Komedie ‘Honey, Don’t!’ is het tweede deel in Ethan Coens en Tricia Cookes lesbische seksfilmtrilogie. De eerste voelde nog als ontketening, deze meer halfslachtig.
Margaret Qualley als lesbische privédetective Honey O’Donahue in de film ‘Honey, Don’t!’
Komedie
Honey, Don’t!. Regie: Ethan Coen. Met: Margaret Qualley, Aubrey Plaza, Chris Evans. Lengte: 89 minuten.
Nu weten we eindelijk wie die dildomachine in Burn After Reading bedacht! Sinds de gebroeders Coen (Fargo, The Big Lebowski) als regieduo uit elkaar gingen in 2018, zijn de broers totaal andere kanten opgegaan. Joël kwam met het zwaarmoedige Macbeth in grijstinten. En Ethan legde zich toe op het maken van een puberale, lesbische seksfilmtrilogie, samen met zijn vrouw (en Coen-editor) Trisha Cooke. Filmnerds delen het oeuvre van de Coens nu op: Joël bracht de dreiging van een onverschillig universum, Ethan de absurde humor.
Zo simpel is het natuurlijk niet, maar Ethan Coen maakt het er zelf naar. Honey, Don’t! is het tweede deel in de sexploitationtrilogie. De film lijkt zeer op de eerste; roadmovie Drive-Away Dolls, waarin twee vrouw een mysterieus koffertje in handen krijgen, was praktisch één grote dildograp.
Ditmaal volgen we Honey Donahue (Margaret Qualley), een lesbische privédetective in een Californische woestijn vol jaknikkers, godvrezende Amerikanen en fetisjisten. Een van haar cliënten wordt dood gevonden in een autowrak. Een ongeluk? Zo líjkt het. Vlak na de crash jatte een vrouw in panterprintbikini een ring van het lijk, waarna ze op een Vespa de woestijn inreed. Honey vermoedt een complot. En de spil is Drew Devlin (Chris Evans): parttime dominee, parttime drugsdealer, fulltime seksfreak.
Dit verhaal is slechts een postmoderne waslijn voor Cooke en Coen, waaraan ze zoveel mogelijk zelfbewuste genreclichés, filmverwijzingen en seksgrappen hangen. Het heeft de narratieve spanningsboog van een klap op je kont. Maar er is potentieel. Zoals in Drive-Away Dolls ontstaat er een schitterende filmwereld die een ode brengt aan noir-films uit de jaren veertig, maar daar voor de verandering eens een queer-personage in centraal stelt.
En Honey, Don’t! lijkt daarmee wat ambitieuzer dan Drive-Away Dolls. Gevaar borrelt onderhuids in kleinburgerlijk Amerika, en duikt soms als spatader op. Dit is een man’s world. Vol mannen die zich keurig presenteren, maar slaags zijn, jaloers, disrespectvol, seksgeobsedeerd; elk beetje macht zetten ze om in seksuele dominantie. Honey wapent zich met ironie, haar enige respijt vindt ze in lust. In de manier waarop ze zich ademloos overgeeft aan politieagent MG Falvone (Audrey Plaza). Dat is dé donkere grap van de film: seks is zowel handboei als sleutel. En dus draait ieders leven er om.
Maar meestal rijdt Honey in cabriolet van seksgrap naar seksgrap terwijl ze af en toe een aanwijzing oppikt, totdat de film opeens uitermate onbevredigend eindigt. Bijna elke scène vervalt in absurditeit of plat ultrageweld. Een dominee vergelijkt zijn volgelingen met „macaroni”. Een man vraagt tijdens een drugsdeal om een pijpbeurt en wordt daarna overreden en achter een auto aangesleept.
De teksten zijn vaak te matig. Neem de volgende interactie. Dominee Devlin zegt tegen Honey: „Je bent fascinerend!” Honey antwoordt: „En je hebt het raadsel dat op mijn kont getatoeëerd staat nog niet eens gezien.” Het líjkt een grap, het heeft het tempo van een grap, maar wordt hier echt een grap gemaakt? Dit is wat een AI-model of alien op aardbezoek schrijft na blootstelling aan drie Coen-films. Het is die absurditeit, maar dan zonder doel, implicatie of grap – gewoon ongein.
Drive-Away Dolls voelde nog als een ontketening, waarbij Coen en Cooke alle regels negeerden en een film maakte waarvan het punt radicale doel- en smakeloosheid was. Honey, Don’t voelt halfslachtig. De acteurs zijn de redding van de film. Chris Evans speelt na zijn heldendom als Captain America alleen nog maar klootzakken, met verve. En Margaret Qualley weet precies wat er nodig is. Ze is tegelijkertijd Lauren Bacall, Humphrey Bogart, met de wanhoop van de vrouw in de hand van King Kong.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC