Litouwen - Nederland diende als omlijsting voor het doelpuntenrecord van Memphis Depay, maar schandelijk verval transformeerde het duel in Kaunas vooral tot een alleen in cijfermatig opzicht afgewende afgang: 2-3.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Wat is dat toch met het Nederlands elftal, dat na vrij goede duels op weg naar het WK plots weer door de ondergrens kan zakken, naar een platform van ongekend knoeiwerk? Zo dom en onnozel ook als het optreden in Litouwen was, door twee tegendoelpunten kort voor rust.
Ze maakten het duel alsnog tot een zenuwentoestand, maar Memphis Depay luisterde zijn 104de interland op met de eerste en de derde treffer. Die tweede van hem was tevens het winnende doelpunt. Hij scoorde 52 keer in de nationale ploeg, twee treffers meer dan Robin van Persie.
Gelaten toekijkend volk op de tribunes ontwaakte, toen de favoriete ploeg van 0-2 naar 2-2 kwam, vanuit het totale niets, met een geslaagde, schitterend afgeronde uitbraak en een machtige kopbal na een vrije trap. Bange voetballers met ontzag voor veelgeprezen collega’s geloofden opeens in succes tegen een falende tegenstander.
De Litouwers hoopten een punt naar het einde te brengen. Dat lukte bijna, toen Paulius Golubickas - wie kent hem niet - , Virgil van Dijk uitkapte en vlak voor zijn schot alsnog het been van de aanvoerder zag blokken. Bondscoach Ronald Koeman bracht Matthijs de Ligt op het eind, om de zege veilig te stellen.
Opeens waren die van Oranje de bangerikken, die in de slotfase ballen wild wegtrapten, soms in blinde paniek. Angstig voor de totale ontluistering, voor een fatale goal tegen de profs uit de lagere regionen. De Litouwers voelden onsterfelijkheid stromen door hun vezels. Ja, hier stonden ze, al die Nederlanders uit de Premier League en uit andere grote competities, met hun verhalen over intensiteit. Ze overleefden de storm uit een landje van basketballers.
Wat een wanprestatie. Maar ook: twee ballen op doel bij Bart Verbruggen voor rust. Twee doelpunten, zonder dat hij daaraan veel kon doen. Tja, 2-2 dus bij rust. Opnieuw beginnen, met Sem Steijn na ruim een uur als debutant, want opnieuw waren er treffers nodig.
Alleen: nu drong de tijd, en nu was Litouwen scherp en hongerig. Nederland moet van de kleine landen in de groep winnen, om vooral Polen en Finland achter zich te houden. Alleen de groepswinnaar plaatst zich direct voor het WK van 2026. En ja, het Nederlands elftal won uiteindelijk, en blijft dus koploper. Maar de mooiste momenten waren de uitbarstingen van vreugde op de tribunes na de Litouwse treffers, het ongeloof, de pure vreugde. De Litouwers ondergingen het spel vooral in het eerste half uur, op die hoek na met fanatiekelingen, met hun gekmakende voorganger, een man met een megafoon.
Met bewondering keken ze aanvankelijk naar de sterren uit de grote competities. Ze hebben een stadion dat is vernoemd naar twee piloten, dan weet je wel hoe groot het voetbal is in het land dat 143ste staat op de wereldranglijst. Het stond veilig 0-2, na ruim een half uur, door Memphis Depay en Quinten Timber. Niets aan de hand. Voor Depay was de 0-1 dus al het record.
Dat de verbetering in deze wedstrijd viel, was in zekere zin symbolisch. Depay mist een legendarisch doelpunt in zijn reeks, een treffer als Johan Cruijff maakte in 1974 tegen de Brazilianen, of Marco van Basten met zijn vijf stuks op het gewonnen EK van 1988, Patrick Kluivert tegen de Argentijnen en Brazilianen in 1998, of Robin van Persie met zijn zweefduik tegen de Spanjaarden in 2014.
Depay scoorde zeven keer tijdens een eindronde, waarvan vijf in de groepsfase en nooit heel ver in het toernooi. Hij was ook niet altijd topfit tijdens een toernooi, wat hem immer op kritiek kwam te staan. Maar dat doet er nu even niet toe. Zijn doelpunten van zondag waren zeer belangrijk, vooral de 2-3, een krachtige kopbal na een voorzet van Denzel Dumfries. Stel dat van Litouwen was verloren, dan was het een van de grootste afgangen in de geschiedenis van het nationale voetbal geweest.
Zijn eerste doelpunt, genoeg voor het record, was ook mooi, dat zeker, na een dribbel van Cody Gakpo op links en een perfecte voorzet, technisch knap afgerond door Depay. Bondscoach Ronald Koeman had de opstelling op vijf plekken gewijzigd, onder meer vanwege de blessure van Frenkie de Jong, en ook om ontevredenheid over de vorige wedstrijd tegen Polen (1-1). Hij richtte het middenveld strategisch iets anders in, met slechts één controleur, Jerdy Schouten. Geregeld werd Nederland overlopen na rust.
Hoe dan ook, in het spel zat meestal te weinig verrassing, hoe moeilijk het ook is tegen zo’n defensief elftal. Het voetbal was vrij voorspelbaar. Bal van A naar B, naar C, terug naar B. Nooit van A naar C. De enige die echt en makkelijk een man passeert is Cody Gakpo, die dus was betrokken bij de 0-1. De 0-2 was van Quinten Timber, die van dichtbij een fout afstrafte. Maar ja, toen begon de ellende.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant