is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Als regeren vooruitzien is – ‘Gouverner, c’est prévoir’, aldus de Franse politicus en publicist Émile de Girardin (1802-1881) – zou niet jongeren van 12 tot 18 jaar oud (1,2 miljoen) het stemrecht moeten worden onthouden, maar ouderen van boven de 80 jaar (iets minder dan 1 miljoen). De fatbikegeneratie kan dan over zijn eigen toekomst beslissen.
Natuurlijk gebeurt dat niet. Jan Slagter, de pseudopremier van de publieke omroep, zal daar persoonlijk een stokje voor steken. Hoewel de hoofdpersonen in het Witte Huis en het Kremlin en de goeroe uit Grolloo dag in, dag uit bewijzen dat de wijsheid niet komt met het verstrijken van de jaren, hebben ouderen geen hoge dunk van de latere generaties.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat regeren vooruitzien is, is ook een gedachte uit de tijd dat de communicatie nog tergend langzaam was. Mensen keken geen kletsprogramma’s, maar lazen een dik boek: Tolstojs Oorlog en vrede, Dostojevski’s Schuld en boete, Zola’s Germinal, Melvilles Moby-Dick of Dickens’ David Copperfield, bijvoorbeeld.
In deze tijd moet alle communicatie op een half A4’tje passen. Het electoraat wil stante pede en op maat worden bediend. Nu moeten er huizen worden gebouwd, nu moet de hypotheekrenteaftrek blijven, nu moeten de pensioenen omhoog, nu moet de zorg perfect zijn, nu moet de benzine een kwartje goedkoper en nu moet ervoor worden gezorgd dat de immigratie wordt gestopt en nieuwkomers geen banen en huizen afpikken.
De populistische partijen beloven dat allemaal te doen, zonder zich rekenschap te geven van wat dat voor toekomstige generaties betekent. Slechts een klein deel van het electoraat vraagt zich af of meer huizen wel wenselijk zijn, vanwege de aantasting van de schaarse ruimte. Misschien is betere benutting van het huidige woningbestand een oplossing. Misschien is het afschaffen van de hypotheekrenteaftrek niet zo gek om de stijging van de huizenprijzen te beperken en schuldopeenhoping te voorkomen. Misschien is het zaak om ook eens te kijken hoe de groei van de zorgvraag beter is te managen. Immigratie is juist bittere noodzaak om de vergrijzing te verhelpen en ervoor te zorgen dat op termijn ook voldoende vakmensen en zorgmedewerkers in Nederland overblijven.
Dat is vooruitzien. Maar tegenwoordig moeten in korte slogans vooral de noden van nu worden belicht. Het is gemakkelijker in twee zinnen te roepen dat de zorg niet deugt, het huizentekort de schuld is van het kabinet-Schoof, iedereen moet kunnen vliegen en cruisen en aan de pensioenen niet mag worden getornd dan voor de lange termijn aan oplossingen te denken. En over de oplopende staatsschulden in veel Europese landen, die toekomstige generaties moeten aflossen, mag al helemaal niet worden gesproken.
Als de 80-plussers niet meer naar de stembus mogen en de generaties Z en A wel, zal dat misschien niet meteen tot een heel andere uitslag leiden. Maar de stemloze jongeren van nu kunnen tenminste in 2050 de babyboomers niet overal de schuld van geven.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant