Lezersbrieven U schreef ons over Israël, ouderwets boeren en het basisinkomen.
Het opiniestuk van Herman Tjeenk Willink Juist de beste vrienden van Israël moeten de alarmbel luiden (8/9) is mij uit het hart gegrepen. En passant merkt hij terecht op dat de Israëlische regering met haar genocide op de Palestijnen de nalatenschap van de slachtoffers van de Shoah aantast. We kunnen de vernietiging van Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog nooit meer ongedaan maken. We kunnen de geschiedenis niet terugdraaien, er slechts lessen uit trekken.
Naast herdenken is dit het enige dat we nog voor de slachtoffers kunnen doen. Dat we uit een terecht en diepgeworteld schuldgevoel over wat het Joodse volk onder het nazi-regime is overkomen, nu Israël laten wegkomen met genocide, is een gotspe: een ongelofelijke morele kronkel en ultiem verraad aan de nagedachtenis aan de slachtoffers van de Shoah.
Joseph Fleuren Nijmegen
Met aandacht las ik Domweg gelukkig in de boerennatuur van Kester Freriks (6/9). Het heeft geen zin boerennatuur te stellen tegenover ‘echte’ wilde natuur (in Nederland grotendeels aangelegd): een kievit is niet minder natuur dan een zeearend. Volledig mee eens. Maar dan, tegen het eind, neemt het betoog een vreemde afslag: de oplossing is om kleinschaligheid terug te brengen in het landschap.
Mooi plan, maar waarom is die eigenlijk ooit verdwenen? Nou, dat kwam doordat boeren nog steeds doen wat ze honderd en duizend jaar geleden ook al deden: zorgen voor een goede opbrengst binnen de economische en technologische mogelijkheden van hun tijd. Maar juist die laatste zijn veranderd! Honderd jaar geleden leverde de technieken van toen een kleinschalig boerenland op, rijk aan natuur; tegenwoordig megastallen en grasfalt. Als je boeren vraagt terug te gaan naar kleinschaligheid, vraag je ze eigenlijk om te boeren op een achterhaalde manier en dat zit niet in hun natuur. Geef ze eens ongelijk!
Het onteigenen van boerenland ten bate van natuurbouw is een reactie op deze situatie, niet de oorzaak ervan.
Elbert J. Booij Amsterdam
In het artikel Gratis geld maakt niet gelukkig (1/9) wordt het belang van een basisinkomen betwijfeld. Op grond van Amerikaans onderzoek zou blijken dat mensen er niet gelukkiger van worden en hun manier van leven niet veranderen. Kort gezegd: het basisinkomen ‘werkt niet’. Maar die conclusie negeert een belangrijk punt, namelijk dat het basisinkomen een recht is. Dit is een argument dat je niet vaak hoort, maar wel fundamenteel is.
Gerrit Gorter Sneek
Op 6 september keek ik vanuit mijn vakantiebestemming naar WNL op Zondag.
Wat mij gelijk opviel, was dat drie van de vier gasten allochtoon waren: Dilan Yeşilgöz, Lale Gül en Jalal Bouzamour. Zij waren ieder uitgenodigd om over hun eigen onderwerp te spreken. Hoewel het drie op zichzelf staande onderwerpen waren, ontstond er een boeiend gesprek toen het ging over “zaken durven benoemen”.
Wat vaak gebeurt en niet heel anders was bij het bespreken van dit soort thema’s, was het ontstaan van twee kampen: het ene kamp benoemt de problemen en wijt die aan migratie en de wellicht toch mislukte integratie, terwijl het andere kamp zich aangesproken voelt zodra er kritiek wordt geuit op een groep waar zij onderdeel van zijn. Toch was het boeiend omdat eindelijk allochtonen zélf openlijk dit gesprek voerden. Ik ben van mening dat taboes binnen collectieve culturen zoals de Marokkaanse en Turkse cultuur alleen door mensen uit diezelfde culturen kunnen worden doorbroken – het liefst door mensen met aanzien of macht, zoals Yeşilgöz, Bouzamour en Gül.
Het is bovendien belangrijk dat dit in het openbaar gebeurt, met zoveel mogelijk camera’s en microfoons. Dit laat zien dat anders denken en tegelijkertijd trots zijn waar de roots van je (groot)ouders liggen naast elkaar kunnen bestaan.
De meningen liepen in de uitzending flink uiteen, maar dat is juist waardevol. Het ging niet om de meningen maar om het feit dat drie Nederlanders met een migratieachtergrond het gesprek voeren. Het liet zien dat verschil van inzicht kan samengaan met respect en vooral erkenning voor eerdere generaties en dus de collectieve cultuur. Voor mij was dit gesprek een teken van hoop, in een enorm gepolariseerde samenleving. En dat vlak voor de verkiezingen.
Hakima Eskifati- Van ’t Wout Rotterdam
Frits Abrahams (Gullit in de kwakzalverij? 5/9) vindt de nominatie van Ruud Gullit voor de jaarlijkse kwakzalversprijs van de Vereniging tegen de Kwakzalverij nogal veel eer. Ik kan daar inkomen, of je nu wel of niet voetbalgek bent. Zijn er echt geen sterkere tegenkandidaten? Wat te denken, bijvoorbeeld, van de huidige minister van Volksgezondheid in de VS, die in rauwe melk een panacee ziet?Bas van de Weg Goes
Source: NRC