De lezersbrieven. Over de oorlog die een einde zou maken aan alle oorlogen, het legaliseren van pepperspray en waar we wél invloed op hebben, naast alles wat moedeloos stemt.
Ik ben momenteel op familiebezoek in Kenia. Ik volg het nieuws minder dan gebruikelijk, maar ontkom niet aan de koppen over Poetins oorlogsmisdaden. Als ik bedroefd door het nieuws mijn smartphone weer wegleg, open ik het boek dat ik lees. Het jongensparadijs. Een verzameling columns van Bert Wagendorp, uit 2014. Hij schrijft over de Eerste Wereldoorlog, die de Engelsen The Great War noemen. En dan treffen twee citaten me.
Het eerste is van H.G. Wells. ‘Deze oorlog zal een eind maken aan alle oorlogen’, zei hij. Al snel wordt duidelijk dat zijn woorden een illusie zijn. Edmund Blunden verwoordde het daarom beter: ‘De oorlog had gewonnen, en zou doorgaan met winnen.’
George Herber, Heemskerk
Hoewel ik het toejuich dat een vrouw zich tegen een aanrander met pepperspray kan verdedigen, zoals het kabinet wil, zie ik ook problemen opdoemen. De dader kan zich hier immers ook van bedienen als de spray vrij verkrijgbaar wordt. Tevens kan hij een afsluitbare motorhelm dragen.
De spray is ook een nieuw wapen voor degenen die nu al hulpdiensten, politie en treinpersoneel belagen. En middelbare scholieren zullen ze ter preventie (en wellicht als hype) in hun tas stoppen. Je hoeft dan maar te wachten op een escalatie.
Scholen moeten dan gaan nadenken dit te tolereren of te verbieden en ze aan het begin van de lessen in te nemen. Er zal zeker een lucratieve onlinehandel ontstaan, zodat eventuele leeftijdsgrenzen en andere maatregelen te omzeilen zijn.
De gewone burger (en zeker de oudere) zal zich onveiliger voelen als kwaadwillenden zich van de spray kunnen bedienen. Kortom: bezin voor je eraan begint, minister.
Gerard van de Laar, Zandvoort
Jarenlang had ik zo’n ding in mijn handtas, gekregen van een vriendin uit Amerika. Als de nood aan de vrouw was, zou ik mij verdedigen. Eerst pepperspray, dan de rest. Ik heb het nooit hoeven gebruiken en inmiddels bij het chemisch afval gedumpt, want hij was aangekoekt en deed het niet meer. Dat het illegaal was vond ik eerlijk gezegd wel prima.
Dat demissionair demissionair minister van Justitie Van Weel nu op de drempel van zijn overstap naar Buitenlandse Zaken bezig is pepperspray hier toe te laten, is wellicht leuk als verkiezingsstunt voor de VVD.
Toch bekruipt mij een hoogst unheimisch gevoel. Want als vrouwen zo’n ding mogen gebruiken, mogen mannen dat dus ook. Wat dat toevoegt aan mijn veiligheid weet ik zo net nog niet.
Rosalie van Woerkom, Vogelenzang
Vol bewondering keek ik naar de dappere en zorgvuldig formulerende
Astrid Holleeder in RTL Tonight. Naar de tranen in de ogen van schrijfster Lale Gül. Naar de beheerste adviezen van de oud-burgemeester van Rotterdam, Ahmed Aboutaleb. En opeens denk ik: wat is Nederland toch een misselijkmakend land geworden, dat alle drie zwaar beveiligd moeten worden.
Waarom? Waartegen? De eerste omdat ze zo moedig was haar broer als moordenaar aan te geven. De tweede omdat ze in vrijheid wilde leven, en niet aan de dwingende normen voor een meisje in de moslimwereld wilde voldoen. De derde gewoon omdat hij burgemeester was.
Rudi Wester, Amsterdam
Wat een prachtig stuk van Wilma de Rek. Het is me uit het hart gegrepen en ik dacht meteen aan tv-persoonlijkheid Rudi Carrell. Toen hem, kort voor zijn dood, in 2006 werd gevraagd wat hem in dit leven gelukkig had gemaakt, antwoordde hij: ‘De wisseling van de seizoenen’.
Ik dacht toen meteen: mij ook, Rudy! Sindsdien noem ik elk seizoen dat er aankomt mijn lievelingsseizoen, maar Wilma heeft gelijk: september is de leukste maand.
Anneke Klein, Bergen
Zoveel in de wereld waar je geen invloed op hebt, waarbij je machteloos toekijkt. Maar wat blijft er veel over waar je wel wat mee kan.
Neem het stukje in de krant over koeien in de wei en biologische producten, die je gewoon kunt kopen in de supermarkt. Stem op partijen die sociaal beleid en natuurbehoud in hun programma hebben. Koop minder, en als het moet, duurzame producten, die lang meegaan en je doorgeeft.
Ik kan nog wel even doorgaan, maar bedenk het zelf. Klimaatverandering zul je niet tegenhouden, oorlogen blijven woeden, ook het vluchtelingenprobleem zul je niet oplossen. Maar laat je niet weerhouden om datgene te doen wat wél kan.
Yvonne Takken, Zaandam
In haar ingezonden brief ‘Schuldgevoel’, schrijft Wendy Meerman dat ze zich geïnfantiliseerd voelt door de sfeer en selectieve boodschap van progressief links, waarin de witte mens niks meer goed kan doen en vooral de eigen politieke correctheid wil etaleren. Om vervolgens de filosoof Pascal Bruckner te citeren die stelt dat de witte mens eeuwig in het krijt staat bij andere culturen vanwege kolonialisme, de Holocaust en derdewereldproblematiek en zo nodig dit schuldgevoel moet uitventen.
Met haar brief wentelt mevrouw Meerman zich in slachtofferschap. Niet de culturen en groepen die tekort zijn gedaan door slavernij, uitbuiting en genocide zijn het slachtoffer, maar de witte mens.
Ik zal wel politiek correct zijn, maar er is een direct verband tussen het westerse imperialisme en kolonialisme dat aan de wortel ligt van de huidige asielproblematiek, het verschil tussen arm en rijk en de polarisatie die daardoor wereldwijd om zich heen grijpt.
Als je Franse filosofen kunt citeren, dan ben je ook slim genoeg om deze simpele kwestie van oorzaak en gevolg te kunnen (h)erkennen. De witte mens als slachtoffer etaleren, getuigt in mijn optiek van een hoge mate van onfatsoen en stookt het vuurtje van de polarisatie nog verder op.
Jacques van der Borght, Tilburg
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant