Gaza achtervolgde me. Nu behoort Gaza je altijd te achtervolgen, maar het werd intens. Op het bureautje van mijn zoon lag het kleurboek From the River to the Sea. Eerder slingerde een Palestijns kookboek op het aanrecht, ik ben dol op de Palestijnse keuken.
‘Leuk kleurboek’, zei ik tegen zijn moeder.
‘Heeft hij van opa gekregen’, zei ze.
‘Zo lief’, antwoordde ik.
Diezelfde dag werd ik in de Centrale Vishandel in de Amsterdamse Beethovenstraat besprongen door een vrouw. Ik herkende haar niet.
‘Ik ben de zus van Michael’, zei ze, ‘toen ik 6 was heb je mijn broek uitgetrokken en de mooiste billen van de wereld gezien.’
Ik moet toen 10 zijn geweest, MeToo blijft MeToo, ook veertig jaar na dato.
Daarna begon ze over Israël, ze was nogal pro-Israël, waarop een andere klant in de viswinkel zijn telefoon trok en ons filmpjes toonde van lijdende Gazanen.
‘Ik wil die kattenfilmpjes niet zien’, riep de vrouw, en ik suste de boel zoals een VN-vredessoldaat dat zou hebben gedaan.
Eigenlijk ben ik niet de eeuwige Jood maar de eeuwige Dutchbatter; mocht ik ooit kaal worden, dan ga ik een blauwe helm dragen. (Voor hen die dat zijn vergeten, Dutchbatters waren Nederlandse militairen in Joegoslavië die in het kader van een vredesmissie van de VN de veilige enclave Srebrenica min of meer beschermden. Wat dat betreft sta ik achter de oproep van oud-ministers om VN-vredestroepen naar Gaza te sturen. Revanche voor Srebrenica. Dit keer vechten we ons dood.)
Ik verliet de viswinkel zonder al te veel bloed aan mijn handen.
Voor Le Fournil de Sébastien op het Olympiaplein sprak een man me aan. ‘Ik ken je werk niet, maar in een interview zei je iets over seksscènes dat me geholpen heeft.’
Ik kon hem wel omarmen.
En ook met seksscènes weten VN-vredestroepen raad.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns