Van pyjama’s met borduursels tot foto’s van dartelende vlinders. Dit zijn de interessantste exposities die nu in musea te zien zijn.
De solotentoonstelling A Land as Big as Her Skin van de Libanese kunstenaar Mounira Al Solh is nog niet eens begonnen, en de kunstenaar heeft de museumbezoeker al bij de lurven.
Boven de imposante trappen in de entreehal van het Bonnefantenmuseum hangen kledingstukken aan een waslijn. Het zijn pyjama’s, vooral van kinderen. Er zitten perfecte ronde gaatjes in, omrand met borduursel. Zijn het vrolijke versieringen? Of zijn deze kledingstukken met kogels doorzeefd? Lees de recensie.
★★★★☆
Bonnefantenmuseum Maastricht, t/m 11/1/2026.
De term cute is zo ingeburgerd dat hij in 2022 in de Van Dale werd opgenomen. De Kunsthal gaat met de tentoonstelling Cute een stapje verder. De Rotterdamse tentoonstellingsplek noemt cuteness ‘een van de meest invloedrijke krachten in de hedendaagse cultuur’.
Met het internet als katalysator bereikt de aaibare esthetiek ons in de vorm van emoticons, mode- en lifestyletrends, computerspelletjes en socialemediafilters. Zelfs de uil van Duolingo die ons aanmoedigt om Italiaans te leren is cute. Maar cute is zelden alléén maar cute, leert de tentoonstelling. Lees de recensie.
★★★★☆
Kunsthal, Rotterdam, t/m 23/11.
Lygia Clark (1920-1988) was een van de meest vooraanstaande, naoorlogse kunstenaars in Brazilië. Ze maakte haar belangrijkste werk tijdens een militaire dictatuur, tussen 1964 en 1985. En ze wilde het publiek op een actieve manier bij haar sculpturen en performances betrekken.
In haar overzichtstentoonstelling in de Neue Nationalgalerie mag met je handen aan haar metalen objecten zitten, alsof je een Rubiks kubus aan het oplossen bent. Lees de recensie.
★★★★☆
Neue Nationalgalerie, Berlijn, t/m 12/10.
Iedereen die weleens langs het Amsterdamse Paleis op de Dam is gelopen, kent zijn silhouet. Daarnaast hebben duizenden foto’s zijn gestalte over de wereld verspreid, de oude man die met zijn oersterke armen en engelengeduld het hemelgewelf op zijn schouders draagt.
Atlas is gemaakt door Artus Quellinus (1609-1668), wie kent vandaag nog zijn naam? Wikipedia heeft vijf korte alinea’s voor hem over. Vergelijk dat voor de grap eens met Rembrandt. Toch hebben we het hier over bijna exacte leeftijdgenoten, allebei beroemdheden in hun tijd. Lees de recensie.
★★★★☆
Koninklijk Paleis Amsterdam, t/m 27/10.
Een voorbijfladderende distelvlinder is een dartelend schilderijtje in de lucht. Geen straf om die te volgen, zoals de Amerikaanse fotograaf Lucas Foglia de afgelopen jaren deed voor zijn nieuwste project Constant Bloom, nu te zien als de tentoonstelling Vlindervlucht in het Fotomuseum Den Haag.
Daar blijkt dat de distelvlinder meer is dan alleen een sierlijke reiziger. Zijn migratie vertelt een verhaal over mens, natuur en klimaat. Lees de recensie.
★★★★☆
Fotomuseum Den Haag, t/m 28/9.
De jong gestorven kunstenaar Carel de Nerée (1880-1909), tekende vrouwen met langgerekte silhouetten. Vrouwen die ook de randversierselen van een art-nouveauvaas of een sierlijk gietijzeren hek zouden kunnen zijn. Het is ongelooflijk fijn en vloeiend werk, dat nu te zien is in Dordrecht.
Met echte vrouwen heeft het weinig te maken. En dat was ook niet de bedoeling. ‘Gezonde, van welstand blakende konen van vlezige jonge dochters gaven hem het model niet, dat hij nodig had, uit die bespottelijke en plompe overvloed kon hij niet puren’, noteert vriend Henri van Booven over De Nerée. Lees de recensie.
★★★★☆
Dordrechts Museum, t/m 21/9.
De foto-expositie ‘De ondergedoken camera’ in Foam laat de honger en ellende zien in Amsterdam in het laatste jaar van de Tweede Wereldoorlog. Die is vastgelegd door een Amsterdamse groep fotografen die vanaf september 1944 actief was.
Voor deze tentoonstelling heeft Foam samengewerkt met het Niod en het bijzondere archief opnieuw bekeken. Daardoor is ook minder bekend materiaal te zien. Bovendien wordt verteld wat we níét zien op de foto’s. Dat biedt nieuwe inzichten. Lees de recensie.
★★★★★
Foam, Amsterdam, T/M 2/10
Erik Mattijssen is een sprokkelaar. Zijn keus valt op voorwerpen van een bepaalde soort, een beetje ouderwets: behangsels en gordijnen met een patroontje. Poppenhuizen, koekoeksklokken. Rommel uit het gootsteenkastje. Die dingen verzamelt hij. Hij vertaalt ze in tekeningen en schilderijen en zet ze flink in de kleur, frontaal in het beeldvlak.
In zijn tentoonstelling in Museum More, is bijzonder veel te zien en beleven. Zijn kunstwerken roepen verbazing en vrolijkheid op, maar ook weemoed en een gevoel van verlies. Lees de recensie.
★★★★☆
Museum More, Gorssel, t/m 26/10.
Vier jaar lang werkten curatoren Heske ten Cate en Laurie Cluitmans aan hun tentoonstelling over moederschap in Centraal Museum in Utrecht. Een onderwerp, zo blijkt in de tentoonstelling, dat tegelijk heel veel en heel weinig in kunst is verbeeld.
Want iedereen kent de serene rustige maagd Maria, maar waarom zien we nooit een zwoegende, boze of uitgeputte moeder in beeldende kunst? In Utrecht wordt een grote inhaalslag gemaakt met zo’n 150 kunstwerken. Zo zijn de lacterende schilderijen van Loie Hollowell (42) verrukkelijk om naar te kijken: maffe geometrische composities met uitstulpende druipende tepels. Lees de recensie.
★★★★★
Centraal Museum, Utrecht, t/m 14/9.
Het woord ‘oudste’ geeft zelfs de allernederigste items een magische betekenis. De oudste telescoop van Nederland, een pijpje ter grootte van een wijsvinger, 400 jaar oud. Het oudst bekende kindersokje dat in Europa werd gevonden, uit 1550.
Zelfs de oudste luizen ooit gevonden, op een kam die dateert uit 0-400 na Chr., liggen prachtig uitgestald en stemmig uitgelicht op de tentoonstelling Boven het maaiveld in het Rijksmuseum van Oudheden. Het gaat om vijfhonderd archeologische vondsten gedaan in de afgelopen 25 jaar in Nederland en de overzeese gebiedsdelen. Dat klinkt overweldigend, en dat is het ook – maar op de allerbeste manier. Lees de recensie.
★★★★★
Rijksmuseum van Oudheden, Leiden, t/m 7/9.
De Nederlandse kunstenaar Daan van Golden (1936-2017) vond inspiratie en schoonheid in de kleinste dingen: een stukje papier of een zakdoek bijvoorbeeld. Hij sprak zelf van een ‘meditatieve manier van schilderen’. Die aanpak maakt zijn oeuvre tijdloos en direct, is te zien in de oeuvretentoonstelling in Stedelijk Museum Schiedam.
Dit is kunst zonder boodschap. Impliciet, onuitgesproken in alles behalve de verklaring: dit trof me. Nu schilder ik het, in vijf, zes variaties, zo mooi en zorgvuldig als ik kan. Lees de recensie.
★★★★☆
Stedelijk Museum Schiedam, t/m 14/09.
Elke week kiest de kunstredactie een opvallend kunstwerk dat nu in een expositie is te zien. Deze zomer zochten we speciaal naar kunstwerken in de buitenlucht.
In de Rijksmuseumtuinen in Amsterdam staat een kunstwerk dat tegelijk een speeltoestel is, gemaakt door Isamu Noguchi.
In de tuinen van het Rijksmuseum in Amsterdam twijfelt een kind geen moment. Ze rent recht op het kunstwerk van Isamu Noguchi af, grijpt het met beide handen en slingert zich er in één beweging overheen. Haar sprint en sprong verraden dat ze dit vaker heeft gedaan. Play Sculpture (c. 1965-1980), de helderrode sculptuur die hier door de lucht golft, roept niets minder dan speeltuinplezier op. Lees Buitenkunstwerk van de week.
Vorige week waren we in Alkmaar, waar een boom een bijzonder sieraad kreeg van Suzan Drummen.
Suzan Drummens Boomjuweel hangt op 6 meter hoogte aan een grote plataan in het park langs de Singelgracht in Alkmaar. Het kunstwerk heeft de vorm van een huisje. De muren en het plafond zijn van spiegelend plexiglas, met erin ronde ingedeukte gaten. Nooit gedacht dat een boom een sieraad kon gebruiken, maar het staat de oude plataan heel goed. Lees Buitenkunstwerk van de week.
Over dit overzicht: de kunstredactie maakt een selectie uit de meest positief besproken tentoonstellingen en de rubriek Kunstwerk van de Week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant