In Utrecht staan lange rijen voor Broodje Mario, dat dreigt te verdwijnen omdat de eigenaar geen opvolger kan vinden. Sommige klanten reizen speciaal naar de stad om het iconische broodje te bestellen nu het nog kan. ‘Ik heb ook mijn moeder in Rotterdam gebeld.’
is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincies Utrecht en Flevoland.
Den Haag heeft de hopjes, Arnhem zijn meisjes, Den Bosch de bollen. En Utrecht? Utrecht heeft Broodje Mario. Want als één gerecht daar roem heeft verworven, dan is het de Italiaanse bol met salami, chorizo, kaas, rauwkost en – voor de liefhebber – een groene peper. De prijs: 4 euro, contant af te rekenen.
Maar hoelang nog? Vorige week werd bekend dat de iconische broodjeszaak aan de Oudegracht te koop staat. Agostino Nistro, de 60-jarige eigenaar, wil er op korte termijn van af. Hij overweegt terug te gaan naar Italië, onder meer vanwege zijn gezondheid. In de familie en onder zijn personeel heeft hij geen opvolger kunnen vinden.
Dinsdagmiddag zijn vrijwel alle mensen in de rij op de hoogte van de naderende verkoop. ‘We schrokken ervan’, zegt Henk Verhoeven (59), een opgewekte man met een getatoeëerd lijf, een grijze sik en kolossale oorbellen. Hij is speciaal vanuit Oss naar Utrecht komen rijden om een Broodje Mario te eten.
‘Wat er zo bijzonder aan is? Ze bakken het zelf, het is dik belegd en de prijs is goed.’
‘Ik heb ook mijn moeder in Rotterdam nog gebeld’, zegt zijn vrouw Astrid (44). ‘Ze kon vandaag niet, anders waren we met z’n drieën gekomen.’
Het beroemde broodje werd ooit bedacht door een drummer uit Fondi, een stadje tussen Rome en Napels. Mario Nistro kwam aan het begin van de jaren zeventig met zijn band I Nuovi Cardinali naar Nederland. Avond na avond trad hij op in de Utrechtse nachtclub Limburgia. Zijn broer Gervasio speelde op de basgitaar.
Mario werkte daarnaast bij een Italiaans restaurant, dat ook een pizzakraam aan de Oudegracht exploiteerde. Op zaterdagen reed hij de pizza’s van het restaurant naar de kraam. Na verloop van tijd nam Mario de vergunning van de kraam over. Hij besloot er ook broodjes te verkopen. Dat werd een groot succes.
Ondertussen veroorzaakte de onderneming geregeld Italiaans drama. Vijftien jaar geleden kregen Mario en zijn zoon Agostino, met wie hij de zaak sinds 2004 runde, het aan de stok met een andere Italiaanse ondernemer, die in een kiosk op het Janskerkhof vergelijkbare Italiaanse bollen verkocht. Toen Mario in de kiosk ernaast óók een broodjeszaak begon, ontstond een hoogoplopende ruzie.
In 2016 spande Agostino een kort geding aan tegen zijn oom Gervasio, de basgitarist in de band en de broer van de inmiddels overleden Mario. Gervasio wilde op Utrecht Centraal broodjes gaan verkopen, en Agostino vreesde dat hij de naam van Mario zou gebruiken. Nog voor de zitting kwamen de partijen tot een schikking. De zaak ging Broodje Gerry heten.
En dan was er ook nog de mispeer van burgemeester Sharon Dijksma. Die maakte kort na haar installatie in 2020 een slechte beurt toen ze aan een talkshowtafel beweerde dat een Broodje Mario een Italiaanse bol was met van alles en nog wat ‘en volgens mij ook een hoop vette kledder’. Op sociale media kreeg ze de wind van voren. Om het goed te maken kocht ze een paar dagen later zelf een broodje, dat ze in De Telegraaf recenseerde: ‘Met peper, en het beviel uitstekend!’
Zal Broodje Mario verdwijnen, zoals sommige klanten in de aanzwellende rij vrezen? Joey Hehamahua van Klaassen Horecamakelaars, die namens de eigenaar het woord voert, zegt dat hij in gesprek is met drie serieuze partijen die de handelsnaam, de inventaris, de goodwill, het personeel en ‘meer dan veertig jaar historie’ willen overnemen. Daarnaast krijgt de koper het recht om – na goedkeuring door de verhuurder – het huidige pand te huren, voor een bedrag van circa 82 duizend euro per jaar.
Wat de zaak ongeveer moet kosten, wil Hehamahua niet zeggen, welke partijen interesse hebben getoond evenmin. Wel voorspelt hij dat het bedrijf niet door een grote keten als Domino’s of New York Pizza zal worden gekocht. ‘Het is de bedoeling dat Broodje Mario blijft bestaan. Als je het slim aanpakt, kun je er goed geld mee verdienen.’
Dat laatste blijkt op deze dinsdagmiddag. Rond half 1 wachten er circa honderd mensen op een broodje. Zo ook Jesse Hendriks (31) en zijn vier collega’s, die hier ‘heel vaak’ komen. ‘Lunch is overal behoorlijk duur, maar hier kun je voor weinig geld een lekker broodje krijgen waar je helemaal vol van zit. Dat is voor ons perfect.’
Een van zijn collega’s, een lange man met een zonnebril die hier al veertig jaar komt en niet met zijn naam in de krant wil, zegt dat de charme van Broodje Mario óók zit in de wijze waarop het er achter de toonbank aan toe gaat. Daar staan drie grijze en enigszins norse Italianen in razend tempo bestellingen op te nemen en broodjes te beleggen.
‘Ze houden hier niet van wachten’, zegt de collega, ‘dus we zijn altijd een beetje zenuwachtig als we bijna aan de beurt zijn. We spreken af wie gaat bestellen en wanneer. Als het zover is, kijk je de medewerker in de ogen en zeg je snel wat je wil hebben. Want als je twijfelt, gaat hij direct door naar de volgende klant.’
‘Ja, dat moet zeker zo blijven’, beaamt Hendriks. ‘Dit hoort erbij. En daarom gaat het ook altijd zo snel hier.’
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant
