Uitbundig gekletter van metaal weerklinkt maandagmiddag in de straat van Theater Utrecht. Verspreid over het hele land gaan demonstranten met potten en pannen de straat op om het lawaai van het luchtalarm te verlengen. Zo vragen ze aandacht voor de situatie in Gaza en roepen ze het kabinet op tot actie.
Een grote Palestijnse vlag wappert aan de gevel van Theater Utrecht. Even voor twaalven verzamelen zich voor de ingang tientallen werknemers, studenten van de Hogeschool voor de Kunsten (HKU) en buurtbewoners. Velen dragen rood, de kleur die tijdens de ‘rode lijn’-protesten symbool werd voor verzet tegen het regeringsbeleid rond Gaza.
Als om twaalf uur het luchtalarm afgaat, zwelt in de Boorstraat een ander geluid aan: het ritmische gekletter van potten en pannen. Om nog meer geluid te produceren,deelt een medewerker nog extra keukengerei uit. Waar landelijk het lawaai vijf minuten doorging, hield Utrecht het tien minuten vol.
Na afloop wordt er watermeloen uitgedeeld. Het fruit staat symbool voor Palestijnse eenheid en verzet: de rode pulp, groene schil, en zwarte pitten dragen de kleuren van de Palestijnse vlag. In de bezette gebieden werd de meloen ooit gebruikt als alternatief symbool, toen het tonen van de vlag verboden was.
Ook elders in het land gingen mensen de straat op. Bij Utrecht Centraal vleiden demonstranten zich neer tussen rode lijnen terwijl het luchtalarm klonk. Bij station Den Haag Centraal vormde een grote menigte een cirkel, waarbij gejoel en applaus weerklonk. Daarna trok het ritmische gekletter door de stad. In Alkmaar vond een protestmars plaats en in Amsterdam verzamelden demonstranten zich bij de Stopera en de Universiteit van Amsterdam.
Anne Breure (36), creatief directeur van Theater Utrecht, noemt het ‘bizar’ dat burgers zoveel lawaai moeten maken om het kabinet in beweging te krijgen. ‘Het is allang duidelijk dat een meerderheid van de Nederlanders vindt dat er actie nodig is, maar er gebeurt niets.’ Toch benadrukt ze dat het belangrijk is om te verenigen, ‘daar kunnen we hoop uit putten’.
Onder de demonstranten heerst diezelfde mengeling van frustratie en verbondenheid. ‘Ik vind het niet te begrijpen dat we zoveel lawaai moeten maken voordat er iets verandert’, zegt Mirthe (28), ‘daar ben ik stil van.’ Savannah (22) noemt deelnemen aan de demonstratie ‘een kwestie van menselijkheid’. ‘Ik heb pijn aan mijn hart als ik moet toekijken hoe Palestijnen worden uitgemoord en onderdrukt. Het doet zeer dat we hier nog altijd moeten staan.’
De landelijke actie is opgezet door een groep vrienden die zich al langer zorgen maakt over het Nederlandse beleid ten aanzien van Gaza. Ondanks de herhaaldelijke en massale uiting van zorgen, de sit-ins en rodelijnprotesten weigert de regering in hun ogen effectieve maatregelen te nemen. De regering schiet tekort in de wettelijke verplichting om in te grijpen bij een mogelijke genocide, zoals vastgelegd in het genocideverdrag, stellen ze op hun website Wijwerkenhiernietaanmee. Door te dralen zou de Nederlandse staat zich medeplichtig maken.
De actievoerders stellen ‘niet mee te willen werken’ aan wapenhandel met Israël, handelsverdragen, de import van producten uit illegale nederzettingen en de Israëlische controle over hulpgoederen van de Verenigde Naties.
Toch heerst er scepsis of de boodschap tot in Den Haag gehoord wordt. ‘Er waait een andere wind, het voelt alsof ze niet luisteren’, zegt Celine (35). Demonstrant Hans (54) vindt het een schande. ‘Hoe kan het dat wij het in Nederland met elkaar eens zijn dat dit zo niet verder kan, maar dat er niets gebeurt? Dat geeft een gevoel van machteloosheid.’ Toch benadrukt hij dat het beter is om ‘samen machteloos’ te zijn dan alleen. ‘Maar ik kan me ook voorstellen dat sommige mensen radicaliseren als er niks wordt gedaan.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant