Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
‘Jezus, wat een tieten’, zegt mijn vrouw. We struinen over het strand, langs de branding, op zoek naar schelpen. Het is inderdaad één groot tietenfeest hier. Ze behoren tot de lijven van Spaanse en Portugese vrouwen, die blijkbaar vooraan stonden toen de borsten werden uitgedeeld.
Nu is het op de meeste Spaanse en Portugese stranden niet ongebruikelijk dat vrouwen topless zonnen, maar het zand waarin wij onze voetstappen achterlaten behoort toe aan een heus playa nudista. Veel mensen zijn naakt, maar er zijn ook best wat mensen die badkleding dragen, het loopt allemaal lekker door elkaar heen.
Dit is een prachtig strand in het zuidelijkste puntje van Galicië, tegen de grens met Portugal. De autorit van een uur is het meer dan waard geweest: het zand is Caribisch wit en de zee kraakhelder lichtblauw.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
We lopen langs de waterlijn en zoals dat gaat op een naaktstrand komt ons gesprek op de aantrekkingskracht van de penis. ‘Vind jij een piemel erotiserend?’, vraag ik mijn vrouw, om voor eens en altijd dit onderwerp te beslechten. ‘Absoluut niet’, zegt ze en ik kan haar geen ongelijk geven. Voor ons loopt een man met een lichaam uit Men’s Health: getraind, gebruind, alles in de juiste proportie. Scheren, trainen, harsen, zonnen: bijna alles aan een lijf is maakbaar, maar een leuter blijft een leuter.
We passeren een groepje dat bestaat uit twee mannen en twee vrouwen van een jaar of zestig. Ervaren naaktstranders, zo te zien. Een van de vrouwen spreekt ons aan. ‘Es una playa nudista’, zegt ze, verontwaardigd. Ja, zoiets had ik al gezien. Mijn vrouw draagt alleen een bikinibroekje en ik heb inderdaad een zwembroek aan. Moet ik nu die nu terstond uittrekken? Snapt ze niet dat je op een naaktstrand bloot mág rondlopen en niet bloot móét rondlopen? Spreekt ze ook al die andere mensen aan die badkleding dragen? Of zijn wij een gemakkelijk doelwit omdat we toeristen zijn?
Bovendien, ik heb gewoon net wel naakt op dit strand gelegen, oké? Als bewijs heb ik een foto die mijn vrouw van mij zojuist maakte. Kijk – nee, nou moet je verdomme kijken ook. Dit ben ik, naakt op het zand, met tussen mijn benen iets dat lijkt op een niet meer te identificeren dier dat net is aangereden. En omdat mijn bleke, tere penishuid op een gegeven moment wel genoeg zon had gezien, heb ik weer een zwembroek aangetrokken. Mag dat?
Maar ik antwoord haar niet, omdat ik geleerd heb dat het soms beter is helemaal niet te reageren. Zwijgend loop ik door. De vrouw roept ons nog iets na. ‘Falta de respeto!’ Jullie tonen geen respect!
De rest van de middag (en nog dagen later) breek ik mijn hoofd over de vraag of er nog meer situaties bestaan waarbij het niet-tonen van mijn penis een teken van respectloosheid is.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant