Deze maand gaat de verliezende Amerikaanse presidentskandidaat Kamala Harris met haar nieuwe boek onder de arm het land door. Ze gaat handen schudden, boeken signeren, interviews geven op podia en iedereen die dat wil kan bij haar in de buurt komen. Iedereen. Ook die ene lone wolf. Net voordat deze tour begint, tekende president Donald Trump het besluit om de persoonsbescherming van Kamala Harris te beëindigen. Classy.
Minstens zo kwaadaardig was Trumps besluit om de beveiliging van John Bolton te beëindigen. Bolton is een reaganeske rechtse Republikein die het in de eerste periode van Trump een jaar als nationale veiligheidsadviseur heeft uitgehouden. Over die periode vertelde Bolton na afloop dat als Trump moest worden bijgepraat over internationale brandhaarden die vooral zelf aan het woord was. Over alles behalve het onderwerp van de briefing. Daar viel weinig meer te adviseren.
Na zijn vertrek werd John Bolton beveiligd. Met een hele goede reden. Iran heeft het Bolton namelijk nooit vergeven dat in januari 2020 de grote baas van de Iraanse Revolutionaire Garde, generaal Qassem Soleimani, met een drone richting de eeuwigheid is gestuurd. Ook tijdens het presidentschap van de Democraat Joe Biden is de Republikein John Bolton steeds beveiligd gebleven. En dat was niet voor niets. In 2022 werd in de VS een Iraniër gearresteerd omdat die eropuit was gestuurd om Bolton te liquideren.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het was in de eerste uren van Trumps presidentschap en met een van de eerste van de honderden decreten die nog zouden volgen, dat president Trump in januari van dit jaar een streep door de beveiliging van zijn oud-adviseur zette. Omdat Bolton het had gewaagd niet eindeloos loyaal te blijven aan de New Yorkse handelaar in hotels en golfcourts. Als rancune je drijfveer is en als je bereid bent je politieke tegenstander met zijn leven te laten betalen, dan gedraag je je niet veel beter dan een maffiabaas.
Het zit diep bij Donald Trump. Als Harvard University hem niet gehoorzaamt, dan draait hij de federale geldkraan dicht. Als advocaten ooit zijn politieke tegenstanders vertegenwoordigd hebben, dan worden alle contacten en contracten met de federale overheid verbroken. Als journalisten te kritisch zijn, dan wordt hun de toegang tot het Witte Huis ontzegd. Als ook maar iemand de stable genius tegenspreekt, dan kunnen alle middelen van de staat worden ingezet om diegene te straffen. En te dwingen de ring weer te kussen.
Het zou alleen een beetje te makkelijk zijn als ik hier alleen maar aanschuif bij het grote koor dat Trump niet zo’n goede president vindt. Als dat alles is wat ik te schrijven heb, zou dat ook een beetje zonde zijn van de verspilde koffie die sommige mensen over hun beeldscherm sproeiden toen ze lazen dat een gewezen christenpoliticus hier een maandelijkse column krijgt.
Er is inderdaad meer te zeggen. Aleksandr Solzjenitsyn werd in de donkerste dagen van de Sovjet-Unie veroordeeld tot ballingschap op de Goelag Archipel. Na zijn beste jaren daar te hebben doorgebracht, zou het begrijpelijk zijn geweest als hij een streep in de sneeuw had getrokken. Als hij de mensheid had verdeeld tussen slechte mensen aan de ene kant van de streep en goede mensen aan de andere kant. Maar uitgerekend deze Solzjenitsyn leerde dat de scheidslijn tussen goed en kwaad dwars door het hart van ieder mens loopt. Er zit een kleine Trump in ons allemaal. In mij.
Er is meer dan genoeg wat keurige mensen diep ergert. Woedend maakt. Er zijn heel wat beeldschermen van hele nette mensen met koffie besproeid. Omdat tegenstanders van abortus te dicht bij een abortuskliniek stonden te bidden. Omdat Extinction Rebellion weer eens een snelweg blokkeert. Omdat boeren weer eens een snelweg blokkeren. Omdat een christelijke zorgverzekeraar een geslachtsveranderende operatie niet vergoedt. Omdat een moslimvrouw liever met alleen andere vrouwen zwemt. Omdat een cabaretier het toch waagde een grap over Mohammed te maken.
Elke keer als we onze koffie nog net kunnen binnenhouden, elke keer als we ons realiseren dat de vrijheid van ons land ook toekomt aan mensen met een belachelijke mening en een absurd geloof, dan sterft er een kleine Trump in ons. En leeft de beschaving nog even voort.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant