Jong in Nederland Elisa de Lang wilde militair worden maar het liep anders. Nu ambieert ze een leidinggevende functie in de zorg.
Elisa begon met vmbo-kader en doet nu hbo.
Op een herfstochtend in 2021 tekent Elisa haar arbeidscontract bij de zorgboerderij waar ze eerder stage heeft gelopen. „Ik kreeg even rode wangetjes toen ze zeiden waarom ze me graag willen”, vertelt ze. „Omdat ik makkelijk in de omgang ben, zeiden ze, en een open houding heb. Daardoor stel ik de cliënten erg op hun gemak en vertrouwen ook de collega’s mij.”
Elisa de Lang (22) woont in Soest en is begeleider van (jong)volwassenen met een verstandelijke beperking.
De aanstelling als begeleider van (jong)volwassenen met een verstandelijke beperking is een stap omhoog op de ladder. Ze heeft vmbo-kader gedaan en is bijna klaar met een versnelde mbo-4-opleiding maatschappelijke zorg. Hierna gaat ze in deeltijd een hbo-opleiding social work doen, want: „Ik wil uiteindelijk een leidinggevende functie in de zorg.”
Elisa de Lang is een vrouw met een plan. Of zoals ze zelf zegt: „Ik ben druk bezig met de toekomst.” Ze droomt van „huisje, boompje, beestje”. Met haar vriend, die nu nog inwoont in haar ouderlijk huis, wil ze gaan samenwonen in een eigen woning – het liefst met haar ouders heel dichtbij. Ze is aan het sparen voor de inrichting van het toekomstige huis.
Elisa in 2018.
Elisa in 2025.
Het zit Elisa niet altijd mee, maar daar laat ze zich niet door ontmoedigen. Zo wilde ze eigenlijk militair worden – zo vertelde ze als vijftienjarige aan NRC – een rugblessure maakte een einde aan deze droom. Toen deed ze een stage bij een lunchroom waar mensen met een verstandelijke beperking in de bediening werken. „Daar vond ik het zo leuk, dat ik dacht: ja, dit is wat ik wil! Zorg is echt mijn roeping geworden.”
Leren gaat Elisa niet makkelijk af („in rekenen ben ik nooit echt een wonder geweest”). Dus maakt ze zich de leerstof eigen door „vakken te koppelen aan mensen” in haar omgeving. Zo heeft haar vader een aantal jaren geleden hersenletsel opgelopen door zuurstoftekort tijdens een operatie. „Hij heeft daar nu veel klachten van, zoals vergeetachtigheid”, vertelt ze. „Ik gebruik hem nu voor een onderzoek naar niet-aangeboren hersenletsel dat ik moet doen voor school.”
Elisa woont bij haar ouders, die een dierenwinkel hebben.
Het hbo vindt ze „pittig”, vertelt Elisa (dan 21) begin 2024. Als jonge deeltijdstudent zit ze tussen „wat oudere mensen met een bak aan ervaring”. Dat maakt haar onzeker. Sommige vakken vindt ze lastig, zoals recht, „dat is stampen, stampen, stampen”. En ethiek, „omdat je daar dingen van alle kanten moet bekijken”. Toch is ze nu – zomer 2025 – bijna klaar met haar studie.
Haar dagelijks werk lijkt haar makkelijker af te gaan, ook als de omstandigheden zwaar zijn. Tijdens de pandemie waren er veel coronabesmettingen in de zorgboerderij. „Het kostte tijd om de cliënten in de elleboog te laten niezen.” Toen de oorlog in Oekraïne uitbrak werden haar cliënten onrustig. „In jip-en-janneketaal hebben we uitgelegd dat ze niet bang hoeven te zijn dat de oorlog naar Nederland toe komt.”
Elisa (nu 22) is op haar werk net bevorderd tot eventmanager, een iets meer organisatorische baan dan ze nu heeft. In november is ze klaar met het hbo. „Ik kijk uit naar het moment dat ik met een diploma in mijn hand sta.”