Jong in Nederland Xueli Abbing ontdekte dat er andere manieren zijn om te leren dan op school. Ze is goodwill-ambassadeur voor Unesco, heeft een stichting en maakt podcasts.
Op haar vijftiende stond een foto van Xueli in de Vogue.
Xueli Abbing is op haar derde geadopteerd uit China, ze was als baby van acht maanden bij een kindertehuis te vondeling gelegd. Ze heeft albinisme, waardoor ze een lichte huid en licht haar heeft, overgevoelig is voor licht en slechtziend is. In het weeshuis is ze Xue Li genoemd – Li betekent ‘prachtig’, Xue betekent ‘sneeuw’.
Xueli Abbing (21) woont in Rotterdam en is goodwill-ambassadeur voor Unesco.
Als kind doet ze aan judo, zwemmen, hardlopen en op haar elfde heeft ze een eerste klus als model. Ze loopt mee in een modeshow in Hongkong. Een foto van haar verschijnt in het tijdschrift Vogue als ze vijftien is. In 2021 publiceert de BBC een artikel over haar: Xueli Abbing: The abandoned baby who became a Vogue model. Op haar zeventiende wordt ze door Unesco gevraagd om zich als goodwill-ambassadeur in te zetten tegen racisme en discriminatie.
Xueli is ambitieus. Heel vroeger wilde ze brandweerman worden, „echt mán ook, geen vrouw” vanwege Brandweerman Sam op tv. Later wilde ze in de gezondheidszorg werken. Op school loopt ze vast, het onderwijs blijkt niet toegerust op haar behoeften. Op het vmbo valt ze uit en „na veel gesprekken” krijgt ze volledige ontheffing van de leerplicht. „Ik vind dat dat gezien moet worden als een gewone optie als het systeem faalt en je het niet aankan. Nu is het een soort persoonlijk falen. Als je geen diploma haalt ben je een drop-out.”
Xueli in 2018.
Xueli in 2025.
Er volgt een periode van stilstand. „Eigenlijk ben ik drie jaar in een put gaan zitten”, zegt Xueli later. Ze vindt het belangrijk dat er open over zulke dingen wordt gepraat. „Ik was heel depressief.” Ze worstelt ook met haar identiteit. „Ik vroeg me heel veel af over mijn cultuur en wie ik nou eigenlijk ben. In China geloven sommigen dat mensen met albinisme ongeluk brengen.”
Uiteindelijk komt ze „van de bank af” door weer dingen te gaan doen, vertelt ze. Zoals voorlichting geven over albinisme, zodat mensen beter gaan begrijpen hoe het is om jezelf altijd te moeten beschermen tegen uv-straling en licht in je ogen, en om nauwelijks iets te zien. Ze leert klimmen. En gaat Chinees (Mandarijn) leren, „de eerste taal die ik geleerd heb en de eerste taal die ik ben vergeten”. Gaandeweg leert ze meer mensen kennen die geadopteerd zijn uit China of Taiwan. Op ‘dumplingdagen’ gaan ze dumplings vouwen en eten.
Als goodwill-ambassadeur richt Xueli een stichting op, de Open Eyes Foundation. Ze begint het project De Uitlaatklep bij het European Solidarity Corps (een subsidieprogramma van de EU), voor het delen van ervaringen met racisme en discriminatie. Ze maakt de podcastseries Albinism Talks en Racism Talks, onder meer te zien op YouTube. December 2022 en 2023 spreekt ze op een Unesco Global Forum in Mexico-Stad en São Paulo, Brazilië. Haar ambassadeurschap loopt nog tot juli 2026.
Xueli zet zich in tegen racisme en discriminatie.
„Ik heb nu zo’n groot cv opgebouwd dat mensen niet eens meer kijken naar mijn opleiding”, zegt ze. „Het is fijn om te weten dat er andere dingen zijn dan school. Je kan op zo veel verschillende manieren leren.” Toch pakt ze school weer op. Via staatsexamens haalt ze in 2024 haar vmbo-tl-diploma, met als extra bijvak elementair Chinees op vwo-niveau. „Dat heb ik met een 9 kunnen afronden.” Haar profielwerkstuk, beoordeeld met een ‘goed’, schrijft ze over de oorzaken van albinisme.
Ze voelt zich nog weleens eenzaam – zoals iedereen, zegt ze. „Mijn leven uitleggen aan andere mensen is ingewikkeld. Jongeren denken: goodwill-ambassadeur, what the fuck is dat?” Ook angsten spelen soms op. „Ik ben en blijf geadopteerd. Op een gegeven moment denk je: de wond is goed gedicht en dan barst die weer open. Ik heb littekens die mensen niet kunnen zien.” Ze hoeft niet per se een liefdesleven, al lijkt „samen hand in hand lopen” met een aardig persoon haar „iets heel moois”.
Ze leert braille. „Zwart schrift kan ik prima lezen maar van braille word ik minder moe.” Ze zit veel in panels en wil kijken of ze zich kan bekwamen in het modereren van gesprekken. Het lijkt haar mooi om te gaan trainen voor vijf kilometer zwemmen in open water. „En ik wil beter worden in Chinees. Ik zou het leuk vinden om op een dag in China vrijwilligerswerk te gaan doen.”