In alle disciplines – veldrijden, mountainbiken, wielrennen, gravel – wil Puck Pieterse maximaal presteren. Maar vanwege een virus heeft haar trainer haar nu de deelname aan het WK op de weg afgeraden. ‘Inmiddels begrijpt ze ook dat ze niet alles kan doen.’
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen.
De uittredend wereldkampioen mountainbiken was als kind graag ‘one of the guys’, zo zei ze dat zelf altijd. Als enige meisje mocht Puck Pieterse (nu 23) meevoetballen met de jongens, op school en ook bij de club, omdat ze er goed in was, maar vooral omdat ze met iedereen overweg kon. Een allemansvriend, een sociaal vaardig kind.
Waarschijnlijk is ze daardoor ook nooit gepest, ondanks haar dieprode haren. Dat liet ze niet gebeuren, ze is er te slim en te gevat voor, vertellen haar ouders. Andere kinderen lieten dat wel uit hun hoofd.
Naast voetbal moest er veel geravot worden, meisjesdingen waren aan Puck niet besteed. Veel liever deed ze aan slootjespringen, bootje varen en skateboarden op de baan niet ver van het ouderlijk huis. Als het maar buiten en actief was. Dat kreeg ze van huis uit mee, want zowel haar vader als haar moeder zit niet graag stil. Als zij in het weekend wilden hardlopen, gingen hun twee dochters op het fietsje mee.
‘Dat is altijd vanzelfsprekend geweest’, zegt Joost Pieterse (61). ‘We hebben het nooit gepusht, maar ze vonden het zelf leuk om mee te gaan.’ In de zomer trok het gezin naar de Dolomieten om te wandelen en te fietsen, in de winter werd er in dezelfde gebieden gesnowboard. ‘In het begin werd Puck driftig als het niet lukte’, aldus haar vader. ‘Maar ze rustte niet tot ze het net zo goed kon als ik.’
Na te hebben geturnd en gevoetbald stapte Puck over naar het wielrennen. En omdat zij ging fietsen, deed haar twee jaar oudere zus Isa dat ook. De meiden werden lid van wielervereniging Eemland, niet ver van hun woonplaats Amersfoort, en deden op een goed moment mee aan een dikkebandenrace van de Rabobank.
Joost Pieterse: ‘Puck won meteen. Kreeg ze zo’n medaille om haar nek. Dat vond ze fantastisch. Ze is nooit meer gestopt met wielrennen.’
Puck won bij de jeugd de ene wedstrijd na de andere. Vooral in het veld en op de mountainbike was ze een klasse apart. Isa had net wat minder talent en heeft bovendien een tegenovergesteld karakter, dat ook tot uiting kwam op de fiets.
Joost Pieterse: ‘Waar Isa in het bos netjes om plassen heen reed, stuurde Puck daar juist dwars doorheen. Ze wilde zo smerig mogelijk thuiskomen.
‘Ik gebruikte Puck vaak als proefkonijn’, geeft Isa (25) aan de telefoon toe. ‘Als er een moeilijk stukje in het bos kwam, of ergens een grote sprong zat, dan liet ik Puck voorgaan. Zij was minder bang dan ik, en ook technisch beter.
‘Uit school deed ze urenlang trucjes op het veldje bij ons achter. Wheelies, dat soort dingen. Vaak ging ze op goed geluk ergens vanaf en keek ze beneden wel of het gelukt was. Pas als zij heelhuids beneden stond, durfde ik het ook.’
Als de twee zusjes op de stadsfiets samen naar zwemles reden, was het Puck die bij ‘het tunneltje’ altijd een wedstrijdje wie-is-er-het-eerst-boven wilde doen, waar dat van Isa niet zo nodig hoefde.
‘Het is best een klassiek verhaal’, denkt Joost Pieterse, ‘van een jonger zusje dat zich wil optrekken aan haar grote zus en haar daardoor voorbijstreeft.’
Joost en Ella typeren hun jongste dochter na enig overdenken als zondagskind, bij wie haast geen rafelrandje te bespeuren is. Ze moeten er wat besmuikt om lachen. ‘Soms lijkt het net alsof alles Puck aan komt waaien’, zegt haar moeder, ‘maar dat is niet zo. Als ze iets wil, doet ze er alles aan om te slagen.’
Omdat Grieks en Latijn haar leuk leek, doorliep Puck Pieterse het gymnasium, op het Stedelijk Gymnasium Johan van Oldenbarnevelt in Amersfoort. ‘Een school voor strebers’, zegt Joost Pieterse. ‘Precies waar ze thuishoorde.’
Ze moet een jaar of 14 zijn geweest toen Gerben de Knegt, bondscoach offroad, polste of ze meewilde naar wereldbekers en jeugdtoernooien. Die gingen haar ook goed af. Op die manier heeft Puck Pieterse altijd drie wielerdisciplines gecombineerd: in de winter deed ze aan veldrijden en in de zomer reed ze op zowel de mountainbike als de wegfiets. Die laatste vond ze nog het minst leuk.
Ella Pieterse: ‘Bij de jeugd is wegwielrennen een individuele sport. Als je elkaar in een koers per ongeluk afsnijdt, krijg je meteen allerlei scheldwoorden naar je hoofd. Daar houdt Puck niet van. Bij de profs is dat beter. Dan rijd je meer als team.’
Inmiddels hadden de gebroeders Roodhooft zich namens Fenix-Deceuninck al meer dan eens gemeld om haar in te lijven. Ze zijn zo’n beetje de enige ploeg in de wielersport waar renners zich tegelijkertijd in meerdere disciplines kunnen bekwamen, met Mathieu van der Poel als lichtend voorbeeld.
Joost Pieterse: ‘Puck wilde niet kiezen en bij Fenix-Deceuninck hoefde dat ook niet. De broers faciliteren alles.’
Na het gymnasium studeerde de jongste Pieterse ook nog even bewegingswetenschappen aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, naast de drie wielerdisciplines.
Ella Pieterse: ‘Dan fietste ze ’s ochtends vier uurtjes en riep ze na thuiskomst vanuit de douche wat ze in haar broodtrommel wilde. Daarna reisde ze met de trein naar de universiteit voor een practicum en verder studeerde ze vanuit huis. Dat vond ze prima te doen. Mam, zei ze dan, wat moet ik na het trainen anders doen? Urenlang gamen, tv kijken?’
Vorig jaar haalde Puck haar diploma en besloot ze de studie op een lager pitje te zetten. Isa Pieterse, die koos voor een maatschappelijke carrière als wetgevingsjurist bij het ministerie van OCW in Den Haag, denkt dat haar zusje de intellectuele uitdaging nodig blijft hebben. ‘Ze moet mentaal uitgedaagd worden. Bij bewegingswetenschappen kun je ook een master doen. Daar heb je als atleet ook wat aan. Voor haar is studeren een hobby.’
Vorig jaar was voor Puck Pieterse behalve een afstudeerjaar ook het eerste serieuze seizoen als wielerprof. Dat wil zeggen: in het veld had ze al veel gewonnen, maar nu brak ze bij de senioren ook door op de weg en op de mountainbike. Ze won meteen een rit in de Tour de France Femmes en won daar ook de witte trui voor beste jongere.
Niet lang daarna lag ze tijdens de olympische mountainbikewedstrijd van Parijs op koers voor een zilveren medaille, maar na een lekke band moest ze genoegen nemen met plek vier. Een maand later pakte ze in Andorra met overmacht de wereldtitel mountainbiken, als eerste Nederlandse vrouw. Daarna deed ze nog een gooi naar de wereldtitel gravel (vierde) en begon al snel het veldritseizoen weer.
‘Eigenlijk wil ze te veel’, zegt haar vader. ‘Want in alle disciplines wil ze maximaal presteren. En dat is niet vol te houden. Dat merken we aan Puck. Maar goed, naar ons luistert ze niet.’
Ze draaide afgelopen winter een stabiel veldritseizoen, met vrijwel alleen maar podiumplaatsen en een bronzen medaille op het WK. Op de weg won ze met de Waalse Pijl haar eerste grote voorjaarsklassieker. Daarna won ze de ene na de andere wereldbekerwedstrijd op de mountainbike.
Maar bij terugkeer op de wegfiets liep het allemaal niet zo soepel meer. In de Tour de France viel ze en liep ze een virus op dat ze maar niet kwijtraakt. ‘Ze hoest nu al twee maanden’, zeggen haar ouders. ‘Het is een keertje klaar. Dit is misschien de keerzijde van iemand voor wie alles altijd maar lukte en die nu tegen een grens aanloopt.’
Puck zelf was van plan om na het WK mountainbiken naar Rwanda door te reizen voor het WK op de weg, maar dat raadde haar trainer met klem af. Naar hem luisterde ze wel. ‘Ze baalde er enorm van’, aldus Joost Pieterse. ‘Als bij Puck iets niet lukt of niet gaat zoals zij het wil, kan ze daar ontzettend chagrijnig van zijn. Maar inmiddels begrijpt ze ook dat ze niet alles kan doen.’
Ook haar zus houdt haar hart vast als ze hoort wat Puck van plan is. ‘Na het WK wil ze naar Amerika voor mountainbikewedstrijden, en dan nog het WK gravel en het EK op de weg, om daarna met haar vriend voor het eerst in hun appartement in Girona te zijn. Dan denk ik: let ook even op jezelf.
‘Omdat ze nu al zo lang sukkelt, weet ik ook niet wat ze waard is op het WK. Vorig jaar was duidelijk dat ze heel sterk was. Dat is nu anders. Maar op een WK weet je het nooit.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant