Na ruim een halve eeuw mode maken op het hoogste niveau is de Italiaanse modeontwerper Giorgio Armani donderdag in het harnas gestorven. Hij werd groot met losse mannenpakken en adembenemende rodeloperjurken.
Afgelopen oktober, op z’n 90ste, zei de sterontwerper nog tegen de Italiaanse krant Corriere della Sera dat hij binnen een jaar of drie met pensioen zou gaan. Kort daarna liet hij weten dat het een grapje was. Na vijftig jaar mode maken op het hoogste niveau is de Italiaanse modeontwerper Giorgio Armani donderdag 4 september in het harnas gestorven. Hij werd puissant rijk en wereldberoemd met losse mannenpakken en adembenemende rodeloperjurken.
Het is de bekendste scène uit An American Gigolo: knappe man met blote, extreem goed geboetseerde bast legt goedgeluimd jasjes, overhemden en stropdassen op bed, om er uitgekiende combinaties mee te maken. Ondertussen snuift hij coke en zingt hij heupwiegend mee met The Love I Saw In You Was Just a Mirage van Smokey Robinson. Zijn luxe, losse outfits blijken net zo knap als de man zelf. Zijn naam: Richard Gere. De naam van zijn kleermaker: Giorgio Armani.
De film dateert uit 1980, en het is nu amper nog voor te stellen, maar tot die tijd was Armani slechts een voetnoot in de modegeschiedenis. Dat hij de klus kreeg om de kostuums voor die film te maken dankte hij aan de manager van John Travolta, die had gehoord dat de Italiaan op het punt van doorbreken stond. Travolta haakte op het laatste moment af, de rol van jonge gigolo ging naar invaller Richard Gere. De Armani-pakken bleven, en werden aangepast aan Gere’s maten. Na de film brak niet alleen Gere oorverdovend door, maar steeg ook Armani’s roem naar grote hoogten, om daar de rest van zijn lange en vruchtbare leven te blijven.
Dat Armani de mode in zou gaan, lag niet in de lijn der verwachting. Hij werd in 1934 geboren in Piacenza, even onder Milaan, als middelste in een gezin met drie kinderen, met een vader die werkte als accountant in een transportbedrijf. Als jongeman studeerde Giorgio medicijnen aan de Universiteit van Milaan, om ’m in 1953 voortijdig te peren en het leger in te gaan.
Na zijn diensttijd werd Armani etaleur bij het luxe Milanese warenhuis La Rinascente, om daar vervolgens door te stoten tot de herenmodeafdeling, als verkoper. Dat smaakte naar meer: in het begin van de jaren zestig stapte hij over naar modehuis Nino Cerruti, om daar te gaan ontwerpen voor mannenlabel Hitman. In 1966 ontmoette de 32-jarige ontwerper in de badplaats Forte dei Marmi de 21-jarige architectuurstudent Sergio Galeotti, die hem aanspoorde om voor zichzelf te beginnen.
In 1973 was het uiteindelijk zo ver: Armani opende een ontwerpatelier in Milaan van waaruit hij freelanceklussen deed voor Italiaanse modemerken. Op 24 juli 1975 werd het helemaal officieel en zette het duo Armani-Galeotti de firma Giorgio Armani S.p.A. op, Società per Azioni, vrij vertaald ‘bedrijf met aandelen’. In datzelfde jaar kwam hun eerste eigen mannencollectie uit, voor zomer 1976, gevolgd door een vrouwencollectie voor datzelfde seizoen. Met name de mannenpakken vielen op: Armani liet de zware voering en schoudervullingen achterwege, wat de snit losser en natuurlijker maakte, waardoor de pakken veel minder stijf oogden en lekkerder zaten dan de traditionele kostuums. Ook zijn kleurenpalet van neutrale tinten als greige en zand was vernieuwend. Als eerste grote geïnteresseerde hapte warenhuis Barney’s uit New York toe.
In 1979 begon Armani ook te produceren in de Verenigde Staten. In 1980, het jaar van de grote doorbraak met American Gigolo, tekende hij ook nog eens een contract met cosmeticagigant L’Oreal om zijn eigen parfums te ontwikkelen, wat in 1982 resulteerde in zijn eerste geur, Armani Femme. In 1983 benaderde hij de toen 23-jarige actrice Michelle Pfeiffer, of hij haar mocht kleden.
Aanvankelijk zag Pfeiffer het niet zitten, want, zo mopperde ze: ‘Waarom zou ik willen dat iemand me kleedt? Ik kan mezelf aankleden, en wie is Giorgio Armani?’ Uiteindelijk ging Pfeiffer overstag, droeg zijn kleding naar vele feesten, stond model in zijn campagnes en bleef een vriendin voor het leven, net als collega Jodie Foster.
Op het modevlak breidde Armani ondertussen uit, met de lijnen Armani Junior, Armani Jeans en Emporio Armani – die laatste is een jongere lijn voor toegankelijker prijzen dan zijn eerste lijn Giorgio Armani. De succesvolle samenwerking met de cinema kreeg ook een lang en gelukkig vervolg. In totaal verzorgde Armani outfits voor ruim honderd films en tv-series, waarvan The Untouchables, Miami Vice, The Wolf of Wall Street (DiCaprio), Inglourious Bastards (Pitt) en Ocean’s 13 (Pitt en Clooney) de bekendste zijn.
Temidden van de zakelijke successen volgde in 1985 een persoonlijk dieptepunt toen Armani’s zaken- en levenspartner Sergio Galeotti stierf aan de gevolgen van aids. Voor Armani geen reden om te zitten kniezen, hij ging volle kracht vooruit en lanceerde nog meer nieuwe lijnen, gaf talloze licenties uit, kocht een kledingatelier, verwierf aandelen in andere bedrijven en opende zijn eerste restaurant. Daarbij kocht hij de Italiaanse basketbalclub Olimpia Milano, ontwierp hij de uniformen voor de Italiaanse Olympische en Paralympische ploegen en werd hij goodwill-ambassadeur voor de Hoge Commissaris voor Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Klein smetje op zijn glanzende blazoen: in 1989 en 1990 kocht hij belastingambtenaren om, vergrijpen die hij in 1996 opbiechtte en waarvoor hij voorwaardelijk werd veroordeeld.
Eind jaren negentig had Armani meer dan tweehonderd winkels wereldwijd, en telde zijn bedrijf een jaaromzet van circa 2 miljard dollar. Het productaanbod werd nog verder uitgebreid naar huishoudelijke artikelen en boeken. In 2005 zette Armani zijn eerste stappen op het gebied van de haute couture, de Olympus van de mode, waar unieke, op maat gemaakte stuks voor royals, rijken en Hollywoodsterren worden gemaakt. Hij doopte zijn couturelabel Armani Privé.
Zo zacht en minimalistisch als zijn baanbrekende mannenpakken waren, zo straf gecoupeerd en rijk zijn de creaties die onder het label Armani Privé verschenen. Zijn creaties schitterden op rode lopers aan de lichamen van grande dames als Sophia Loren, Beyoncé, Isabelle Huppert en Cate Blanchett, die ook het gezicht is van zijn schoonheidsproducten en parfums.
Tijdens de reguliere modeweken ging Armani ondertussen stug door met het showen van zijn prêt-a-portercollecties, in zijn eigen theater aan de Via Bergognone 59 in Milaan. Het was vaak meer van hetzelfde: perfect gesneden pakken, zouavebroeken, doorkijktops, baretten, fluwelen jasjes en fluïde avondjurken in zijn favoriete kleuren zand, greige, donkerblauw en knalrood. Mooi en razend knap gemaakt, maar: voorspelbaar, een tikkeltje ouderwets en daardoor amper nog opwindend. Iets wat geen enkele aanwezige modejournalist of opgetrommelde coryfee hem kwalijk nam, want hij stond er maar mooi wél elke keer, na afloop. Broos en gebronsd, met parelwitte tanden en krijtwit haar, gehuld in diep donkerblauw.
Zijn show voor najaar 2020 zegde hij last minute af, uit angst voor een coronabesmetting. Maar zodra het kon, vanaf zomer 2021, hield hij zijn shows weer met publiek, toeters, bellen, beroemdheden én zijn kenmerkende ‘applausje voor mezelf’ na afloop. Afgelopen maart werd hij daarbij ondersteund door twee in fonkelend grijs gehulde modellen. Bij de finale van zijn allerlaatste coutureshow in Parijs, twee maanden geleden, schitterde de maestro in onheilspellende afwezigheid.
Een paar weken geleden werd Armani opgenomen in het ziekenhuis met een longontsteking die hem fataal werd. ‘Elegantie gaat er niet om op te vallen’, zei hij ooit. ‘Het gaat erom herinnerd te worden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant