Een te groot deel van de Kamer is in de ban van de angst voor de hoon van Geert Wilders. Uiteindelijk leidt dat nergens toe.
Toen het kabinet-Schoof aantrad, had het eigenlijk maar één topprioriteit. Alles was ondergeschikt aan het ‘strengste asielbeleid ooit’. Alles mocht mislukken, maar dat beleid zou er komen. Inmiddels zijn we veertien maanden verder, hebben we nieuwe verkiezingen in zicht en is het zeer de vraag of er nog wat van komt. Dat is de prijs van ondraaglijk politiek amateurisme.
De wetsvoorstellen kwamen al zeer moeizaam tot stand en vlak voor de zomer stemde een Kamermeerderheid, zonder enig voorafgaand debat, voor het PVV-amendement om van illegaal verblijf een misdrijf te maken. Pas na de stemming begon het nadenken, drong door dat hulp aan mensen zonder verblijfsvergunning zo ook strafbaar zou worden en gingen de zorgen opeens uit naar de vele Nederlanders die af en toe eens omkijken naar hun medemensen, bijvoorbeeld als die honger hebben, gebrek aan een plek voor de nacht, of behoefte aan medische bijstand.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Fraai was het niet, maar vergissen is menselijk, dus dat had het moment kunnen zijn voor herbezinning. Maar alleen het CDA durfde het aan om stelling te nemen en bekend te maken dat het PVV-amendement het opeens onmogelijk maakte om nog voor de asielwetten te stemmen. De andere oorspronkelijke voorstanders waren zo bevreesd voor Wilders’ hoon op X dat ze toch maar voor stemden, met de toezegging dat ze dan na afloop graag van de Raad van State wilden horen wat de plotse wijziging eigenlijk betekende.
De Raad is nog niet bekomen van de verbazing, bleek vrijdag, maar hield het zakelijk zoals altijd: de hele gang van zaken ‘illustreert dat het wetgevingsproces voorafgaande aan de stemming over het amendement onzorgvuldig is verlopen’.
Verder is het oordeel zoals verwacht: hulp bij een misdrijf mag niet, dus als het wetsvoorstel niet wordt aangepast is er een ‘reëele mogelijkheid’ dat het verlenen van hulp aan iemand zonder verblijfsvergunning ‘als een vorm van medeplegen of medeplichtigheid’ zal worden gezien.
Gezien het afhaken van het CDA en eerdere uitlatingen vanuit de SGP-senaatsfractie, is de conclusie onvermijdelijk: in deze vorm komen de asielwetten niet door de Eerste Kamer. Minister Van Weel van Justitie weet dat ook en kondigde vrijdag meteen aan dat hij het voorstel gaat aanpassen. Daar denkt hij enkele weken voor nodig te hebben.
Dat wordt krap, want de Tweede Kamer komt tot het verkiezingsreces nog maar enkele weken bijeen. Bovendien kan aanpassing in Wilders’ ogen alleen maar neerkomen op een afzwakking. Hoe groot is de kans dat de PVV – die dat amendement in juli echt niet per ongeluk indiende – daarmee gaat instemmen, midden in een verkiezingscampagne? En zonder die 37 PVV-zetels zal de vereiste meerderheid er ook niet komen.
De kans is, al met al, niet gering dat PVV, VVD, NSC en BBB op 29 oktober met lege handen en verhitte hoofden vol frustratie terug naar de kiezers moeten. En daar kunnen ze dan niemand anders dan zichzelf de schuld van geven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant