is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Tom Pidcock was woensdag op weg de elfde etappe van de Ronde van Spanje te winnen, toen de organisatie meedeelde dat er die dag geen winnaar zou zijn. Door de aanwezigheid van een paar honderd pro-Palestijnse demonstranten bij de finish kon de veiligheid van de renners niet worden gegarandeerd: 3 kilometer voor de streep was de wedstrijd voorbij.
Het protest was gericht tegen de ploeg Israël-Premier Tech, een ploeg die wordt gesponsord door de Canadees-Israëlische miljardair Sylvan Adams, die zichzelf ‘onbezoldigd ambassadeur van de staat Israël’ noemt. Hij heeft een uitgesproken mening over het conflict in Gaza: dat ziet hij als een strijd tussen goed en kwaad, tussen beschaving en barbarij – waarbij, voor alle duidelijkheid, in zijn ogen Israël verantwoordelijk is voor kwaad noch barbarij.
Adams mag er zo over denken, net zoals de demonstranten een tegengestelde mening mogen zijn toegedaan. Adams maakt via zijn wielerploeg zijn mening over Israël wereldkundig, de demonstranten doen dat, bij gebrek aan een eigen wielerteam, op een andere manier: door een wielerkoers tijdelijk stil te leggen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Er zijn mensen die menen dat sport een politiek neutrale activiteit is of in elk geval behoort te zijn. Anderen vinden dat een opstelling die niet is vol te houden. Die laatsten krijgen steeds vaker gelijk: wie niet ziet dat sport en politiek al decennia innige bedgenoten zijn, is stekeblind.
Sommige mensen vinden dat lastig: ze zien de sport als een last resort van onschuld waar je de ellende van de wereld even kunt vergeten. Wat heeft de kwestie-Gaza te zoeken in de finishstraat van een Spaanse wielerwedstrijd? Op de VRT ontstak commentator Renaat Schotte woensdag in verontwaardiging.
‘Er is al een boel miserie op de wereld’, zei hij, ‘en nou mogen we ook al niet meer naar de koers kijken.’
Over de waarheid van het eerste deel van de zin was iedereen het eens – de demonstranten in Bilbao waren zelfs de straat op gegaan om te protesteren tegen de miserie in de wereld, meer specifiek tegen de miserie die Israël aanricht in Gaza. Over het tweede deel bestond verschil van mening.
Sport en politiek onderhouden een ingewikkelde relatie. Sport leent zich uitstekend en maar al te graag voor politieke pr-activiteiten zoals de Olympische Spelen, of voor zelfpromotie van juichende politici op de tribune. In ruil wordt sport door de politiek financieel ondersteund – Nederland steekt jaarlijks honderden miljoenen in het winnen van gouden medailles.
De afgelopen jaren heeft het wielrennen veel sponsors verwelkomd die hun politieke boodschap wilden uitdragen via het sympathieke medium dat de sport nu eenmaal is: het verbindt, staat voor dialoog, is voor iedereen, is leuk en onschuldig amusement. Die argeloze opstelling krijgt de sport nu terug: je mag niet verwachten dat iedereen de politieke propaganda waarvoor het zich leent maar klakkeloos accepteert.
Sportfilosoof Sandra Meeuwsen zei op de site van Sporza dat sport zich ‘niet langer moet laten misbruiken door geopolitieke krachten, maar met een eigen visie moet komen’.
Dat is zeker waar. Maar het is ook veelgevraagd van een instituut dat van oudsher nogal hoerig is aangelegd en dat zich, bijvoorbeeld, over een maand met zijn hele hebben en houden achter een Afrikaanse dictator zal opstellen die bereid bleek ter meerdere eer en glorie van zichzelf het WK wielrennen te organiseren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns