Groei Als het begint te kriebelen in je huidige functie, en je wilt een nieuwe stap zetten, hoe doe je dat? Hoe bereid je je voor?
De vakantie is voorbij, de drukte weer begonnen. Ik denk dan soms: ik stop ermee, ik ga iets heel anders doen. Een boerderijtje, met ezels, ergens bij Vlagtwedde. Maar na een paar dagen werken heb ik er weer plezier in. Dus die ezels moeten nog even wachten.
Stel dat het wél tijd is voor een volgende stap. Hoe weet je dat dan? En wat zijn de valkuilen?
Mijn vader deed bijna veertig jaar hetzelfde werk. Zelf wisselde ik in de eerste zeven jaar drie keer van werkgever. En mijn dochters zullen waarschijnlijk nog veel vaker van baan veranderen.
Ben Tiggelaar schrijft wekelijks over persoonlijk leiderschap, werk en management.
Onderzoekers Nick van Dam en Emily Ricci, van businessschool IE in Madrid, verwachten dat wie na 1995 geboren is tijdens zijn loopbaan tien tot vijftien keer van baan verandert.
De aanleiding kan extern zijn: je werk verandert of verdwijnt, bijvoorbeeld door nieuwe technologie. Of intern: je wilt vooruit; leren en groeien. Te lang in je comfortzone vertoeven, leidt vaak vanzelf tot zin in een nieuwe stap.
Herminia Ibarra, hoogleraar aan de London Business School, ziet nog een andere oorzaak. We stellen steeds hogere eisen aan ons werk. Vroeger was het genoeg wanneer een baan voor een stabiel inkomen zorgde. Nu willen we dat ons werk aansluit bij onze talenten, onze privésituatie en onze doelen in het leven. En als dat in de ene baan niet lukt, dan gaan we op zoek naar een andere.
Volgens Van Dam en Ricci moet je niet wachten op je werkgever, maar zelf de verantwoordelijkheid nemen voor je loopbaan. Je volgende stap kan tenslotte net zo goed buiten als binnen je huidige werkkring liggen. Maar hoe weet je of je intern of extern moet bewegen?
Interne stappen maken kent voordelen: je kent de cultuur en de mensen en dat zorgt er doorgaans voor dat je je snel thuisvoelt in een nieuwe functie, en er goede resultaten boekt. Wat ook helpt: een werkgever die in jou wil investeren.
Maar volgens Van Dam en Ricci is in veel organisaties de doorgroei van medewerkers slecht geregeld: weinig budget, geen duidelijke procedures, geen prioriteit bij leidinggevenden.
Extern zoeken dan maar? Een echte carrièreswitch kost meer tijd dan je denkt, waarschuwt Ibarra. Vaak weet je wel wat je níet meer wilt, maar nog niet wat je wél zoekt. Oude zekerheden opgeven voor je nieuwe hebt, is daarnaast voor veel mensen een grote barrière. Bovendien maken de meeste mensen domweg geen stappenplan.
Wie bij een ministerie promoveert van junior naar medior beleidsmedewerker, vindt dat waarschijnlijk al spannend. Maar wie overstapt naar een andere werkgever, een andere branche of een ander vak, gaat echt van de hoge duikplank af. Scholing, arbeidsvoorwaarden, nieuwe relaties opbouwen, ervaring opdoen: je moet het allemaal zelf organiseren.
Kiezen voor iets dat je nog niet kent is complex. En zeker na een externe stap zijn er risico’s. Terwijl jij nog bezig bent om je nieuwe rol, collega’s en cultuur te doorgronden, wordt er al van alles van je verwacht. Hoe kun je je hierop voorbereiden? Vier adviezen op basis van het werk van Van Dam en Ricci, en Ibarra.
Een eigen ervaring: toen ik voor mezelf begon, deed ik dat in deeltijd. Ik werkte de eerste drie jaar ook nog drie dagen per week bij een bank. Het gaf me de gelegenheid om te schrijven aan mijn eerste boek en – met vallen en opstaan – uit te vinden hoe ik mijn loopbaan verder zou inrichten.
Reflectie, huiswerk, een coach zoeken, experimenteren. En dat dan naast je huidige baan. Hoe dan? Waar begin je? Een paar jaar geleden interviewde ik loopbaan- en sollicitatie-expert Aaltje Vincent. Hier zijn drie praktische tips om te starten, gebaseerd op haar werk.
Een overzicht van de verhalen die de economieredactie vandaag heeft gemaakt