is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Wolven houden niet van Adam Driver en Scarlett Johansson. Tenminste, daar gaan ze vanuit bij het Amerikaanse ministerie van Landbouw. Volgens The Wall Street Journal vliegen er drones boven de gebieden in Oregon en Californië waar de roofdieren vee aanvallen. Wolven die daar ronddolen, worden onder meer getrakteerd op de fenomenale ruziescène uit Marriage Story (2019).
Driver: ‘Het leven met jou was vreugdeloos.’
Johansson: ‘Dus moest je iemand anders neuken?’
Enzovoorts.
Uiteraard niet omdat wolven wakker liggen van de relatieproblemen van een artistiek, hoogopgeleid stel. Het gaat erom dat ze afgeschrokken worden door mannen- én vrouwenstemmen, die wisselen van toon en intensiteit. ‘Wolven moeten leren dat mensen slecht zijn’, aldus supervisor Paul Wolf (sic). Iets anders waarvan ze dat blijkbaar kunnen opsteken: Thunderstruck van AC/DC.
Wat een schitterende brainstorm moet daar aan vooraf zijn gegaan. Het zegt veel over de kracht van deze scène. Hoe knap die geacteerd is, met al die schakeringen. En blijkbaar is hij zo memorabel dat iemand, vijf jaar na de release van de film, er meteen aan dacht als hét bewijs dat de mens slecht is.
Goed gespeelde woede-uitbarstingen blijven sowieso heerlijk hangen. Mocht Drivers ‘Ik wou dat je dood was!’ de wolven niet meer afschrikken, dan is er bijvoorbeeld nog die scène waarin Tom Cruise en Jack Nicholson elkaar verbaal te lijf gaan in de rechtbank in A Few Good Men (‘You can’t handle the truth!’). Of ‘I am mad as hell and I am not going to take it anymore’ uit Network (1976). Of ‘I drrrrrink your milkshake’ van Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood (2008). Wolven zullen sowieso niet dol zijn op Leonardo DiCaprio en Nicolas Cage.
Maar voor de keurige, beleefde kijker is er weinig bevredigender dan dit zien: een personage dat steeds verder in een hoek wordt gedreven, tot – bij hem wél – alle opgekropte emotie er in één keer uit komt. Het moment dat het dierlijke naar boven komt, het decorum valt. En dan, na de catharsis, de (beschaamde) stilte. Het personage wéét dat zo’n moment niet meer uit te wissen valt. Het beest is gezien.
Probleem vanuit het ministerie gezien: waar zijn de woedende vrouwenstemmen? Er is steeds vaker ruimte voor female rage, maar dat is vaker onderkoeld. Waar een boze man getergd is als hij het uitschreeuwt, is het bij vrouwen snel een teken van krankzinnigheid of hysterie.
Hoe lekker het is als een vrouw wél haar kalmte verliest, laat Anatomy of a Fall zien, waarin actrice Sandra Hüller haar woede durft te laten aanzwellen tot een orkaan.
Het zou in ieder geval de schapen goed doen, meer vrouwelijke personages die van zich af bijten vanwege te weinig ruimte. Net als wolven doen, eigenlijk.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns