Alles is veranderd, en alles blijft min of meer exact hetzelfde. Was het eigenlijk nog spannend om te gaan kijken naar de herstart van De slimste mens, nu moppersmurfen Maarten van Rossem en Philip Freriks met wijsheidspensioen zijn en Herman van der Zandt en Paulien Cornelisse hun plaatsen hebben ingenomen?
Neuh, we wisten eigenlijk al dat het goed zat bij de bekendmaking van het nieuwe duo. Dat werd bevestigd in de eerste uitzending: het was allemaal wat speelser en energieker, zonder de behoefte om het allemaal anders te willen doen. Waarom zouden de makers ook? Het format staat als een huis, het programma wordt goed bekeken, en het bekende biedt comfort. Je zou het bijna geruststellend saai kunnen noemen.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Bovendien staken we er nog eens iets van op, bijvoorbeeld dat voormalig NSC-Kamerlid Aant Jelle Soepboer zich het meest verwant voelt met de Grote Smurf. Daarna was het moeilijk om niet in smurfentermen te blijven denken, zeker omdat politici in talkshows maandagavond ruim baan kregen.
Op de nieuwe talkshows komen we later deze week uitgebreider terug, maar er werd in ieder geval een smakelijk buffet aan gretige politici opgediend: bij RTL Tonight mocht een nederige Dilan Yesilgöz (Klungelsmurf) bijvoorbeeld een poging wagen om haar summer of sadness nog iets van een optimistische draai te geven.
En in Pauw & De Wit, volgens Pauw (Hippe Smurf) ‘het linkse clubhuis waar rechts Nederland van harte welkom is’, kon de kijker ook meteen via de rechteringang naar binnen, met aan tafel Joost Eerdmans (Iemandsmurf, voorheen Niemandsmurf), Fleur Agema (Omstandighedensmurf) en Ingrid Coenradie (Muzieksmurf).
Van die line-up konden we natuurlijk van alles vinden, maar elke voorspelbare mening voelde als vanzelf irrelevant toen Coenradie aan het eind van de uitzending plaatsnam achter een piano, om minutenlang River Flows In You te spelen.
Het was absurde televisie, maar voor de kijker die alle ellende even wegdacht ook gewoon extreem grappig, al was het maar omdat Agema en Eerdmans tijdens het optreden totaal emotieloos bleven achter hun imposante brillenglazen. Muzikaal witwassen voor gevorderden: treffender kon het nieuwe politieke tv-seizoen niet beginnen.
Bereid u dus maar voor op nog veel meer ludieke afsluitingen van kritische interviews. Ik reken de komende maanden op z’n minst op een breakdancende Caroline van der Plas, een rappende Rob Jetten, Laurens Dassen op de contrabas, en Jimmy Dijk als operazanger. Laten we politici niet langer interviewen, maar er gewoon één groot muzikaal extravaganza van maken, het liefst elke keer met verdoofde reactieshots van Eerdmans en Agema en een besmuikt lachende Pauw.
Met nog een kleine twee maanden te gaan tot de verkiezingen hoeven er geen misverstanden meer over te bestaan: we dolen met z’n allen door een oneindig Smurfenland. Het is alleen nog de vraag wie uiteindelijk de échte Grote Smurf wordt, en wie de Gargamel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant