is techredacteur voor de Volkskrant. Ze schrijft onder meer over sociale media en kunstmatige intelligentie.
Voor Bureau buitenland heb ik geen geschikte concentratieboog. In het vorige seizoen liet ik me inpalmen door de ronkende aankondiging ‘De prijs van een kilo coke is gehalveerd’, maar zat ik toen misdaadjournalist Jan Meeus de cocaïneroute vanuit Zuid-Amerika op de wereldkaart begon te stiften toch binnen een minuut op mijn telefoon om te googelen zijn jan meeus en tom jan meeus broers (ja), waarom hebben die ouders dat gedaan, (onbekend), nouja, ik kwam er niet lekker in.
Ik vreesde het ergste, dat ik was geveld door explaineritis. De snappy uitlegfilmpjes op sociale media, die geopolitieke kwesties in anderhalve minuut beetgaar frituren in een bad van ultrakorte fragmenten en bewegende grafieken, hadden van mij een prikkeljunkie gemaakt die geen lange shots van handschuddende wereldleiders meer verdroeg.
Over de auteur
Simoon Hermus is techredacteur en tv-recensent van de Volkskrant.
Of lag het niet alleen aan mij? Na een heel arsenaal aan geopolitiek op de zondagavond van de NPO valt tegen dat met flinke budgetten nog zoveel clichémateriaal wordt geproduceerd. In het WO2-docudrama Het grote offensief zag ik de Nederlandse acteur Mike Reus als Hitler met trillende vingers over een kaart roetsjen terwijl zijn ondergeschikten veelbetekenende blikken uitwisselen. Moet dat echt nóg een keer, is daar inmiddels geen stockbeeld van te koop?
In Big in Korea kuierde hoogleraar Remco Breuker als de Grote Vriendelijke Reus door Zuid-Korea. Hier kwam hij dertig jaar geleden als student aan en woonde er lange tijd. Nu bezoekt hij oude vrienden en bekenden om te peilen hoe het land ervoor staat na de couppoging van afgelopen december. Breuker heeft een prachtige vertelstem, waarmee hij fijne, persoonlijke gesprekken voert boven dampende borden eten.
Maar er wordt ook een taxichauffeur opgevoerd, die al rijdend een gesprek voert met Breuker, terwijl we als kijker vanaf de achterbank meeschommelen. Dat buitenlanddocu-cliché had ik ze gerust vergeven, ware het niet dat de chauffeur minutenlang een Koreaans verzetslied begint te zingen dat niet ondertiteld is.
Zo belandde ik vrij uitgeteld bij Bureau buitenland.
Toch weten presentator Sophie Derkzen en filosoof Haroon Sheikh me daar met volledige aandacht in een uiteenzetting van geopolitieke machtsverhoudingen te zuigen die bijna de hele uitzending duurt. Dat komt omdat ze het met z’n tweeën doen, waardoor de vaart er lekker in blijft, en ze er heel veel zin in hebben. Een paar uitstekend gemonteerde journaalfragmenten, een tafel waarop een gigantische wereldkaart is gedrukt en een handvol stiften, waarvan Derkzen steevast vraagt ‘of ze geslepen zijn’, meer hebben ze niet nodig.
Sheikh springt overeind en blijft wel een kwartier staan, druk gebarend en stiftend: ‘Nu gebruik ik rood, want dit is een negatieve relatie.’ Ik zie vlekkerig beeld van een grensconflict in de Himalaya waar soldaten stokken over een rol prikkeldraad smijten. Putin die een auto niet gestart krijgt. Bolsonaro vanachter jaloezieën gefilmd, zodat het lijkt alsof ‘ie al in de gevangenis zit. En handenschuddende wereldleiders. Niks mis met die concentratieboog.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant