Anouk keert terug naar haar glorieuze rockjaren. Wat een genot om haar te zien heersen op het podium, met een stem die een arena nog altijd dwars doormidden snijdt.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Anouk is de laatste jaren door fasen gegaan – en niet altijd haar fortuinlijkste. Ze had een Nederlandstalige periode en zelfs een klein hitsucces met volkszanger Tino Martin. Ze had een Songfestivalperiode met de inzending Birds (2013), die wat haar betreft een vervolg had mogen krijgen, maar daar stak de organisatie een stokje voor.
Dan was er de tv-carrière, die uitmondde in het drama van The Voice, het talentenprogramma dat zich verplaatste naar de rechtbank. En Anouk hield huis op sociale media, met verbijsterende berichten over wie zich wel en niet ‘vrouw’ mogen noemen, inclusief haar eigen beeld- en bewijsmateriaal.
Met haar nieuwe album Set This Thing on Fire keerde ze in april terug naar de kern van haar artistieke bestaan. En dus naar de rock uit haar glorieuze beginjaren, toen ze met haar hits Nobody’s Wife en R U Kiddin’ Me vanuit het niets een popster met internationale uitstraling werd.
Het album leverde geen groot succes op, daarvoor waren de liedjes wat te gewoontjes, te weinig wereldschokkend. Maar we mogen Set This Thing on Fire nu toch in ons hart sluiten, want dankzij dat retrospectief zien we in de Ziggo Dome de Anouk die we zo graag willen zien.
De rockende Anouk, die soeverein heerst over het podium. De zangeres met de magnifieke stem, die zingt met stomende soulkracht. En de frontvrouw die altijd de steun heeft van een geweldige band: haar vaste muziekfamilie, die de terugkeer naar de basis ook juichend zal hebben ingezet.
Wat klinkt het tweeluik Woman en Losing My Mind prachtig. Ze laat deze emotionele liefdesliedjes – het eerste uit haar begintijd, het tweede hagelnieuw – gonzen als in een soul-revue. Woman krijgt een jubelende finale, als de stem van Anouk in conclaaf gaat met de wereldstemmen achter haar, en vooral die van het fenomeen Shirma Rouse.
Losing My Mind krijgt oneindig veel meer diepgang dan op plaat; Anouk zingt dit ronkende rocklied over relationeel verraad onmogelijk hoog en scherp, en zonder een enkel vals nootje. Ze snijdt werkelijk door de concerthal en je voelt het eerste kippenvel van de avond opkomen.
Ze spreekt daarna de zaal toe, lekker onderkoeld en soms lichtelijk tenenkrommend, zoals we van haar gewend zijn. ‘Waarom schrijf ik zulke onmogelijk kutnummers? Maar, was het wat?’ Ze heeft last van haar stem, legt ze uit. Een astma-aanval, of zoiets. Er is niets van te horen. Iemand vooraan biedt haar een slok water aan uit een fles. Anouk: ‘Nee, dankje, ik heb al herpes van mezelf.’
Ze heeft meer te vertellen en de pauzes tussen de nummers worden opgevuld met komische intermezzo’s. De uitverkochte Ziggo krijgt ineens de boodschap te verwerken dat Anouk haar kinderen heeft geslagen. En wel toen haar zoon een keer op rollerskates en in een bontjas en óp een matras van de trap kwam glijden. ‘Maar daarna ben ik toch weer gestopt, hoor, met het slaan van mijn kinderen.’ Gejuich in de zaal. Anouk: ‘Zo, zijn de lefties ook weer blij.’
De stand-upcomedy laat vooral zien dat Anouk lekker in haar vel zit, ondanks de vermeende stemproblemen. Hebben we eigenlijk meer frontvrouwen, óf -mannen, die met zo veel zelfverzekerd charisma over een podium bewegen?
Het is een genot om naar haar schokkende danspasjes te kijken, de duckwalks die ze aan het oeuvre van AC/DC’s Angus Young lijkt te hebben ontleend. Mooi is ook te zien hoe ze steeds contact zoekt met haar gitarist Leendert Haaksma, een van de begaafdste gitaristen van Nederland. Wanneer hij een dramatische solo ten beste geeft in de ballad One Word, met prachtig uitgespeelde melodieën en zonder een enkel rockcliché, rost Anouk met haar vuist door zijn krullen. Wat klinkt ook dit nummer goed, en wat staat deze band heerlijk te spelen.
Dat gevoel overheerst de hele avond: we zien hier pure rock en soul, zonder gezeik en gewoon krakend mooi uitgevoerd. Het decor onderstreept die basale kwaliteit, met verstilde zwart-witbeelden achter op het podium. Alles straalt rust en vertrouwen uit, en dat is terecht, want Anouk is duidelijk nog altijd de beste zangeres van dit land, of in ieder geval de indrukwekkendste bandleider. Het is goed om daar af en toe aan herinnerd te worden.
De show wordt iets bekort, mogelijk vanwege de stemproblemen. Als het tijd wordt voor de toegiften en dus de oudste hits, vraagt Anouk haar publiek om raad. ‘Zullen we die ouwe meuk maar gewoon overslaan?’ De nieuwe meuk was eigenlijk ook goed genoeg.
Pop
★★★★☆
2/9. Ziggo Dome, Amsterdam. Herhaling: 4/9.
Source: Volkskrant