Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Er is een blad naarbinnen gewaaid. Het is een gekruld, lichtbruin, uitgedroogd blad. Esdoorn. Niemand ziet het liggen, daar op de grijze betonnen vloer. Mensen drinken hun koffie, zijn met elkaar in gesprek of staren naar hun telefoon. Het blad wiegt in een zuchtje wind. Een meisje uit de bediening loopt langs en de neus van haar schoen raakt precies het puntje van een van de lobben. Het blad maakt een volmaakte pirouette, zo op de plaats. Maar niemand die het ziet.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
’s Ochtends vroeg, als de dauw nog over de weilanden ligt, kondigt de herfst zich aan. Een voorzichtig rotten dat boven op de koele lucht rust en meteen weer verdampt als de zon zich er mee komt bemoeien. Eikels vallen uit de bomen en raken met een harde tik de grond, om daar te kraken onder fietsbanden. Er zijn bomen die al kwistig met hun bladeren strooien en er zijn bomen die volhardend groen blijven. Het licht wordt zachter, maar verwarmt nog steeds. ’s Ochtends een jas, ’s middags een korte broek.
We zijn nergens, bevinden ons in niemandsland. Achter ons liggen strand, zee, bloedrode tomaten en Aperol; aan de horizon haardvuur, rode wijn, kaas en Bon Iver. De een beweert dat het nog zomer is, volgens de ander is de herfst al begonnen. De waarheid is dat niemand gelijk heeft en iedereen gelijk heeft. Het is herfst én zomer, het is herfst noch zomer.
De zon heeft ons opgeladen, vol goede moed beginnen we weer aan het dagelijks leven. Dit is het ware nieuwe jaar, de overgang van het ene seizoen naar het andere. Volgens mij noem je dit een intertempus. Een betoverende tussentijd, waarbij twee jaargetijden zich allebei van hun beste kant laten zien. Zie mijn kleuren! Nee, voel mijn warmte! Hier, aanschouw het wonder van een kastanje! Niet mooier dan mijn dahlia’s!
Kon dit maar op pauze, dat het altijd blijft zoals het nu is. Nee, nee wacht. Dat werkt niet, sorry. De schoonheid huist in het tijdelijke, het vergankelijke, het ongrijpbare. Het enige wat we kunnen doen om het zo lang mogelijk te laten duren, om dat ongrijpbare toch te vatten, is ons losmaken van de haast die gepaard gaat met september.
De haast van de kinderen naar school brengen, op tijd op je werk zijn, of op het sportveld, of waar je ook verwacht wordt. Vier het nieuwjaar. Afstappen moet je, om je heen kijken, ruiken. En dan denken aan de eerste twee regels van het gedicht ‘Voor mijn voeten’ van Erik van Os: Dit blad viel van deze boom/ Dat was nog nooit gebeurd.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant