Het Nederlandse Henneman Agency gaat samen met een groot Engels talentagentschap. Oprichter en mede-eigenaar Vanessa Henneman legt uit waarom dat goed is voor Nederlandse acteurs en film- en seriemakers. ‘Nederland heeft wel de gunfactor.’
is filmredacteur van de Volkskrant.
Dat ze ‘een nieuwe Mads Mikkelsen’ zocht, merkte een grote Amerikaanse castingdirector eens op in het bijzijn van Vanessa Henneman. En ze zuchtte erbij, want zo’n evenknie van de Deense steracteur bleek behoorlijk onvindbaar.
‘Waarop ik zei, een beetje arrogant: nou, wij hebben er wel drie! Ik geloof dat ik Fedja noemde. En Jacob. Dat zijn acteurs van dat niveau, met zo’n zelfde breed scala: die kunnen gemeen zijn, maar ook aantrekkelijk of nerdy.’
De eigenaar van Henneman Agency zit in het souterrain van haar kantoor aan de Amsteldijk, midden in Amsterdam, met uitzicht op de ‘fotowand’: een portrettengalerij van de vele acteurs en actrices die zich laten vertegenwoordigen door het Nederlandse agentschap. Fedja van Huêt en Jacob Derwig incluis.
De castingdirector die ze sprak – dit speelde alweer even geleden – was niet onder de indruk. Acteurs van boven de 40 die níét op haar ‘radar’ stonden, stelde de Amerikaanse, konden onmogelijk goed zijn.
‘Maar Nederlandse series en films reizen niet, zei ik. Of ze reizen onvoldoende. Dus hoe moeten die acteurs dan op jouw radar komen? Oké, gaf ze toe, dan mis ik misschien toch wat talent.’
Dat Nederlandse acteurs, regisseurs en scenaristen beter zijn dan de mensen in andere landen denken, en ook beter dan wij zelf denken, is een stokpaardje van Henneman (57). Het is ook iets van een frustratie. ‘Ik doe dit werk nu al dertig jaar, en dan vraag ik me af: waarom lukt het ons niet om, zoals de Belgen of de Denen, vaker met een film in Cannes of Venetië te staan?
‘De Deense overheid investeert meer in eigen films en series – dat is een politieke beslissing. Maar er is niet één reden. Laatst zei iemand tegen me dat wij in Nederland nét voldoende publiek hebben om bij succes je geld goed terug te verdienen. In Denemarken en België is het inwonersaantal kleiner, dus daar moeten ze wel meer over de grens denken.’
Henneman heeft nieuws over haar bedrijf: vanaf deze week gaat Henneman Agency verder onder de paraplu van het Londense agentschap The Partnership Group, dat een aandeel nam in het Nederlandse agentschap. Voortaan maken de Nederlandse agenten en managers, en hun clientèle, deel uit van een grotere en internationale pool van het Engelse bedrijf, dat de belangen behartigt van grote sterren als Willem Dafoe, Emily Blunt en Idris Elba. Of bijvoorbeeld de Griekse topcineast Yorgos Lanthimos.
‘Het blijft gewoon Henneman heten. En ik blijf de baas. En ik blijf hier, hè, dat ook. Ik ga eens per maand naar Londen.’
Een van de voordelen, aldus Henneman, is dat het Nederlandse agentschap voortaan wekelijks aanschuift bij de vroege besprekingen van het internationale serie- en filmaanbod. ‘Welke projecten worden er ontwikkeld, wat gaat de castingfase in? Hebben ze nog een tweede regisseur nodig? Precies zoals we dat nu ook doen in Nederland, maar dan met de Engelse markt erbij.’
Waar agentschappen uit het Verenigd Koninkrijk eerder vaak allianties aangingen met de grote Amerikaanse collega-bedrijven, wil The Partnership Group zich nu meer op de rest van Europa richten. Daarbij is de huidige politieke situatie in de VS van invloed: coproduceren neemt vaak jaren in beslag, dan wil je geen Amerikaanse president die op zijn sociale media plots ‘handelstarieven’ voor de buitenlandse filmwereld aankondigt.
The Partnership Group kent ook een productietak, waar ze zelf projecten opzetten. En Henneman is, als jurist en oud-bestuurslid van de European Film Academy, goed thuis in de fijnmazige Europese film- en seriefinanciering. ‘Als ze een serie willen financieren met Europees geld, weet ik welke maker ze daarop moeten zetten om interessant te zijn voor bijvoorbeeld de NPO of Videoland.’
Ze noemt Shariff Korver, die ook bij haar agentschap zit: regisseur van de Nederlandse serie Fenix (2018) en de Nederlandse Telefilm en Oscarinzending Do Not Hesitate (2021). Hij regisseerde de nieuwe Engelse actieserie Atomic, die onlangs in première ging en vanaf eind september te zien is op SkyShowtime.
‘Een enorm project, waarvoor hij acht maanden lang in Marokko zat. Vier sterren in The Guardian. Dat kan dus gewoon wel, dat ze daar een Nederlandse jongen op zetten. En zoiets gebeurt niet zomaar: Shariff heeft bewust een pad uitgestippeld, waarbij wij hem begeleiden. Als een acteur in het buitenland wil acteren, zullen wij ook altijd adviseren om voor die bizarre arthousefilm te kiezen, en níét voor die beter betalende rol in een vervolgreeks van een bestaand succes.
Het cliché van Nederlandse fotomodellen in het buitenland is dat ze zo nuchter zijn en makkelijk in de omgang. Hebben Nederlandse acteurs en regisseurs ook zo’n profiel?
‘Nou, het grappige is dat Nederlanders, of de Nederlandse industrie, wel iets cools bezit. Er is een soort gunfactor. O, I love Holland, I love the Dutch film industry – dat hoor ik vaak. Maar dan vraag ik: noem eens één recente Nederlandse film, en dan is het antwoord Broken Circle Breakdown. Ja, die is dus Belgisch...
‘Maar er hangt wel iets sympathieks om ons land heen, ook bij de Amerikanen. Die denken ook vaak dat België en Nederland één land zijn. En dat Amsterdam de hoofdstad is van Denemarken. Verder spreekt elke Nederlander Engels, dat scheelt. En die no-nonsensementaliteit is soms prettig.
‘Al zijn we soms ook te direct. Dat merk ik nu we op de Engelse markt opereren. Bij ons hoor je nog weleens, als het opnameschema wordt besproken: maar dan en dan wil ik wel met vakantie, want dat had ik al heel lang gepland. Dan kijkt een Engelse agent je echt vol ongeloof aan: wil je nou die rol, of wil je ’m niet?
‘Ik vind het ook goed hoor, dat wij het privéleven van onze acteurs hier wat meer bewaken. Dat zie ik ook als onze taak. Maar in het buitenland werken betekent wel dat je offers moet brengen.’
Jullie vertegenwoordigen ook Nederlandse scenaristen. Kunnen die tegenwoordig makkelijker in het buitenland werken?
‘Het kán wel. Ik sprak eens met Torleif Hoppe, de Deense schrijver van The Killing. Die was op dat moment aan het werk in Los Angeles en schreef alles gewoon in het Deens, waarna een vertaler ermee aan de slag ging. Dat was nog vóór AI. Sommige van onze scenaristen kunnen ook direct in het Engels schrijven. En je kunt ook eerst eens meedraaien in een ‘writers room’ van een serie, om bijvoorbeeld de lange verhaallijnen uit te schrijven voor een bestaande serie.’
Tegenwoordig hebben behoorlijk wat Nederlandse acteurs een internationale carrière: Yorick van Wageningen, Carice van Houten, Marwan Kenzari, Sylvia Hoeks, Thekla Reuten, Katja Herbers. Maar een echte internationale doorbraak van het kaliber Rutger Hauer bleef de laatste jaren uit.
De banden tussen de Engelsen van The Partnership Group en Henneman waren al nauw, vanwege de al langer door beide partijen vertegenwoordigde Nederlandse acteurs Gijs Blom (De slag om de Schelde) en de Ellie de Lange (De Joodse Raad). Hoewel ze liever niet een enkel talent eruit licht, wil Henneman over de De Lange wel zeggen dat ze ‘huge’ wordt.
Onlangs werd bekend dat de 27-jarige actrice een grote rol gaat spelen in 3 Body Problem, de sciencefictionserie van de makers van Game of Thrones. ‘Dat was niet gelukt zonder The Partnership Group. Wat bij haar ook helpt, is dat ze half Brits is. Ze spreekt echt heel goed Engels.’
Volgens Henneman hoeft een klein Nederlands accent overigens geen probleem te vormen. ‘Wij herkennen een Nederlands accent uit duizenden, maar zij niet. Zij horen het accent wel, maar kunnen het niet thuisbrengen. En dan kan een Nederlands accent, voor iemand van buiten Nederland, ook ineens wel interessant klinken. Het is niet als een Frans of Duits accent, waarbij het meteen overduidelijk is met welke oorsprong je te maken hebt.’
Komen Nederlandse acteurs ook weleens gedesillusioneerd terug van zo’n buitenlands avontuur?
‘Soms wel. En daar hebben we dan een gesprek over. Waar lag het aan? Past het eigenlijk wel bij jou? Kun je het combineren met je jonge gezin? Hoe doe je dat, als je ergens in Nieuw-Guinea in je eentje op een hotelkamer zit, voor drie weken of drie maanden? Je moet het wel heel erg willen.
‘Je kunt óók gewoon een prachtige carrière hebben in Nederland. Voor ons als agent maakt dat niet uit. Het is ook niet zo dat wij die Engelse agenten ineens gaan opzadelen met allerlei Nederlandse acteurs. Nee, de liefde moet van twee kanten komen. We zitten er nu alleen wel nog veel dichter op.’
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant