Meer dan een elftal spelers vertrok toen voetbalclub Vitesse zijn proflicentie moest inleveren. Maar niet aanvoerder Alexander Büttner (36). De club is zijn thuis. Hij stopt nog liever dan dat hij ergens anders speelt.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Om zich vast te klampen aan het laatste zweempje romantiek in een ultrakapitalistische branche bezingen voetbalfans graag een clubicoon. Zo’n voetballer spéélt niet alleen voor bijvoorbeeld Ajax, PEC of Fortuna, klinkt het dan. Hij ís de club.
Bij Alexander Büttner en Vitesse dreigde dat vrij letterlijk het geval te worden. Toen de KNVB Vitesse in augustus uit het profvoetbal verwijderde, liepen de meeste spelers weg, onzeker of de club zou voortbestaan. Had het nog een paar weken langer geduurd, dan was voetbal daar een individuele sport geworden, met Büttner als eenzame beoefenaar.
Want hij was de enige die geen onzekerheid kende. De 36-jarige linksback, die verdeeld over zeventien jaar meer dan tweehonderd wedstrijden voor Vitesse heeft gespeeld, zou zijn club trouw blijven of stoppen met voetbal. Tien clubs klopten aan: ‘Daar zaten veel mooie clubs bij. Maar mijn hart ligt hier.’
Zijn toekomst ook, sinds Vitesse twee weken geleden onverwachts zijn proflicentie terugkreeg na een rechterlijke interventie. Met het eerste duel tegen Jong AZ voor de boeg, vrijdagavond, heeft Vitesse ‘de belangrijkste wedstrijd al gewonnen’, zo verklaarde Büttner deze week.
Hoewel Büttner uit Doetinchem komt, is Vitesse zijn poolster. Na tussenpozen bij grote en minder grote clubs is Büttner aan zijn derde periode in Arnhem bezig.
In de jeugd gold hij bij Ajax als groot talent op het middenveld, maar hij was liever dichter bij zijn familie in Doetinchem. Begin 2008 maakte Büttner zijn debuut voor Vitesse. De coach vernederde de vaste linksback door hem al na zes minuten te wisselen, ten faveure van Büttner.
Ook die haalde het einde van de wedstrijd niet. Büttner heeft het op het veld altijd van een creatief linkerbeen moeten hebben, maar meer nog van zijn drive. Die leidde in zijn debuutwedstrijd tot twee keer geel: hij moest het veld dus verlaten.
Door zijn inzet groeide Büttner uit tot publiekslieveling. In 2012 lonkte zelfs het EK voetbal met Oranje. Hij viel af voor de definitieve selectie, maar maakte die zomer wel een onwaarschijnlijke transfer: naar Manchester United.
Heel Kleintjeskamp, de Doetinchemse wijk waar hij opgroeide, vierde feest toen de overstap tot stand kwam. Nog veel mooier was het toen Büttner bij zijn debuut scoorde. Het bleek achteraf het hoogtepunt van zijn carrière.
Na twee jaar bij United ging Büttner naar Dinamo Moskou. Ook voor het geld, daar was hij eerlijk over. Moskou vond hij een mooie stad, maar aarden kon de voetballer er nooit. Hij was aangewezen op zichzelf, zijn vriendin en twee dwergkeeshondjes. Niemand sprak Engels.
Bij de dierenwinkel werd hij gek aangekeken, vertelde hij aan Voetbal International. ‘Ik klom meestal zelf maar over de toonbank om zo’n zak brokken te pakken.’ Zijn hondjes Rocky en Rambo zijn vernoemd naar de Sylvester Stallone-films over een bokser die tegen alle verwachtingen in de top bereikt (Rocky), en een Vietnam-veteraan die als enige van zijn compagnie is overgebleven (Rambo).
In 2017 keerde Büttner terug naar Vitesse. Hij betrok de miljoenen kostende stadsvilla die hij van zijn ponden en roebels net buiten Kleintjeskamp had laten bouwen. Zijn moeder verhuisde naar het opgeknapte huis ernaast.
Met Vitesse won hij in 2017 de beker, de enige prijs die de club uit 1892 ooit behaalde. Twee jaar later probeerde hij het nogmaals in het buitenland, maar zijn avontuur in het Amerikaanse Boston vond plaats tijdens de coronaperiode. Zat hij daar thuis met een hoogzwangere vriendin zonder familie die langs kon komen, of acht uur in het vliegtuig op weg naar een uitwedstrijd, verzuchtte Büttner in de Gelderlander.
Hij kwam weer naar Nederland: eerst RKC, daarna De Graafschap. Maar toen Vitesse in 2024 degradeerde, twijfelde hij geen moment om zich daar aan te bieden. Hij werd, 35 inmiddels, de nestor van een team jonkies. Resultaat maakte niet uit. Dat de club nog bestond na alle financiële perikelen was belangrijker.
Dat geldt dit seizoen nog veel meer. Vitesse is sinds twee weken weer profclub, maar had amper spelers meer. ‘Ik zat zelfs bijna alleen in de kleedkamer’, zei Büttner. Voor donderdagmiddag 12 uur moest Vitesse nog flink wat contracten uitdelen om aan het minimumaantal van zestien selectiespelers te komen. Dat is gelukt. Aan Büttner de taak om er een familie van te smeden.
Luister hieronder naar onze nieuwspodcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant