Whodunit De verfilming van cosy crime-boek ‘The Thursday Murder Club’ is, ondanks de sterrencast, wat belegen. Grapjes zijn cliché en de productie is, ironisch genoeg, als die van een kinderfilm.
Ben Kingsley, Helen Mirren en Pierce Brosnan als hobbydetectives in ‘The Thursday Murder Club’.
Als je een tijdloze familiefilm wilt, moet je regisseur Christopher Columbus hebben. Eigenhandig caterde hij de kindertijd van hele generaties: Gremlins, The Goonies (als scenarist), Harry Potter, Home Alone, Ms. Doubtfire. Avonturenfilms die spannend zijn én voelen alsof je een kop warme chocolademelk krijgt van je moeder.
The Thursday Murder Club. Regie: Chris Columbus. Met: Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley en Celia Imrie. Lengte: 118 minuten.
Die behandeling had The Thursday Murder Club nodig, dachten Netflix en producent Steven Spielberg. Het gelijknamige boek en zijn vervolgen, over vier bejaarden die moorden oplossen als bezigheidstherapie, was een wereldwijde hit in het cosy crime-genre. Maar nu de film uit is, blijkt dat Columbus beter met kinder- dan met ouderenfilms om kan gaan.
Thursday Murder Club speelt zich af in een pensioenpand genaamd Coopers Chase. Een landgoed als een paleis van zelfverwezenlijking: knutselen, lama-aaien, aquarobics en heel veel naaktschilderen. En dat in een Brits kasteel zo imposant dat je er spontaan imperialist van wordt, met zó veel bloemetjesbehang dat je er hooikoorts van krijgt.
De vier hoofdpersonen van Thursday Murder Club zijn echter niet geïnteresseerd in lama’s, maar in moordzaken. Elke donderdag komen zij samen om cold cases op te lossen. Ditmaal hangt een moord uit 1973 op het prikbord.
Maar het speurwerk wordt ruw onderbroken als één van de eigenaren van Coopers Chase vermoord wordt. Heel het rusthuis staat op het spel; boze kapitalisten willen woontorens neerzetten.
In een heel traag tempo – na dertig minuten leren we nog steeds nieuwe personages kennen – lost de Murder Club de zaak op. Het blijkt een superheldenteam: elk lid neemt een talent mee uit een vorig leven. Zo kan Elizabeth (Helen Mirren) verbanden leggen, manipuleren en Pools spreken. En is Ron (Pierce Brosnan) als oud-vakbondsleider goed met vuisten en dronkenschap.
Maar hun grootste superkracht? Ouderdom. Met een zakdoek om het hoofd en een wandelstok in de hand zijn ze onzichtbaar voor de arrogante en sukkelige ‘volwassenen’.
Het is een prettige fantasiewereld (mits je niet te veel stilstaat bij hoe rijk alle bewoners van Coopers Chase zijn). Met zelfbewuste grapjes over „breiclubs” en „statines” voor de doelgroep. En met een moderne boodschap: de hedendaagse pensionado dient níét zomaar opgeborgen te worden, we kunnen nog veel van ze leren, enzovoorts.
Jammer genoeg haalt de film die boodschap zelf telkens onderuit. Met zeer slechte grapjes over „vegan bakkers”. En hardhorende-oude-mensen-humor: „Hoe lang gaat deze kerfuffle duren?! We doen hier de extramoeilijke sudoku!”
Het verbazingwekkendste is dat Chris Columbus in feite een kinderfilm van Thursday Murder Club heeft gemaakt. ‘Volwassenen’ zijn sputterende karikaturen, net zoals in kinderfilms, maar in deze film zijn het niet de kinderen die ze een lesje leren, maar de bejaarden.
Zo is de slechterik een Bassie & Adriaan-schurk, gedoemd om ‘Drommels!’-roepend ten onder te gaan. Zijn de dialogen absurd uitleggerig; met soms wel drievoudige herhaling van de eenvoudigste plotwending. En is de filmmuziek als een instructieband: zó moet je je in déze scène voelen. Strijkers zwellen mineur als het om dementie gaat, en huppelen pizzicato als we in een grappig bedoelde scène zitten. Is dit wat Netflix denkt dat de doelgroep wil?
Toch is er best wat te genieten. De sterrencast heeft lol en dat schemert soms door. Pierce Brosnan met geitige jolijt in de aquarobicsles is al bijna reden genoeg om te kijken. Helen Mirren weet zelfs dit personage te reanimeren. En tja, zo’n whodunit – Agatha Christie in de slowcooker – is al gauw goed met een bord eten op schoot, wat regen op het raam, en een smartphone in je hand.
De beste filmstukken interviews en recensies van de nieuwste films
Source: NRC