Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op de posters in de abri’s zag het eruit als een cocktail van Temptation Island en The White Lotus. Ik zag een tropisch strand, ik zag Jude Law, ik zag Ana de Armas, ik zag Sydney Sweeney; ik had genoeg gezien. ‘Voor ieder wat wils’, appte ik mijn vrouw, met de mededeling dat ik twee kaartjes voor de middagvoorstelling van Eden had gekocht.
De film vertelt het waargebeurde verhaal van een groep mensen die aan de voet van WOII willen ontsnappen aan de wereld en een nieuw bestaan proberen op te bouwen op het onbewoonde Floreana, een van de Galapagos-eilanden. Jude Law speelt de Duitse arts Friedrich Ritter, die op het eiland werkte aan een filosofisch manifest over… waarover weet ik niet precies meer, doet er verder ook niet toe.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat er wel toe doet is dat Jude Law in de film geen tanden heeft. Dokter Ritter had die preventief laten verwijderen, om zo eventuele vervelende infecties voor te zijn. Als hij ging eten, deed Law/ Ritter een ijzeren kunstgebit in. In werkelijkheid had ook de vrouw van Ritter haar tanden laten verwijderen en deelden ze samen dat ene stalen kunstgebit. De makers hadden er echter voor gekozen om dat niet in de film mee te nemen, wat bijzonder jammer is.
Hoe dan ook, het betekende dat we ruim twee uur naar het tandvlees van Jude Law hebben moeten kijken. Misschien was mijn vrouw daarom niet bepaald te spreken over de film. ‘En?’, vroeg ik, terwijl we het fietspad op reden. ‘Echt een ongelooflijk slechte film’, antwoordde ze koeltjes. ‘Vreselijk acteerwerk. Kan die Ana de Armas misschien ook even terug naar de toneelschool?’
Dit verbaasde me; ik had me prima vermaakt. Het verhaal, het schitterende decor, het regiewerk van Ron Howard en zelfs het enig toneelmatige acteren hadden me wel kunnen bekoren.
‘Wat vond je eigenlijk van de lul van Jude Law?’, vroeg ik terwijl we naar het restaurant fietsten. Ik had het over de scène waarin Ritter poedelnaakt nieuwe bewoners op het eiland verwelkomt. ‘Groot genoeg’, antwoordde mijn vrouw. Verder vond ze dat hij wel een mooi lijf had, maar te grote borsten. Ik maakte een mentale notitie om minder te bankdrukken.
We vroegen ons af of het wel Jude Laws echte penis was en niet een prothese. Zo kon het gebeuren dat ik in een keurig Haarlems restaurant de zoekopdracht ‘Jude Law penis real Eden’ intikte op mijn telefoon. Het bleek zijn echte penis. Er was ook nog een andere foto van Jude Laws penis, die ik ingezoomd aan mijn vrouw toonde. Ze knikte goedkeurend. Toen werd het eten geserveerd en vergaten we op te zoeken of het ook zijn echte tandvlees was geweest.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant