De lezersbrieven! Over de (meteorologische) herfst, de empathie van sommige mensen/columnisten met een rotsvaste mening, de ‘witte mens’ die niets meer goed kan doen, hoe behouden we de democratie en een oproep voor een links-rechtse samenwerking.
Niet geheel verrassend stipt Wim Pijbes problemen in Amsterdam, Rotterdam en Den Haag (vies, vol en niet groen) aan, om deze vervolgens te extrapoleren naar alle Nederlandse steden.
Ik zou Pijbes willen uitnodigen te komen kijken in Groningen, waar men al jaren een steeds mooiere binnenstad creëert met steeds meer ruimte voor voetgangers, fietsers, groen en zelfs toeristen. Dit alles dankzij gedegen en stabiel stedenbouwkundig beleid, bekostigd door belastingbetalers, zonder hulp van puissant rijke families die hun eigen stokpaardjes berijden.
Zo zijn er meer steden, weliswaar buiten de Randstad, die niet zuchten onder de hordes toeristen die naar Amsterdam komen om een museum van ‘on-Nederlandse allure’ (aldus een oud-directeur van het Rijksmuseum) te bewonderen.
Boike Teunissen, Groningen
De (meteorologische) herfst is begonnen. ‘De bomen dorren in het laat seizoen’, dichtte de 29-jarige Willem Kloos in 1888. Kloos zag in die afstervende bladeren de eindigheid van zijn eigen leven. Dat einde zou overigens nog zo’n vijftig jaar op zich laten wachten.
Hoewel er mensen zijn voor wie de herfst het favoriete seizoen is, leidt dit jaargetijde bij veel anderen tot somberheid en lusteloosheid. Al wandelend bij Warmond kwam ik bij een bloemenkweker de volgende opsteker tegen (vrij naar een wijsheid van de voetballende filosoof Johan Cruijff): ‘Elk najaar heeft z’n voorjaar.’
Maarten Brock, Haarlem
De genuanceerde column van Arie Elshout geeft treffend weer hoe beperkt het blikveld c.q. de empathie van sommige mensen/columnisten met een rotsvaste mening vaak blijkt te zijn. Met name de door hen geëtaleerde moreel correcte attitude met betrekking tot internationale conflicten (maar wegkijken bij andere!), toont niet enkel vooringenomenheid maar is bovendien een uiting van hoogmoed.
Zoals de Engelse priester-dichter George Herbert al in de 17de eeuw opmerkte: de deugd begeeft zich zelden op straat zonder dat de ijdelheid aan haar zijde gaat.
Frank van Santvoort, Alphen aan den Rijn
Ik ben een bewonderaar van de columns van Arie Elshout. Ook maandag sloeg hij voor mij de spijker op zijn kop. Al decennialang lees ik trouw de Volkskrant, maar de laatste jaren voel ik me geïnfantiliseerd door de sfeer en selectieve boodschap die de krant uitademt.
De boodschap van ‘progressief links’ , waarin de ‘witte mens’ niets meer goed kan doen, spat van de bijdragen van een groot deel van de columnisten, terwijl de ingezonden brieven zelden meer een controversieel standpunt bevatten. Integendeel, het is vooral een rubriek waarin mensen de behoefte hebben om hun eigen morele correctheid te etaleren.
De bekende Franse filosoof Pascal Bruckner heeft het onderliggende mechanisme treffend beschreven in zijn De tirannie van het berouw. De witte mens, schrijft hij, denkt dat hij eeuwig in het krijt staat bij andere culturen vanwege kolonialisme, de Holocaust, slavernij en derdewereldproblematiek. En dat schuldgevoel moet worden uitgevent.
Wendy Meerman, Holthees
Wat een goede columns over onze deplorabele democratie staan er dag in dag uit in de Volkskrant. Dank Kustaw Bessems en Sheila Sitalsing voor jullie kijk op de dagelijkse werkelijkheid. En dus maar hopen dat de politiek, de paar politici die dit ook lezen en met de inhoud ervan wat gaan doen…
IJdele hoop?
Of kunnen we, alle Volkskrantlezers bij elkaar, de mensen die het eens zijn met wat Kustaw Bessems, Sheila Sitalsing, Jarl van der Ploeg, Asha ten Broeke, Sander Schimmelpenninck en de anderen schrijven, samen met de Volkskrant een actie op touw zetten om meer mensen te overtuigen? Samen een lijn trekken tot behoud van democratie in Nederland?
Laten we wat gaan doen! Het is nog maar een paar weken tot aan de verkiezingen. Help!
Wilma van Hoeven, Soest
Grappig, in uw reportage over de demonstraties en het politiegeweld in Indonesië staat dat de rijkste 10 procent van de bevolking daar liefst 60 procent van het nationale vermogen bezit. Die ‘families domineren de politiek en het zakenleven’.
Zou dat bij ons, achter de schermen, niet ook zo zijn? Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek had de Nederlandse 10 procent-groep begin 2023 een bijna even groot stuk van de nationale koek in handen, namelijk 56 procent.
Gelukkig wordt hun hap kleiner. In 2015 was die 70 procent. Zonder demonstraties. Doen we in Nederland toch iets goed.
Pim Ligtvoet, Amsterdam
Volgens Dilan Yesilgöz, partijleider van de VVD, snakt Nederland naar een rechts bestuur. Dus gaat Yesilgöz na de komende verkiezingen van 29 oktober liever niet met PvdA-GroenLinks regeren.
Ik ben ook Nederland en ik snak naar iets heel anders. En met mij, volgens mij, heel veel andere Nederlanders. Als flinke, progressieve, zelfbewuste vrouw en in de ogen van veel van mijn politieke tegenstanders een extreemlinks ‘kutwijf’ heb ik helemaal geen zin in wéér een regering met rechtse, conservatieve ondemocratische racistische partijen waar de VVD zich zo thuis bij lijkt te voelen.
Dus hierbij mijn oproep aan de partijleider van de VVD: beste mevrouw Yesilgöz, ooit zaten we samen bij de SP en oké, dat was ook niet alles. Vooral zeer vrouwonvriendelijk, ondemocratisch en daarbij werd je ook nog eens uitgebuit en onderbetaald. Dus ik snap best dat jij rechts werd en ik van de PvdA én GroenLinks. Zo gaat dat.
Maar ik snak als heel gewone burgervrouw heel erg naar gewoon een regering die eindelijk eens normaal gaat regeren. Desnoods met de VVD, maar inderdaad zonder al die populistische ondemocratische krachten. Even in jouw taal: Nederland snakt van links naar rechts naar een regering die wil, kan en er misschien geen zin in heeft, maar wel de moed voor heeft om het echt samen te doen en vooruit te gaan.
Dat houdt alvast de nare incompetente ‘teringlijers’ buiten de politieke arena, en wat zal dat ons allemaal bevrijden van de impasse waar we nu met zijn allen in verkeren terwijl de wereld in brand staat.
Siska de Rijke, Bussum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant