is columnist van de Volkskrant.
Vladimir Poetin moet de gelukkigste man ter wereld zijn. Vorige maand rolde president Donald Trump de rode loper voor hem uit in Alaska. Een week geleden viel hem diezelfde eer te beurt in Beijing, waar president Xi Jinping een grote militaire parade hield om de Japanse nederlaag 80 jaar geleden te vieren. Ondertussen blijft het Russische leger Oekraïense burgers bestoken met bommen, drones en granaten.
De Chinese minister van Buitenlandse Zaken, Wang Yi, liet zich tijdens een bezoek aan Brussel in juli ontvallen dat China er geen belang bij heeft dat Rusland in Oekraïne verliest – of dat het doden daar überhaupt snel ophoudt. Bij het begin van de oorlog voorzag de Britse historicus Niall Ferguson een scenario van bleeding the Russians. Dat wil zeggen dat de Verenigde Staten Oekraïne genoeg militaire steun geven zodat het land de oorlog niet verliest, maar niet genoeg steun om de oorlog te winnen zodat Rusland wordt uitgeput.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar het scenario dat zich in werkelijkheid voltrekt is bleeding the Americans. China geeft Rusland voldoende steun om de oorlog tegen Oekraïne vol te houden waardoor de Verenigde Staten militair worden verzwakt. China kan het zich niet veroorloven dat Oekraïne de oorlog wint omdat de Verenigde Staten dan al hun aandacht op China kunnen richten. Het pact dat Xi en Poetin vorige week sloten om een pijpleiding van Siberië naar Beijing aan te leggen is een strategische zet in dit geopolitieke plot.
Ondanks Trumps liefdesbetuigingen aan Poetin, kiest de Russische leider voor een strategische alliantie met China. De afwijzing weerhoudt Trump er niet van avances naar Poetin te blijven maken, ten koste van Oekraïne en Europa. Dat roept de vraag op of er toch geen persoonlijke motieven zijn die Trumps aanhankelijkheid kunnen verklaren. Het was hoe dan ook naïef te denken dat Trump Rusland van China los zou kunnen weken. Xi en Poetin hebben elkaar, sinds Xi president werd, al bijna vijftig keer ontmoet. Dat is vaker dan ik mijn moeder zie.
Dankzij de hot mic incidenten weten we bovendien dat Xi en Poetin grandioze aspiraties delen. Niet alleen willen ze veranderingen in de wereldorde bewerkstelligen zoals we die in honderd jaar niet hebben gezien, ook willen ze ieder 150 jaar oud worden. Vrijdag leek Trump zijn misrekening te erkennen, toen hij op zijn platform Truth Social schreef: ‘Het lijkt erop dat we India en Rusland verloren hebben aan het diepste, donkerste China.’ Eerder had hij al geschreven dat China, India en Rusland samenspanden tegen de Verenigde Staten.
Dat had geen verrassing voor Trump moeten zijn. De regeringsleiders die afgelopen week te gast waren in Beijing hebben allemaal de kant van Rusland gekozen in de oorlog met Oekraïne. Oekraïense steden worden gebombardeerd met Iraanse drones. Noord-Korea levert behalve bommen en granaten ook manschappen. Beleidsanalisten Richard Fontaine en Andrea Kendall-Taylor bestempelden China, Rusland, Iran en Noord-Korea twee jaar geleden al als de As van Omwenteling. Zo bezien is de oorlog in Oekraïne een proxy-oorlog tegen het hele Westen.
Des te pijnlijker is het om te zien hoe Trump zoete broodjes probeert te bakken met de dictators in Rusland, China en Noord-Korea terwijl hij Amerika’s bondgenoten door de mangel haalt. Het beeld van Narendra Modi die in Beijing de hand vasthield van zowel Xi als Poetin, sprak boekdelen. De Indiase premier, die twee weken daarvoor een importheffing van 50 procent om de oren had gekregen vanwege de Indiase afname Russische olie, trotseerde Trump openlijk.
Ondertussen lijkt Xi geen haast te hebben om een top met Trump te organiseren. In de handelsoorlog met Trump heeft hij de troefkaart in handen. Het enige wat de Chinezen hoeven te doen is de situatie zo stabiel mogelijk houden en toekijken hoe het Westen langzaam uiteenvalt. Xi weet dat China aan de winnende hand is en krijgt steeds meer ruimte om over Taiwan na te denken. Trump wil dat er een einde aan de oorlog in Oekraïne komt zodat hij zijn energie volledig op China kan richten. Dat is precies de reden waarom de oorlog niet snel zal eindigen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant