Het IndyCar-seizoen nadert het einde, zondagavond werd er weer geracet op de Milwaukee Mile. Die oval stond onlangs nog half onder water, maar de boel was op tijd weggetrokken om de race gewoon door te laten gaan.
De dit jaar zo dominante Alex Palou vertrok vanaf poleposition, naast David Malukas en voor Pato O'Ward, Scott McLaughlin, Scott Dixon en Will Power - Rinus van Kalmthout reed een keurige kwalificatie en startte vanaf de twaalfde plek. Na de start ging het ongeveer één ronde goed, daarna was de eerste caution een feit: Nolan Siegel raakte hem in het achterveld kwijt en klapte de muur in.
Met Palou, Malukas en McLaughlin voorop konden we weer door en al snel ging Malukas naar de leiding. Die moest hij een kleine dertig ronden later weer even inleveren bij Palou, terwijl Van Kalmthout zijn ritme keurig gevonden had en rond reed op de achtste plek. Na een ronde of 55, op een ruime vijfde van de wedstrijd, werd de eerste ronde pitstops afgewerkt, waarbij Palou de - virtuele - leiding behield en McLaughlin voorbij ging aan Malukas.
Een goede vijftig ronden later werd de tweede ronde pitstops gemaakt, wat desastreus verliep voor Malukas: men kreeg één van de banden niet goed vast en zo liep hij een ronde achterstand op. Ondertussen verloor Power de controle over zijn auto en gleed hij de muur in, wat precies tijdens de pitstopronde voor een caution zorgde.
Na wat opruimwerkzaamheden konden we door met Palou, McLaughlin en Pato O'Ward voorop, hoewel Josef Newgarden al vrij snel de derde plek in handen pakte. Een ruime honderd ronden voor de finish en met de derde pitstopronde in zicht volgde weer een caution: Callum Ilott's motor gaf de geest. Tijdens de caution kwam vrijwel iedereen binnen, behalve Armstrong, die zo vanaf de leiding weer mocht beginnen, maar gelijk door alles en iedereen werd gepasseerd.
De vierde en in principe laatste serie reguliere pitstops begon met een goede vijftig ronden te rijden. Ook dit keer behield Palou de leiding, McLaughlin en Newgarden zaten - zoals al tientallen ronden het geval was - weer achter hem. Dik tien ronden later werd de gele vlag weer gezwaaid: er vielen wat regendruppels, maar amper vijftien ronden later kon er weer geracet worden.
Veel coureurs waren ondertussen toch nog eens binnen geweest, waaronder O'Ward, die zo op de vijfde plek een voordeel had ten opzichte van de niet gestopte top-4. Ook Christian Rasmussen hanteerde die tactiek en voor hem leek dat lekker uit te pakken, want hij ging in no-time voorbij O'Ward, Alexander Rossi én - met het nodige geweld - Newgarden.
Met zeer rasse schreden knalde Rasmussen ook voorbij McLaughlin naar plek twee en in no-time was het gat naar Palou gedicht. De kampioen probeerde nog even te verdedigen, maar tegen de extra snelheid en grip van Rasmussen was hij niet opgewassen. Dat veranderde niet en op prachtige wijze pakte Rasmussen zo onverwacht ineens zijn allereerste IndyCar-zege, voor Palou en McLaughlin - Van Kalmthout finishte uiteindelijk als vijftiende.
Source: Fok frontpage