is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Toen Pieter Omtzigt op 19 augustus 2023 zijn partij Nieuw Sociaal Contract oprichtte (ja, nog maar twee jaar en een maand geleden en ja, sic transit gloria mundi), was ‘goed bestuur’ een enorm ding. Het was goed bestuur voor en goed bestuur na, doorspekt met wat ‘bestaanszekerheid’, in en buiten de politiek, op televisie, in de krant, je kon er op een feestje zomaar over beginnen en dan begonnen mensen verhit te knikken, niet uit te sluiten valt dat de term is gevallen aan de tafel van VI.
Twee jaar daarvoor was er al een run geweest op Omtzigts bestseller Naar een nieuw sociaal contract – hij verkocht zoveel exemplaren dat hij er anderhalve ton mee verdiende, die hij schonk aan een goed doel.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gesprekken gingen vaak langs de lijn: goed bestuur is ontzettend belangrijk, de overheid levert niet, zie toeslagenaffaire. Politici bedenken wetten voor de voorpagina van De Telegraaf die absurd en niet uit te voeren zijn. Ze toetsen hun plannen niet op uitvoerbaarheid of grondwettelijkheid, en als ze dat wel laten doen trekken ze onwelgevallige adviezen door de wc. Ergo belabberde wetgeving en bakken ellende. De arme ambtenaren van de uitvoering zitten klem tussen politici die allang bezig zijn met hun volgende projectje en burgers die door slechte wetgeving in de problemen zijn gekomen.
Er stemden zo’n 1,3 miljoen mensen op de partij die dit zou gaan regelen, en dit stukje gaat niet over die partij, want er is niet veel partij meer om over te schrijven, maar over het wonderlijke fenomeen dat ook het thema bijna weg is. Alsof het is opgelost.
Er zijn nieuwe verkiezingsprogramma’s en nieuwe onderwerpen die sexy zijn, want verkiezingen zijn ook marketingcampagnes en je kan niet aldoor met oude meuk leuren. Dus gaat het nu over wonen, en als je in programma’s ‘bestaans’ invult in het zoek-en-vindvak, duikt er, naast hier en daar ‘bestaanszekerheid’, plots het woord ‘bestaansrecht’ op, als in: bestaansrecht van Israël.
Terwijl het er gewoon nog steeds is, levensgroot: het probleem van door beeldvorming geobsedeerde politici die slechte wetgeving afleveren, waardoor het soms grotelijks mis gaat bij de uitvoeringsloketten van de overheid, met frustratie onder ambtenaren en burgers die onrecht wordt aangedaan tot gevolg. Het afgelopen kabinet heeft er zelf actief aan bijgedragen, alsof de reuring rond Pieter Omtzigt er nooit is geweest. Alsof beloftes om het beter te doen een grapje waren. Alsof de jaarlijkse uitbrander van de Rekenkamer er niet toe doet: dat veel beleid niet te volgen is, sommige ministeries een potje maken van de uitvoering en de politiek domweg niet doet wat het belooft.
Zie: de asielnoodmaatregelenwet en het strafbaar stellen van illegaliteit (onnodig, onuitvoerbaar, onmenselijk en pure symboliek). Zie: het verbod op voorrang voor statushouders bij huisvesting (ondoordacht, ongrondwettelijk en door de minister onlangs schielijk gerepareerd).
Ambtenaren uiten hun frustraties fluisterend, want ambtenaren zijn loyaal en rolvast, maar in een personeelsenquête die deze maand publiek werd, gaan ze los: circa de helft van de ambtenaren zegt ‘belangrijke problemen’ te ervaren ‘bij de uitvoering van beleid’. Bij ‘oorzaak van de problemen’ klikt 45 procent aan: de politiek. De waan van de dag regeert, en er is ‘te veel focus op de bewindspersoon’.
Pieter Omtzigt gaf het thema uit handen op het moment dat hij ging onderhandelen met PVV’ers. Zo’n fout hoeft niet nogmaals gemaakt te worden.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant