RIJSWIJK - De bekende journalist Leo van der Velde is overleden. Hij werkte meer dan 50 jaar als freelancer voor de Haagsche Courant, die later onderdeel werd van het Algemeen Dagblad. Van der Velde had een ongelooflijk netwerk in Den Haag en ver daar buiten en bewoog zich met hetzelfde gemak tussen de onderkant van de samenleving en de absolute bovenlaag, maar ook alles wat daar tussen zit.
Als je de naam Leo van der Velde laat vallen, kun je door de telefoon subiet pretoogjes zien ontstaan bij de mensen die opnemen. Maar zeker ook respect. Zoals bij Dennis Mulkens, die jarenlang bij de krant werkte. Op de sportredactie, later in leidinggevende rollen bij de stadsredactie en zelfs als hoofdredacteur.
In al die hoedanigheden kwam hij Van der Velde, geboren in 1947 in Den Haag, tegen. 'Op de sportredactie duurde avonddiensten soms tot 3.00 uur 's nachts. Je moest dan niet gek opkijken als Leo om 1.00 uur nog even binnen kwam vallen. Hij maakte echt lange dagen, want overdag werkte hij nog op een ministerie. Daarnaast had hij ook nog een privéleven, met zijn vrouw Sonja die helaas een paar jaar geleden overleden is en ook met een zoon en twee kleindochters.'
Aan zijn oudste kleindochter Rachel, destijds zes jaar oud, schreef hij sinds 2018 elke week een brief, die ook in de krant gepubliceerd werd en die zelfs ook in boekvorm verschenen. De veranderingen in de stad en in de maatschappij stonden daarin centraal. Voor de tijd deed Van der Velde - die in 2020 koninklijk werd onderscheiden - van alles binnen de krant. Hij was echt een manusje van alles, zegt oud-collega Gijsbert Spierenburg.
'Hij klaarde altijd alle klusjes, als iemand even niet kon of ergens geen zin in had. Dan werd Leo gebeld. Die deed alles. Echt een ras-journalist. Dat verwacht je niet van een ambtenaar, zo'n ongebreidelde energie', zegt Spierenburg met lichte ironie.
De twee schreven samen jarenlang de rubriek In de Residentie, die uiteindelijk een Haagse versie van het Stan Huygensjournaal werd, de beroemde societyrubriek van De Telegraaf.
'We moesten ons nogal eens in een smoking steken', vertelt Spierenburg aan Omroep West. 'Die trok hij met gemende gevoelens aan. Het liefst ging hij gewoon in spijkerbroek en een polo. Later ging hij ook weleens zo gekleed, als je eigenlijk een smoking aan moest. Dat deed hij dan om te choqueren, zo was Leo.'
Daarnaast was hij een echte doorzetter. Een journalist die koste wat het kost 'het verhaal wilde halen', herinnert Dennis Mulkens zich. 'Hij kwam eens een keer ergens bij een bijeenkomst die besloten bleek te zijn. Hij mocht dus niet naar binnen, maar er was al een veel plek ingeruimd in de krant voor een verhaal. Dus dat moest worden gemaakt. Toen heeft hij zijn mobieltje aan een bezoeker die wel naar binnen mocht gegeven, met de vraag even wat kiekjes te maken.'
Toen hij eenmaal zijn telefoon terug kreeg en wat mensen belden die ook binnen waren geweest, kwam dat verhaal alsnog in de krant. 'Leo wist ongelooflijk veel van mensen in Den Haag. Daar is hij altijd prudent mee omgegaan. Hij heeft zich nooit laten verleiden om lelijke dingen over mensen te schrijven als dat niet nodig was', zegt Mulkens.
Was hij dan wel kritisch, een belangrijke eigenschap voor een journalist? 'Nou en of. Hij heeft in het begin van zijn carrière een tijdje de gemeente Wassenaar gevolgd. Daar was hij zeker een kritische volger van de gemeenteraad.' En zo gemakkelijk als hij omging met de 'betere kringen' in Wassenaar, zo eenvoudig kreeg hij ook contact met andere bevolkingsgroepen.
'Hij kon overweg met mensen van allerlei achtergronden. Hij ging dus in zijn smoking op pad, maar stapte net zo makkelijk een kroeg in waar mensen zaten die het niet zo nauw namen met de regelgeving.'
Mulkens kan het overlijden van zijn oud-collega nog niet bevatten. 'Ik ben er zeker verdrietig van, dit is echt een schok voor iedereen die hem gekend heeft.'
Ook op de redactie van AD Haagsche Courant in het centrum van de stad, waar Leo van der Velde nog geregeld binnenliep om even een praatje te maken, komt zijn dood hard aan.
'Hij was week geleden nog bij de zomerbarbecue van onze redactie op het strand. Er leek niks aan de hand, hij was heel vrolijk. Leo was altijd nog bij onze borrels', zegt redactiechef Julia Broos.
'Het slechte nieuws viel ons rauw op het dak, iedereen was er helemaal stil van. 'Don Leo' was een fenomeen, een icoon van de Haagsche Courant, dit is echt een groot gemis. Er zijn wel tranen gevloeid, ja. Bijzonder ook dat iemand ver na zijn pensioen nog zo'n feeling heeft met een krant.' Met mensen van alle leeftijden, zegt Broos. Ook de jongeren.
Dat beeld herkent ook oud-collega Charlotte Broesterhuizen, inmiddels redacteur bij het tv-programma Nieuwsuur. 'Bij onze eerste ontmoeting was ik best een beetje bang. Niet zozeer omdat hij tot de groten der redactie behoorde, maar omdat hij met zijn markante kop zo door kon voor als Haagse filiaalchef van de Wagner Group. Daarachter zat vooral een lieve familieman en een betrokken collega.'
'Een journalist zoals je ze niet snel meer tegenkomt. Het wandelende bewijs dat het verhaal op straat ligt. Leo kende de mensen en de mensen kenden hem. Hij wist waar het verhaal zat, de krant ging altijd voor. Hij kwam inderdaad ook overal, in de bruine kroeg of juist een grootste kasteel. Maar hij hield wel altijd zijn jas aan, was geen plakker. Want er lag altijd nog wel een verhaal klaar om uit te werken. Het is echt veelzeggend dat hij tot het einde bleef schrijven.'
Woensdag, op de dag dat hij thuis in Rijswijk overleed, verscheen de laatste brief aan zijn kleindochter Rachel. Daarin schreef hij haar ontroerende woorden: 'Ik had jou en je zusje nog zo veel verhalen over het Den Haag van vroeger willen vertellen. Onthoud dat jullie niet lang verdrietig hoeven zijn. Ik ga naar oma Sonja die op haar ster op me wacht. Vind ik een fijn idee.'
Na alle drukbezochte borrels en intense hoeveelheid opgedane contacten, wordt zijn afscheid binnenkort in besloten kring gehouden.
Source: Omroep West Den Haag