Jazz South East Jazz, een nieuw gratis jazzfestival, viert een weekend lang de muziek van Amsterdam Zuidoost op vijf podia. De eerste dag kende logistieke problemen, maar leek veel op een ontspannen buurtfeest met muzikanten van het hoogste niveau.
Zangeres Joya Mooi op South East Jazz.Foto Eric van Nieuwland
Als je een buurtfeest organiseert is het leuk als een paar buren in een bandje spelen. Je kunt het natuurlijk ook treffen dat je buurman of buurvrouw een muzikaal genie is. Of dat zelfs tientallen buren topmuzikanten blijken. Dat is wat gebeurt op de beste momenten van het nieuwe festival South East Jazz dit weekend in Amsterdam: muziek van het hoogste niveau met de houtje-touwtje-logistiek van een buurtfeest.
Op een strook van de Johan Cruijff Arena tot het Bijlmer Parktheater staan vijf podia waarop de diversiteit en kwaliteit van jazz-lievend Amsterdam Zuidoost wordt gevierd. Organisator en muzikant Orville Breeveld heeft genoeg sponsoren gevonden om dit nieuwe festival – tegen de trend – gratis te houden. Dat maakt het laagdrempelig, terwijl de muziek zelf soms behoorlijk wat aandacht vraagt, zoals bij het Sun-Mi Hong Quintet. De toehoorders, midden op winkelkruispunt Bijlmerplein, lijken deze zaterdag geen noot te willen missen van haar delicate jazz met vrije improvisaties. De gevierde Zuid-Koreaanse drummer vertelt hoe ze op tien minuten loopafstand woont en hier vaak komt om praatjes te maken, te ontspannen.
Vanaf het Bimhuis-podium voor het treinstation begroet drummer Eddy Veldman eerst al zijn vrienden voordat hij composities speelt van buurtgenoten uit Paramaribo en Amsterdam. Je zou bijna vergeten hoe uniek deze muziek is. Op de roffelende ritmes van de Paramaribop, deels ontleend aan kaseko, laat Veldman ook strijkers meespelen, een combinatie die wonderlijk goed uitpakt.
Niet overal komt het buurtgevoel over, deels door problemen en keuzes die misschien horen bij een eerste editie. In een bar van de Arena, waar het Grachtenfestival-podium is, lijkt de sfeer op die van een zielloze bedrijfsborrel op de Zuidas. Ook zanger Amartey kan daar met zijn zoete afropop weinig aan veranderen. Tegenover het stadion zou een groot veld het hart van het festival moeten zijn, maar daar is de stroom uitgevallen. Als na een lange vertraging muziek begint, is er nauwelijks publiek voor de studenten van het Amsterdamse en Surinaamse conservatorium. De lokale ondernemers draaien deze dag een slechte omzet met hun eetstalletjes.
Dergelijke problemen worden in het Bijlmer Parktheater charmanter opgelost. Als fluitist Ronald Snijders aantreedt, blijkt de foyer vol met mensen die niet meer in de zaal passen. De theaterdeuren gaan open zodat er nog een glimp van het concert te zien is. „Want ‘vol is vol’ daar houden we hier niet van”, aldus een van de medewerkers. Vriendinnen kruipen bij elkaar op schoot, vreemden dansen samen in de deuropening. In de vrolijke chaos speelt Snijders zijn compositie ‘Bijlmer Jazz’, een swingende ode aan de buurt.
Voor het station verzorgen trompettist Maite Hontelé en pianist Ramón Valle deze zaterdag het hoogtepunt. Ze zijn muzikale buren. Valle is Cubaans, Hontelé speelde jarenlang salsa op het hoogste niveau in Colombia. Een aantal jaren geleden stopte ze acuut als muzikant, ze was haar trompet spuugzat. „En toen kwam deze man”, zegt ze. Valle bracht haar de lol van het spelen terug, door simpelweg alleen maar te spelen wat goed voelt.
Zo clichématig als dat klinkt, zo verrassend en veelzijdig is de latin jazz die het oplevert. Op South East Jazz spelen ze voor het eerst werk van hun album Havana. Aan alles is te horen en zien dat ze elkaar gevonden hebben. Ze improviseren, wijzen naar nieuwe wegen, weten niet waar ze eindigen. Ze spelen niet wat moet of wat verwacht wordt, maar waar ze zin in hebben. Alsof twee vrienden, toevallig topmuzikanten, elkaar ontmoeten op een buurtfeest.
Source: NRC