is publicist en columnist van de Volkskrant.
Ik zal niet de enige vrouw zijn die na de gruwelijke moord op Lisa bedenkt dat het tijd wordt eindelijk eens werk te maken van een solide zelfverdedigingscursus. Allicht eens kickboksen in plaats van yoga. Hoewel de meeste slachtoffers binnen huiselijke kring of door bekenden vallen, voelen bossen, tunnels, stille plekken – dag en nacht – altijd dreigend.
Gelukkig gaat het meestal goed. Ik heb mij nooit laten begrenzen door die angst. Maar het unheimische gevoel was er altijd. ’s Nachts thuiskomen na een avond dansen. Spanning tijdens het korte loopje vanaf de fiets naar huis. Altijd sleutels in de aanslag in je vuist. Herinnering aan mijn rechtenstudie: dat je na een feestje soms jongens vroeg om met je mee te fietsen. Maar dat die dan, eenmaal aangekomen, verwachtten als dank mee naar je kamer uitgenodigd te worden voor ‘nog een drankje’.
Dat je, als je dan vriendelijk smoeste ‘te moe’ te zijn, geen mannelijke chaperonnes meer kon vinden bij een volgend feestje omdat er rondging dat je ‘frigide’ was.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Op een nacht gebeurde het. Een man legde ’s nachts in mijn portiek een hand op mijn schouder. In paniek had ik een absurde reactie, waarvan ik nu weet dat het een ‘fawn’-respons was. Als plotse trauma-reactie op een aanval is er vechten, vluchten, bevriezen én ‘fawning‘; een soort onderhandelen met je belager, een beroep doen op zijn ‘vriendelijkheid’. Je hebt ook nog ‘flopping’ , wat neer komt op doen alsof je dood bent. Ik reageerde dus met een ‘fawn’ en zei: ‘Ik zoek ook naar liefde, maar ik denk niet dat wij dat voor elkaar zijn.’ Ik dank de hemel op mijn blote knieën dat ik hem buiten kon sluiten.
Is het beter nu mijn vriendinnen en ik van middelbare leeftijd zijn? Valt tegen. Ik stopte een aantal jaar geleden met hardlopen in ons park omdat er een vrouw op klaarlichte dag werd verkracht. Je weet als vrouw niet beter dan dat je vrijheid onvermijdelijk begrensd is door de dreiging van geweld.
Vergeet de wolf: mannen zijn het gevaar. Toch heb je ook als vrouw bepaalde behoeftes. Niets is zo fijn bijvoorbeeld, als jezelf onderdompelen in de natuur, een boswandeling maken in je eentje. Maar ja, je bent vrouw. Een vriendin stuurt altijd een ping als ze wandelt in natuurgebieden. ‘Zodat jullie weten waar mijn lichaam te zoeken.’
Het ultieme vrijheidsgevoel beleefde ik in mijn studententijd door met met een vriendin naar Frankrijk te liften. Mobiele telefoons bestonden nog niet, met terugwerkende kracht betreur ik de stress die we onze ouders bezorgd hebben. De moeder van mijn vriendin gaf ons op een gegeven moment een illegaal flesje ‘Lady Gas’ mee. Ik bel mijn vriendin of zij nog weet wat ermee gebeurd is. ‘We hebben het weggegooid. We vonden het doodeng. Als je dit in iemands ogen zou spuiten, was die een paar dagen blind of zo.’
Bizar eigenlijk, want we zouden dit alleen maar gebruiken in het geval van levensgevaar. Maar we waren gewone meiden, overtuigd van het goede in mensen, en afkeer van geweld zit diep. Ik geloof dat op dat punt een cursus zelfverdediging cruciaal kan zijn. Dat je agressie mag en kunt beantwoorden met geweld.
Zelfverdediging is niet alleen praktisch – eindelijk leren doelgericht die zwakke plek tot moes te schoppen, al was het je laatste daad op deze aardbol – maar ook een mentale reset: het besef dat je niet per definitie zwak of kwetsbaar bent in het geval van een aanval. Dat je kracht bezit, zelfs in levensgevaarlijke situaties.
Je moet meisjes niet opvoeden met het idee dat vrouwen ‘het zwakke geslacht’ zijn, maar dat een vrouwenlijf gebouwd is voor kracht en uithoudingsvermogen – denk aan de monumentale kracht die het baren van een kind vergt, en het kalm doorstaan van uren extreme pijn. Jongens moet je dat overigens ook leren. En wat mij betreft wordt respect voor vrouwen een verplicht schoolvak.
Onderzoek toont aan dat vrouwen met zelfverdedigingslessen sterker in hun schoenen staan, minder snel in paniek raken en beter reageren bij dreiging. Door reflexen te trainen en scenario’s te oefenen, wordt vechten een logisch antwoord op onrecht, met een echte kans jezelf te redden. Want je lichaam is van jou en van niemand anders.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant