Een week lang woonde er een zeehond in het Merwedekanaal in Utrecht, wat een goed recept was voor vrolijkheid in sombere tijden. ‘Op straat was iedereen buitengewoon opgewekt.’
Kijk, zegt Elsbeth Spoor (63), er komen nog steeds mensen kijken. Ze wijst naar de overkant van het Merwedekanaal, waar fietsers zijn afgestapt om even tussen de woonschepen door te gluren in de hoop een glimp op te vangen van de zeehond die hier maandag voor het eerst werd gezien, hier rustig rondjes zwom en daarna vaak urenlang bij Spoor op een omgekeerde waterfiets bivakkeerde.
Maar ja, die mensen zijn voor niets gekomen. Het is nu vrijdag en de zeehond is verdwenen. Spoor heeft het dier al zeker 24 uur niet gezien, zegt ze op het terras van haar woonark.
‘Ik ben vannacht nog even wezen kijken. Maar hij lag er niet.’ Ze verwacht niet dat het dier nog terugkeert.
‘Ze is helemaal verliefd op hem geworden’, zegt haar partner Ruud Korn (88). Hij moet er hard om lachen.
De komst van het dier was begin deze week een grote verrassing. Spoor was op een cursus in Gouda, toen een medecursist haar wees op een nieuwsbericht: er zat een zeehond in haar kanaal. In de auto op weg naar huis stuitte ze vervolgens op tientallen mensen. Ze keken hoe het dier af en toe zijn kop boven water uitstak om vervolgens weer voor een paar minuten te verdwijnen.
Thuis vertelde Korn haar dat de zeehond ook enige tijd naast haar woonark had gelegen. Ze heeft daar een gele waterfiets liggen, die ooit van haar dochter is geweest. Tijdens een storm was het ding omgeslagen, waardoor het op z’n kop lag. Eerst hadden waterhoentjes er een nest gebouwd, daarna hadden futen de plek geannexeerd. Nu had de zeehond de voormalige fiets op zijn beurt ingepikt.
‘Het lijkt een schattig dier’, zegt Spoor, ‘maar hij heeft waarschijnlijk moeder fuut naar de gallemiezen geholpen. Vader fuut heeft toen nog een beetje zielig rond gedreven. Het is hier echt survival of the fittest, hoor.’
De rest van de week keerde de zeehond steeds terug naar de waterfiets, die direct naast het terras ligt. Spoor en Korn hielden de terrasdeur dicht en kwamen niet buiten. Spoor gaf er zelfs haar dagelijkse zwemrondje voor op. ‘Ik ga niet zwemmen met zo’n beest. Als hij gaapte, zag je zo’n hele rij tandjes. En hij had flinke nagels. Je moet geen klap van hem krijgen.’
Ondertussen trok het dier elke dag veel bekijks. Mensen uit de aangrenzende wijken Lombok en Oog in Al kwamen ’s middags en ’s avonds met hun kinderen kijken naar de bijzondere bezoeker, vaak onder het genot van een ijsje. Fietsers die normaal voorbijracen op weg naar huis, stopten nu om het dier te bekijken.
Toeschouwers wezen elkaar daarbij op de plek waar het dier zat, iemand zette een telelens neer waar passanten door mochten kijken en de eigenaar van een woonschip wenkte mensen aan boord zodat ze betere foto’s konden maken.
‘Er stonden daar op een gegeven moment wel twintig man aan boord’, zegt Spoor, terwijl ze wijst naar het schip aan de overkant. ‘En op straat was iedereen buitengewoon opgewekt’, zegt Korn. ‘Heel grappig.’
Volgens het Algemeen Dagblad verzon een groepje studenten zelfs een naam voor het dier: Utje. ‘Een maat zei: ga mee kijken, er is een zeehond’, zei een van hen. ‘Ik dacht dat hij weer te veel gezopen had. Maar kijk eens, wat een cool beestje is dit.’
Misschien was de zeehond het goede nieuws waar veel mensen op dit moment zo naar smachten.
Ook de gemeente Utrecht reageerde verheugd op de komst van het dier. ‘We verwelkomen met veel plezier een heel bijzondere nieuwe inwoner van Utrecht’, schreef de gemeente maandag op Instagram. ‘Hij is nog jong, een maand of drie, maar kan zich hier prima redden. Dus laat hem met rust, voer niet en geniet ervan op afstand.’
Deskundigen van zeehondencentrum Pieterburen lieten weten zich absoluut geen zorgen te maken. De gemeente stuurde filmpjes van het dier door, zodat deskundigen op afstand zijn de gezondheid konden monitoren. Eten was er vermoedelijk genoeg in het kanaal.
En toch is Utje nu dus verdwenen. Hoe zit dat? De overbuurman van Elsbeth Spoor, die niet met zijn naam in de krant wil, denkt dat ‘kwetterende dames’ die donderdagochtend in het kanaal zwommen de zeehond hebben verjaagd. En anders is de zeehond geschrokken van de maaimachines die de oever van het kanaal hebben gemaaid. ‘Zo’n korfmaaier was het, aan een grote tractor. Dat trilt als een gek.’
Heel erg vindt hij het overigens niet dat het dier is vertrokken. ‘Ik geniet liever een jaar lang van het ballet van de fuut dan van zo’n zeehond’, zegt hij. Bovendien vond hij sommige toeschouwers wel heel brutaal: die liepen tuinen in om de zeehond te kunnen zien. ‘Ik snap dat niet.’
Ook Spoor en Korn kennen zulke verhalen. ‘Bij de buurman waren mensen over het gangboord van zijn ark gelopen’, zegt Spoor, een rand rondom de woonboot. ‘Die was niet zo blij.’
Maar de zeehond zelf gaan ze wel missen. ‘Heel erg’, zegt Korn.
Spoor: ‘Ik hoop vooral dat hij niet in de schroef van een schip terecht is gekomen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant