De Amerikaanse scenarist maakte met BoJack Horseman en Undone eerder al twee klassieke animatieseries. Met het tragikomische Long Story Short duikt hij zijn familiegeschiedenis in.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Gevraagd naar de rol van zijn Joodse achtergrond in zijn werk, zei scenarist en producent Raphael Bob-Waksberg dat je net zo goed aan een vis kon vragen welke invloed water op zijn leven had. In zijn nieuwe serie Long Story Short duikt de Amerikaan diep in die achtergrond, met een portret door de jaren heen van de familie Schwooper met hun kinderen en aanhang.
En ja, het is animatie, om dat maar meteen duidelijk te maken, maar wel weer in een andere tekenstijl dan zijn eerdere werk. Long Story Short is soms misschien op het cartooneske af, maar wordt tot leven gebracht door een geweldige cast van stemacteurs.
De serie werd hier en daar vergeleken met The Simpsons, met het grote verschil dat het Bob-Waksberg te doen is om het verglijden van de tijd, om onvermijdelijke ouderdom, om vergiffenis en begrip dat komt met de jaren.
Zijn de meeste cartoonfamilies vastgepind in de tijd, met personages die nooit zullen veranderen, de Schwoopers volgen we door de jaren heen, waarbij het voortdurend heen en weer springen in de tijdlijnen een aangrijpend effect heeft. Zo zitten de drie kinderen Schwooper elkaar in de haren op de achterbank van de auto, zo zoeken ze elkaar aan het andere eind van het leven op, om te bedenken hoe ze met verlies moeten omgaan.
Centraal staat Naomi Schwartz, de matriarch van de Schwoopers, met de stem van Lisa Edelstein, die hiermee wel een soort definitief portret van de dominante moederfiguur schetst: door de jaren heen gehaat, vermeden maar altijd weer opgezocht door haar kinderen.
Oudste zoon is Avi (Ben Feldman), die de relatie met zijn moeder op het spel zet door met een niet-Joods meisje te trouwen. De eerste aflevering speelt zich af in 2004, tijdens de bar mitswa van Avi’s jongste broer, als hij zijn nieuwe vriendin voor het eerst mee naar huis neemt.
Bob-Waksberg laat in deze scènes zien dat hij een van de beste comedyschrijvers van het moment is, met een bombardement van overlappende dialogen, waarbij elk lid van de familie in deze fase van hun leven ondertussen haarscherp wordt neergezet. Tegelijkertijd laat hij zijn kaarten zien door al meteen een sprong naar de toekomst te maken, een ingreep die alvast een eerste emotionele dreun uitdeelt.
De eerste aflevering is het startschot van een tragikomische dans door de jaren heen. Long Story Short mag dan een tiendelige animatieserie op Netflix zijn, je voelt een sterke verwantschap met grote recente Amerikaanse familieromans, zoals die van Jonathan Franzen (Crossroads) of Taffy Brodesser-Akner, vooral Het compromis van Long Island.
De absolute vrijheid die een animatieserie biedt, wordt hier gebruikt om het meest herkenbare aller verhalen te vertellen: een familieverhaal vanuit elk perspectief. Kijkers die afhaken omdat het animatie is, doen zichzelf tekort.
★★★★☆
Comedy/drama
10-delige animatieserie van Raphael Bob-Waksberg.
Met de stemmen van Ben Feldman, Abbi Jacobson, Max Greenfield.
Te zien op Netflix.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant