is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Het boek van Lot Vekemans, dat ik deze week in een duinpan op Vlieland las, is van een genre dat ik nooit eerder was tegengekomen. Het is een memoir gemixt met levenswijsheden. Het enige andere waar ik het vagelijk mee kon vergelijken waren de boeken van Ruby Wax, die ook vaak dingen uit haar eigen ervaringen (moeilijke moeder, burn-outs) aangrijpt om de lezer op waarheden over Het Leven Zelf te wijzen.
Wat wil je dan? heet Vekemans’ boek, met als ondertitel: Over verlangen, verdwalen en je weg vinden. Ik moet eerlijk zeggen dat ik die ondertitel soms een beetje afdekte als ik het boek op het strand lag te lezen, want ik wilde niet dat mensen dachten dat ik de weg kwijt was. Maar ach, iedereen is altijd een beetje de weg kwijt, en dit boek gaat niet over de grootste crises die een mens kan treffen, maar juist over de kleinere: een liefdesbreuk, een mislukt project, of het gevoel dat je op de verkeerde plek zit maar niet precies weet waar je dan wél heen moet.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Lot Vekemans is, in tegenstelling tot de meeste intellectueelachtige mensen, niet wars van het aanhangen van goeroes en coaches, soms met een bizarre manier van denken. Ze citeert veel uit De ontknooping, een boek over ‘de creatiespiraal’ van Marinus Knoope, een van haar goeroes. (‘Marinus was verrukt als iemand in een crisis zat. Geen betere weg om tot een werkelijke verandering te komen.’)
De titel De onknooping werkte elke keer als Vekemans eruit citeerde op mijn lachspieren, en ook hoe ze het boek omschrijft: ‘Zijn boek De ontknooping, waarin hij tweehondervierenvijftig ongewenste emoties aan de veertien stappen van de creatiespiraal koppelt. Het is een prachtig systeem, dat in de praktijk niet altijd even makkelijk te hanteren is.’
Ondanks mijn lacherigheid citeerde ik meteen tijdens mijn Vlielandweek al uit het werk van de wonderlijke Marinus Knoope, aan mij overgeleverd via Lot Vekemans. De les bijvoorbeeld dat je aan het begin van een creatief proces niet te veel anderen hun licht moet laten schijnen over je idee.
Vekemans en haar vrouw willen op een gegeven moment graag een huis kopen in Drenthe, omdat ze een pensiondroom hebben, maar elke keer als ze iets bezichtigen, sturen ze het door aan allemaal vrienden, die er allemaal iets van vinden. Pas de keer dat ze zonder overleg met anderen iets gaan bekijken, gaat het vlammetje branden en zien ze voor zich hoe die plek een prachtige herberg zou kunnen worden.
Met zulke verhalen illustreert Vekemans steeds de lessen die ze geleerd heeft, in korte hoofdstukjes met titels als ‘Beweeg naar de emotie toe’ en ‘Instinctief stoppen’. Het zegt veel over de supereerlijke manier van vertellen van Vekemans, en over haar heldere, sobere schrijfstijl, dat een boek dat een zin bevat als ‘Beweeg naar de emotie toe’ mij tóch enorm wist te boeien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant