Het begin is vaak gemakkelijker dan het einde, dat hebben oorlogen met columns gemeen. Waar de twee van elkaar afwijken, is dat iedereen het begin van een column kan aanwijzen, terwijl dat bij oorlogen vele malen ingewikkelder is.
Beginnen zijn fascinerende dingen. Op het heelal na komt namelijk niets voort uit het niets, altijd is er een begin. Soms is zo’n begin duidelijk – de eerste druppel van een regenbui bijvoorbeeld, of een erectie en twee gespreide dijen als beginpunt van vrijwel ieder mensenleven – maar veel vaker heb je op het moment suprême geen idee dat het nu beginnen gaat. Het begrip suggereert weliswaar een bepaalde overzichtelijkheid, in werkelijkheid is het vaak hoogst onduidelijk wanneer het zover is.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Markeert de moord op Charlie Kirk bijvoorbeeld een nieuwe fase in de Amerikaanse geschiedenis, of is het een bewijs dat die nieuwe fase allang begonnen is? En begon de oorlog in Palestina op 7 oktober, tijdens dat dancefestival in de Negev-woestijn? Of al veel eerder, bijvoorbeeld tijdens de Israëlische bezetting van de Westelijke Jordaanoever in 1967? Of al bij de Nakba? Of juist bij de Holocaust? De bouw van de Al-Aqsamoskee misschien? Mozes’ veertigjarige zwerftocht door de woestijn? De Kanaänieten?
‘Wie er begon doet er niet toe’, zei juf Annemieke ooit toen ik op het schoolplein uitlegde dat ik het volste recht had een van de pestkoppen terug te slaan. ‘Het gaat erom wie er eindigt.’
De mooiste dingen op aarde beginnen altijd met oogcontact, en daarna een glimlach. Zoveel is zeker. En opvallend veel lelijke dingen beginnen de laatste tijd met Donald Trump, die stoethaspel die door zijn beperkte fantasie enkel nog verlangt naar wat hij in films heeft gezien, namelijk seks en oorlog.
Vorige week tekende hij nog een decreet om zijn ministerie van Defensie om te dopen tot het ministerie van Oorlog. Deze week, nadat er negentien Russische drones het Poolse luchtruim waren binnendrongen, schreef hij met dezelfde gulzigheid op sociale media: ‘Here we go!’
Zouden we die drie woorden, die volgden op negentien drones, achteraf markeren als een duidelijk, Frans Ferdinand-achtig begin? Waarschijnlijk niet, want meestal mengen Amerikanen zich pas in oorlogen na een incident met boten (de USS Maine, Pearl Harbor, het Tonkin-incident), nooit na iets met drones. Aan de andere kant vlogen die drones wel boven Polen, wat historisch gezien dan weer redelijk verontrustend is.
Wat je de laatste tijd bovendien ook vaak ziet: oorlogen die beginnen met een kapot dak van een oud Oost-Europees echtpaar. Zo kan ik mij nog heel goed de reportage herinneren die verslaggever Bert Lanting maakte in Oost-Oekraïne, over een van de slachtoffers van vlucht MH17 die door het plafond van de 60-jarige Inna Tipoenova was gestort. ‘Toen ik thuiskwam, bleek dat er een lichaam dwars door het dak bij ons in de zomerkeuken was gevallen’, zei ze terwijl ze wees naar het mensvormige gat. ‘Het was een vrouw, ze lag met haar gezicht op de grond.’
Woensdag, zie het als een veeg teken, gebeurde iets soortgelijks in het Oost-Poolse dorpje Wyryki. NOS-correspondent Christiaan Paauwe sprak daar een dag later met een wat ouder echtpaar, wier dak compleet werd verwoest nadat een reeks Navo-straaljagers in allerijl een van de negentien drones uit de lucht hadden geschoten.
Of het een begin was van iets groters, wisten ook zij niet. Zij waren vooral blij dat het niet hun einde was.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant