Jong in Nederland Voor Fernelis Vittini is het geloof „een kompas”. Hij gaat mee naar de kerk van zijn vriendin, die ook Dominicaans is.
Fernelis Vittini zou graag ooit liveshows filmen in zijn eigen productiebedrijf.
Als hem gedurende de jaren gevraagd wordt zijn leven een cijfer te geven, geeft Fernelis Vittini altijd een zeven, maar nooit zomaar een zeven. Het is een „goeie”, een „stabiele” of een „neutrale” zeven. „Als ik eerlijk ben was het vorige keer meer een vijfenhalf”, zegt hij een keer. Maar: „Als je in dit land woont mag je niet lager dan een zeven geven, vind ik.”
Fernelis Vittini (22) woont in Den Haag en studeert aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam.
Fernelis is vijf als hij naar Nederland verhuist vanuit de Dominicaanse Republiek. Vooral zijn oma voedde hem daar op, terwijl zijn moeder werkte. Als zijn moeder een baan heeft in Suriname ontmoet ze de man voor wie ze naar Nederland gaat. Hij blijkt voor Fernelis geen goede stiefvader, zeker niet nadat er een broertje is geboren. Fernelis moet van hem in zijn eentje eten op de trap, mag niet mee op uitjes, wordt opgesloten in de schuur. „Ik kan me herinneren dat hij mijn broertje op zijn arm had. Ze keken allebei op me neer. Hij zei: ‘Zie je die ondankbare hond.’ En dan moest mijn broertje mij uitlachen.”
Fernelis in 2017.
Fernelis in 2025.
De mishandeling eindigt als zijn moeder de man verlaat. Maar ook de relatie tussen moeder en zoon is beschadigd. Rond zijn zestiende hebben ze vrijwel dagelijks heftige ruzies. Ze proberen groepstherapie maar vinden dat allebei niks. Zijn moeder leest het zelfhulpboek Je bent zoals je denkt van Michael Pilarczyk en geeft het ook aan hem. Daar heeft hij veel aan, zegt hij. Langzamerhand wordt de band met zijn moeder weer beter.
Na vmbo-kader (richting horeca, bakker en recreatie) begint Fernelis aan een opleiding managementassistent. Door corona valt het niet op dat hij nauwelijks lessen volgt – niemand hoeft naar school. Na anderhalf jaar doet hij helemaal niets meer. „Ik dwaalde als een blad in de wind.” Een coördinator stelt een traject voor om een opleiding te vinden die beter bij hem past. „Een beetje kinderachtig vond ik, ik was bijna twintig. Maar mijn moeder zei: ‘Je moet iets doen’.”
Omdat hij van film en fotografie houdt, lijkt het Grafisch Lyceum geschikt. Voor toelating moet hij onder meer een video maken van een favoriete plek. Hij kiest een bunker op een duin vlak bij zijn huis – maar het filmpje mislukt. „Ik had de opdracht niet goed gelezen. Kans weg.” Op het laatste moment doet hij toch nog een poging. „Tot vier uur ’s nachts heb ik met mijn telefoon een filmpje opgenomen op die plek. Om tien uur de volgende dag moest ik op school zijn om het in te leveren.” Hij wordt aangenomen.
Fernelis met zijn vriendin Jasibelis.
Bij een marketingbedrijf waar hij een tijdje een bijbaantje heeft, ontmoet hij een Dominicaans meisje. „Ze luisterde naar ongeveer dezelfde bachata-liedjes als ik.” Zij wordt zijn eerste vriendin. Ze is gelovig, hij gaat met haar mee naar de kerk. Datzelfde jaar, 2023, bezoekt hij voor het eerst sinds lang zijn familie in de Dominicaanse Republiek. Daar trekt hij veel op met zijn oom, zijn nichtjes en zijn dementerende opa. Fernelis voelt zich prettig in het land maar niet ‘thuis’. Daarvoor spreekt hij de taal te slecht, vindt hij.
Zijn vader, die ook in de Dominicaanse Republiek woont, neemt geen contact op, hoewel hij weet dat zijn zoon in het land is. Sinds 2018 heeft hij zijn vader niet meer gezien. Van twee halfzussen die in de Verenigde Staten wonen hoort hij dit jaar dat ook zij hun vader nauwelijks spreken, dat verrast hem. „Ik dacht dat ik het zwarte schaap was, maar mijn vader heeft contact met niemand.”
Op het Grafisch Lyceum krijgt hij plannen en ideeën voor de toekomst. „Ik wil mijn eigen productiebedrijf beginnen. Het liefst zou ik grote liveshows filmen.” Intussen werkt hij al jaren als hulpkok in een Haags restaurant.
Hij is rustiger geworden, zegt hij dit jaar. Hij heeft zijn rijbewijs gehaald, spaart voor een auto. Zijn relatie heeft ups en downs, maar duurt voort en maakt hem gelukkig. Hij woont nog bij zijn moeder en zijn zeven jaar jongere broertje. Hij wil wel op zichzelf wonen, maar pas als hij het kan betalen. Thuis wonen heeft ook voordelen, vindt hij. „Het is een soort veilige ondergrond.” De relatie met zijn broertje wordt steeds beter. „Hij vraagt me dingen over zaken die hem overkomen en over religie.”
Het geloof noemt Fernelis een „kompas”. Hij is begonnen af en toe een paar dagen te vasten, soms een week, nadat hij daar in een podcast over heeft gehoord. Hij denkt dat het hem kan helpen een beter mens te worden. „Als ik bid, bid ik ook om een pilaar te zijn voor de mensen om me heen. Ik wil wijs zijn en mijn wijsheid kunnen delen.”