ZAP Maria Fredriksson maakte een documentaire over drie zussen. Het is een verhaal dat volgens de regisseur die met David Lynch wordt vergeleken te ongeloofwaardig is voor fictie.
De zussen May en Kari in ‘The Gullspång Miracle’. Beeld VPRO
Twee Noorse zussen gaan een huis kopen. Ze trekken bleek weg als ze de verkoper zien. Die lijkt sprekend op hun overleden zus Astrid. Het blijkt haar onbekende tweelingzus te zijn die na de geboorte is afgestaan. Dat is het wonderlijke uitgangspunt van de intrigerende documentaire The Gullspång Miracle (NPO 2).
De Zweedse regisseur Maria Fredriksson twijfelde aanvankelijk of het wel goed documentairemateriaal was: het verhaal was afgerond, de happy ending van de hereniging was al geweest. Maar dat bleek voorbarig: de geschiedenis van de zusters kende vervolgens zoveel bizarre plotwendingen dat het de regisseur en de kijkers vertwijfeld achterlaat.
De kern is een adoptieverhaal: de hervonden zus Olaug had altijd het gevoel dat ze er niet helemaal bij hoorde, het gevoel van een onbekend gemis. Wanneer ze ontdekt dat ze geadopteerd is, en herenigd wordt met haar zussen, valt alles op zijn plaats. Overal ziet ze herkenning. Maar dan blijkt dat je de verloren decennia niet zomaar kunt overbruggen. Ze ziet steeds meer de verschillen met de hervonden familie. „Ze vindt ons te dom en te gelovig”, vatten haar zussen het samen. Het geluk over de hereniging verzuurt. „Papa was slim, hij heeft de ergste weggehaald”, zeggen de zussen. „Ze is een slang.”
Extra tragisch is dat Olaugs tweelingzus Astrid al in 1988 zelfmoord pleegde. Die krijgt ze dus nooit meer terug. Bij de ruïnes van haar geboortehuis in Noord-Zweden zegt Olaug: „We zagen iedere dag dezelfde berg. Maar vanaf de andere kant.” Het onderzoek naar de zelfmoord van Astrid neemt een steeds grotere plaats in. Het haalt van alles overhoop. Was het wel zelfmoord? Uiteindelijk moeten alle personages, en de kijkers, erin berusten dat het leven vele onoplosbare mysteries kent.
Maria Fredriksson dient het verhaal op als een speelfilm, met dramatische muziek, gevoel voor het groteske, het spirituele, zonder de menselijkheid uit het oog te verliezen. Ze wordt wel met David Lynch vergeleken. De drie zusters zijn gedroomde personages: excentriek, uitgesproken, lichtelijk karikaturaal. Vorig jaar was The Gullspång Miracle in de bioscoop te zien. Tegelijk blijft dit duidelijk een documentaire. Het verhaal zou te ongeloofwaardig zijn voor fictie, zegt Fredriksson. Meteen in de openingsscène maakt ze duidelijk dat dit geen speelfilm is: de zussen proberen een gebeurtenis in de keuken na te spelen en dat ziet er belachelijk uit. Het maakt hun verdere optreden des te authentieker.
Ook de nieuwsrubrieken deinzen niet terug voor een dosis absurdisme. Woensdag werd die vooral verzorgd door de jonge Barneveldse wolf GW4003m – roepnaam Glenn. (Opiniesite GeenStijl doopte hem Skippy. Barney zou ook kunnen. Ik pleit voor Gwylim). Een wildcamera had Gwylims atletische sprong over een wolfwerend hek gefilmd. Hoogspringen uit stand, een vergeten olympische sport. Op zich een mooie prestatie, en dat voor een dier dat normaal niet springt. De provincie wil hem nu afschieten. Is dat nieuws? Eigenlijk niet. Maar de wolven zijn nu eenmaal een politiek slagveld ingewandeld waar zoals bekend het gevoel belangrijker is dan de rede.
RTL Nieuws(RTL 4) spiegelde het wolvennieuws aan een reportage uit Argentinië over een capibara-plaag. Capibara’s zijn een soort reuzencavia’s die er niet bepaald atletisch uitzien. Toch was een groep capibara’s erin geslaagd om een ommuurde buitenwijk van Buenos Aires binnen te dringen en zich daar stevig te vermenigvuldigen. Volgens de bewoners ploegt de straatbende cabibara’s hun tuinen om, keutelt de boel onder, en valt hun poedels aan. De buurt roept op tot deportatie.
Maar activistische capibara-knuffelaars wijzen er op dat de koddige graseters er eerst waren. Hun drassige leefgebied wordt ingeperkt door de bouw van nieuwe buitenwijken. De mens verdrijft de cabibara en moet niet zeuren. Ik denk dat de Gelderse springwolf Gwylim ook een goede zaak zou hebben: waren de wolven niet eerder op de Veluwe dan de mensen, met hun stomme hekjes?
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC