Serie‘Hostage’ is is geen serie die geloofwaardigheid hoog in het vaandel heeft. Dat hoeft niet erg te zijn, maar hier is het verhaal te saai om te onwaarschijnlijke gekke wendingen te compenseren.
Suranne Jones als de Britse premier Abigail Dalton in de serie ‘Hostage’.
Het zou bijna een genre op zich kunnen zijn: korte Britse misdaadseries waarbij je als kijker alle logica en kennis van de echte wereld los moet laten, iedere hang naar realiteit uit het raam moet gooien, en gewoon mee moet deinzen op de golven van ongeloofwaardigheid. Op papier is Hostage zo’n serie, al komt het in de vijf afleveringen niet helemaal uit de verf.
Hostage
Van: Matt Charman. Met: Suranne Jones, Julie Delpy, Corey Mylchreest, Lucian Msamati.
Netflix, 5 afl. van ca. 45 min.
De Netflix-miniserie begint met Abigail Dalton (Suranne Jones) en haar man Alex (Ashley Thomas) die, in het bos tijdens een romantische regenbui, in volledige harmonie besluiten dat zij zich kandidaat moet stellen voor het Britse premierschap. „Als jij meedoet, win je zeker”, zegt hij liefdevol. Waarop zij twijfelend zegt: „Maar ik wil dit niet kwijtraken”, doelend op de duidelijk solide familie-unit die ze vormen samen met hun dochter.
Nu heet de serie Hostage (gegijzelde), en verklapt de korte omschrijving op de Netflix-homepagina al dat de man van de premier van Engeland ontvoerd wordt tijdens een staatsbezoek van de Franse president. Dus is het geen verrassing dat Abigial en Alex, samen met dochter Sylvie (Isobel Akuwudike), in de volgende scène de enthousiaste menigte in Downing Street toezwaaien voordat ze – als nieuwe bewoners – nummer 10 binnengaan. Net als dat het vervolgens ook helemaal in de lijn der verwachting ligt dat Alex, wanneer hij met Artsen Zonder Grenzen in Frans-Guinea op missie is, samen met zijn collega’s wordt meegenomen door gemaskerde en gewapende mannen.
Dan volgt het eerste moment waarop je als kijker een stukje van je hersenpan in sluimerstand moet zetten. Want in ieder realistisch scenario zou een wereldleider die zich in deze positie bevindt, direct zijn of haar functie neerleggen. Wie kan er nog afgewogen beslissingen nemen, wanneer er letterlijk een geweer tegen het hoofd van je geliefde – de vader van je dochter – wordt gehouden? (Dat de echtgenoot van het Britse premier überhaupt in een ver land is zonder extra beveiliging, iets dat door de serie wordt ‘uitgelegd’ in een tussendoorzinnetje, laten we dan nog even linksliggen.)
Julie Delpy en Suranne Jones in ‘Hostage’, Beeld Des Willie/Netflix
Maar zoals de poster van Hostage trots verkondigt, premier Dalton ‘doet niet aan onderhandelen’ en ‘laat zich niet gijzelen’. Dus blijft Dalton zitten, houdt ze het incident zo stil mogelijk, en hoopt ze met behulp van de Franse president Vivienne Toussaint (Julie Delpy) haar man te bevrijden. Iets dat bemoeilijkt wordt omdat Toussaint op haar beurt óók wordt gechanteerd. Waarmee zullen we niet verklappen, maar het is vreselijk soapy.
Het is meestal zo in dit genre Britse meedeinseries dat de gekke wendingen en actiescènes zo onophoudend zijn, dat er weinig ruimte is om echt stil te staan bij de onwaarschijnlijkheid. Alleen schiet Hostage juist in dat opzicht tekort. Er zijn wel volop onvoorziene obstakels en gebeurtenissen, maar echt meeslepend is het dan weer niet. En dat komt omdat de twee hoofdpersonen een nogal beperkte bewegingsruimte hebben. De Britse premier en Franse president kunnen immers niet met getrokken pistolen op zoek naar verdachten. Zij bevinden zich vooral in (statige) kamers.
Dalton beweegt van het woongedeelte op de zolder van Downing Street, via de vele trappen, naar haar kantoor in hetzelfde pand. Een enkele keer is ze in Het Lagerhuis om de boe-roepende tegenpartij te woord te staan, of bij haar zieke vader in zijn ziekenhuiskamer. Toussaint mag wat verder gaan, maar ook zij is vooral binnen. Dit betekent dat de ‘actie’ in de eerste paar van de afleveringen, voornamelijk bestaat uit pratende mensen, soms met een paniekerige blik. Dat is niet alleen wat saai, maar maakt het ook een stuk moeilijker om te verbloemen dat de woorden die ze spreken, afgezaagd en – vooral - ongeloofwaardig zijn.
Nu eindigt de vijfdelige serie wel met een flinke dosis absurde actie. Helemaal voldoende is het niet, maar wel net op tijd om het ingedutte brein weer even wakker te schudden.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC