Hoewel ik geen psycholoog ben, en ik dus genoodzaakt ben een kleine slag om de arm te houden, weet ik toch vrij zeker dat zowel Dilan Yesilgöz als Caroline van der Plas lijdt aan een zeldzame maar ook zeer hardnekkige vorm van circulaire krankzinnigheid.
Ze vertonen alle symptomen. Eerst roepen ze drieënhalve week achter elkaar dat iedereen normaal moet doen. Vervolgens breken er standaard vier dagen aan waarin ze krankzinnige dingen beweren – dat stikstofregels net zo erg zijn als kinderarbeid bijvoorbeeld, of dat nareis op nareis! En Jodenhaat en antisemiet! – om vervolgens in de drieënhalve week daarna weer dagelijks te verkondigen dat iedereen normaal moet doen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat uitgerekend deze twee patiënten de komende vier tot acht maanden Nederland leiden (inclusief dus vier tot acht cycli van circulaire krankzinnigheid) is een van de belangrijkste redenen dat volgens een peiling van RTL Nieuws nog maar 4 procent van de Nederlanders vertrouwen heeft in de politiek.
4 procent.
In het antieke Rome was het vertrouwen in de heersende elite ook weleens aan de lage kant. Soms leidde dat tot rellen, soms tot opstanden en soms zelfs tot burgeroorlogen, maar er was slechts één methode die werd ingezet als het vertrouwen in de politiek echt absurd laag was. Zo rond de 4 procent, zeg maar.
Die methode was de secessio plebis, een opstand waarbij het gewone volk (het plebs) de stad een tijd lang uit protest verliet zodat de elite enkel zichzelf had om te besturen.
Het moet een prachtig schouwspel zijn: Dilan en Caroline die met een stapel flyers in hun hand door een leeg Den Haag stiefelen, vervolgens aanschuiven in een eveneens lege tv-studio waar ze tegen elkaar verkondigen dat iedereen normaal moet doen, dat zij geen weglopers zijn – aan de slag nu, aan de bak! – telkens gevolgd door een drukkende stilte, simpelweg omdat er geen interviewer aanwezig is om een vervolgvraag te stellen, laat staan publiek om te applaudisseren.
De eerste paar dagen zullen de twee een euforisch gevoel ervaren, omdat geen enkel oppositielid begint over ongrondwettelijke asielmaatregelen, raaskallende Mona Keijzers of het algehele parlementaire onvermogen van Femke Wiersma. Ze merken hoe hun geest langzaamaan opklaart, als de bodem van een zwembad dat enkel te zien is als het water na een tijdje wachten weer rimpelloos wordt. Soms barsten ze zelfs in lachen uit. Al het volk het land uit, roepen ze dan, behalve Dilan en Caroline!
Maar na een tijdje, waarschijnlijk na tien dagen, verandert hun gemoed. De wolven bijten geen mensen meer, niemand blokkeert nog snelwegen; de ophef droogt op en aangezien dat goedje al die jaren hun benzine vormde, beginnen de twee steeds vaker te pruttelen. Soms vallen ze zelfs helemaal stil.
Waartoe zijn we op aarde als er niemand onze verbale overtredingen retweet? Als geen enkele camera registreert hoe we tijdens een debat uitschieten met de kruiden? Waarom zou ik vandaag mijn mouwen eigenlijk nog opstropen, vraagt Dilan op een dag.
Geen idee, antwoordt Caroline.
Precies op dat moment, vermoedelijk ergens eind september, komen we met z’n allen terug. We nemen rustig onze plekken weer in en zodra die twee hun kiezers weer zien – nee, geen kiezers: mensen, landgenoten, vrienden! – voelt zowel Dilan als Caroline een vlaag van ontroering in haar binnenste. Dat weet ik zeker.
Vanaf nu, zo beloven ze plechtig terwijl ze hun tranen wegslikken, zullen we gewoon weer normaal doen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant