Peter van Bragt (70) woont een deel van het jaar bij zijn vrouw in Zuid-Korea, in de zomer komt zij naar Nederland. Hij heeft altijd veel gereisd, onder meer omdat sportduiken zijn passie is. „Duiken is net als reizen naar andere culturen, je komt in een heel andere wereld terecht.”
Peter van Bragt: „Hoe mijn vrouw en ik ons leven gaan inrichten als we echt oud worden, weten we nog niet. We zien het wel, daarover filosoferen heeft nog niet zoveel zin.”
„Tien jaar geleden heb ik in Myanmar mijn Zuid-Koreaanse vrouw Jinyoung ontmoet. In de zomer is zij drie maanden in Nederland, in de winter woon ik bij haar. We hebben ervoor gekozen om in twee landen te wonen, omdat we van beide culturen willen genieten. Ik zou ook niet permanent in Zuid-Korea willen wonen. Het is redelijk geïsoleerd, doordat het alleen aan Noord-Korea grenst. Je steekt niet even een grens over, zoals in Nederland. Andersom wil mijn vrouw niet permanent in Nederland wonen: ze vertaalt films, houdt zich bezig met weeskinderen en is lid van een schrijversorganisatie. Dat wil ze niet opgeven. In coronatijd zijn we getrouwd, omdat we elkaar anders niet mochten bezoeken.
„Daarvóór ben ik altijd vrijgezel geweest en ik was ervan overtuigd dat dit ook zo zou blijven. Ik had een geweldig leven, met veel keuzevrijheid. Ik heb ook nooit een kinderwens gehad. Politiek, klimaatverandering, ik vond het niet verantwoord om kinderen in deze wereld te laten opgroeien, zonder te oordelen over anderen. Economisch zijn minder kinderen misschien niet handig, maar voor de planeet is het niet ongunstig.
Peter van Bragt (70) volgde een hbo-opleiding klinische chemie en studeerde moleculaire biologie in Utrecht. Hij werkte als onderzoeker in de Verenigde Staten en had diverse internationaal georiënteerde functies in Nederland.
Hij woont in een rijtjeshuis Breda en is getrouwd met Jinyoung, die het grootste deel van het jaar in haar geboorteland Zuid-Korea woont.
Peters pensioen bedraagt 1,1 keer modaal.
„Na mijn studie moleculaire biologie wilde ik in Afrika gaan werken, maar dat is niet gelukt. Toen kreeg ik in 1979 een aanbod uit de VS en heb ik ruim vier jaar in Texas gewerkt als onderzoeker humane genetica. Daar heb ik gezien wat conservatieve en progressieve krachten doen met een samenleving en dat heeft me gevormd tot een mens met een voorkeur voor het progressieve. Daarna heb ik altijd in internationale werkomgevingen gewerkt. Ik ben mijn loopbaan geëindigd als senior beleidsmedewerker internationalisering in het hoger onderwijs. Op mijn 61ste ben ik vrijwillig met vervroegd pensioen gegaan. Daarvoor had ik altijd geld opzijgezet. Het is een van de beste beslissingen in mijn leven geweest.”
„Ik kook graag en heb ruim tweehonderd kookboeken in de kast staan.”
„Mijn hele leven heb ik veel gereisd, voor mijn werk, maar ook privé. Ik heb me altijd een wereldburger gevoeld. Vroeger dacht ik: ik ga alle landen in de wereld bezoeken, maar dat gaat niet meer lukken. Ik heb onder meer de Sovjet-Unie en Oost-Duitsland gemist. Dat stemt me enigszins droevig, maar ik heb er toch zo’n tachtig bezocht. Overigens ben ik nooit in Parijs geweest en ook Londen heb ik maar één keer vluchtig gezien. Stedentrips bewaar ik voor als ik een rollator heb.
„Al vanaf mijn vijftiende ben ik geïnteresseerd in de natuur. Ik heb bijna een jachtinstinct om dingen te ontdekken die ik nog niet heb gezien. Dat is helemaal uit de hand gelopen. Met een rugzak ben ik door Borneo getrokken en door de Egyptische woestijn. Ik heb gezeild van Papoea-Nieuw-Guinea naar de Salomonseilanden en in een Volkswagenbusje ben ik van Texas naar Alaska en terug gereden. En in mijn studententijd ben ik op de fiets naar Porto gereisd. Daar heb ik voor het eerst witte port gedronken. Sindsdien drink ik elke avond om zes uur een glaasje witte port met wat tapas erbij, ter onthaasting.”
Peter houdt van koken en vooral van duiken. „Er zijn jaren dat ik wel driehonderd duiken heb gemaakt.”
„Op mijn 25ste ben ik begonnen met sportduiken. Duiken is net als reizen naar andere culturen, je komt in een heel andere wereld terecht. Ik heb bijna vijfduizend duiken gemaakt, overal ter wereld, maar vooral in koude gebieden als Scandinavië, Antarctica en Patagonië. Documentaires over duiken in tropische wateren kan ik genoeg zien op tv. Zelfs in Nederland valt nog veel te ontdekken. Van alle biodiversiteit bevindt 80 procent zich onder water.
„Er zijn jaren dat ik wel driehonderd duiken heb gemaakt, maar dit jaar blijft het beperkt tot zeventig à tachtig. Dat komt onder andere doordat mijn camper onlangs is gestolen. Ik had naar Oost-Polen gewild en Hongarije, en dat kon dus niet doorgaan. Maar ik ga ook wel eens een paar dagen naar Zeeland, dan besteed ik zeventig tot tachtig uur per week aan duiken en alles wat daarmee samenhangt, zoals mijn website over Nederlandse zeenaaktslakken bijwerken (blauwtipje.nl) en bijdragen leveren aan het biodiversiteitsonderzoek van Naturalis Biodiversity Center in Leiden. Tijdens het duiken maak ik natuurfoto’s, ik heb er honderdduizenden. Die gebruik ik onder andere bij het onderzoek voor Naturalis. Mijn hobby’s heb ik altijd geprobeerd nuttig in te vullen, met lezingen, publicaties en bestuursfuncties. Ik ben dus nooit in een gat gevallen na mijn pensioen – ik had het veel eerder moeten doen.
„Naast reizen en duiken hou ik niet zoveel vrije tijd over. Ik lees wel boeken over andere culturen, dat is ook een vorm van reizen. Net als films kijken. Ik leef sober. Ik heb altijd een tweedehands auto gehad, heb een bescheiden huis dat ik deels zelf aan het isoleren ben, ik koop nauwelijks kleding en gooi nooit eten weg. Geld geef ik vooral uit aan duikreizen.
„Hoe mijn vrouw en ik ons leven gaan inrichten als we echt oud worden, weten we nog niet. We zien het wel, daarover filosoferen heeft nog niet zoveel zin. Niet weten wat ik morgen ga doen, heb ik altijd beschouwd als een van de mooiste aspecten van mijn leven. Toen ik twaalf jaar geleden een vergevorderde vorm van darmkanker bleek te hebben, dacht ik dat alles anders zou worden. Twee jaar later liep ik mijn eerste marathon, in Barcelona. Later heb ik er nog vier gelopen, onder meer op Spitsbergen. Die ziekte was geen leuke periode, maar er is wel veel uit voortgekomen. Pluk de dag is mijn levenshouding. Ik geniet van het leven.”
„Ik ga een paar keer per week naar de supermarkt en naar de Turkse winkel.”
„De isolatie van de zolder.”
„Zeven jaar geleden heb ik de spouwmuur laten isoleren voor 760 euro, maar de ventilatie werd verkeerd aangelegd, waardoor de vloer in de woonkamer nu vervangen moet worden. Kosten: 14.000 euro.”
„Aan vrienden voor een gezamenlijk cadeau voor een jarige vriendin.”
Beide. „Maar ik koop bijna niets. Ik doe jaren met kleding en heb niet veel met hebbedingetjes.”
„Elke drie tot vier weken ga ik het hele huis door.”
„Ik kook graag en heb ruim tweehonderd kookboeken in de kast staan. Als Jinyoung en ik samen zijn, eten we Koreaans, Nederlands of internationaal. Ik zal nooit een pizza bestellen.”
„Aan vliegreizen. Maar de drang om te reizen is groter dan het schuldgevoel.”
„Dat doe ik niet meer. Ik geef ruim minder uit dan er aan pensioen binnenkomt.”
„Gooi zo min mogelijk weg, gebruik spullen tot ze versleten zijn of repareer ze. Wees tevreden met wat je hebt, dat spaart heel veel geld uit in deze maatschappij waar je wordt gepusht om te consumeren. Aan energie verbruik ik gemiddeld maar 35 euro per maand. Het scheelt natuurlijk dat ik in de winter in Zuid-Korea ben en zonnepanelen heb.”
In Spitsuur vertellen stellen en singles hoe zij werk en privé combineren. Meedoen? Mail naar werk@nrc.nl
Stukken die je helpen om je leven fijner en je carrière beter te maken