De onverhoedse aftocht van NSC was misschien nog te verdedigen geweest als de partij er iets mee had bereikt.
In de drang om te bewijzen dat de politieke wanorde altijd nog groter kan worden, staat er geen rem op het kabinet-Schoof. De mores veranderen snel op het Binnenhof, maar een stilzwijgende afspraak die nog overeind stond was toch nog wel dat een kabinet, zodra het gevallen is, even de rug recht en tenminste zorgt dat het land bestuurd wordt totdat er een nieuwe ploeg is. Zelfs de Lijst Pim Fortuyn, die tot voor kort gold als het toppunt van politiek vandalisme, zat in 2002 de demissionaire rit uit.
Daar kwam in de afgelopen jaren al de klad in, toen de ene na de andere demissionaire minister wegliep om alvast wat anders te gaan doen. Maar niet eerder trok een heel contingent zich in één keer terug. De belofte van demissionaire bewindslieden om ‘al datgene te blijven verrichten wat zij in het belang van het koninkrijk noodzakelijk achten’ klonk tot dit weekend altijd als een plechtige beleefdheidsfrase, omdat het zo vanzelfsprekend leek.
NSC-voorman Eddy van Hijum zal volhouden dat zijn terugtrekking het beste is wat hij voor het land kon doen. En inderdaad is het ook in het Nederlands belang om niet lethargisch te blijven toekijken bij wat zich afspeelt in Gaza. De morele verantwoordelijkheid telt. Maar als dat echt het punt is dat Van Hijum en zijn buitenlandminister Caspar Veldkamp wilden maken, hadden ze het toch anders moeten inkleden.
De NSC-fractie stond steeds vierkant achter Veldkamp bij alle keren dat hij uitlegde dat hij weinig mogelijkheden zag om met nationale maatregelen de druk op Jeruzalem verder op te voeren. De partij wil nu de indruk wekken dat ze al geruime tijd gebukt ging onder het juk van de onwelwillende coalitiepartners VVD en BBB, maar dat had dan wel wat eerder duidelijk mogen worden. We hebben geen NSC-Kamerleden horen protesteren, er waren geen NSC-ministers die opriepen tot meer debat in de Trêveszaal.
Pas vorige week sprak de fractie zich voor het eerst uit voor een handelsembargo tegen de illegale Israëlische nederzettingen. Juist een regeringspartij, met een eigen minister op de portefeuille, had daar gewicht in de schaal kunnen leggen. Dat vergt overleg met de coalitiepartners, het inschakelen van de premier, beraadslagingen met de meest betrokken ministers. Alles, kortom, wat in normale kabinetten gebeurt om tot gezamenlijke besluiten te komen.
Daarbij kan het bovendien geen kwaad om in de Kamer om je heen te kijken, zetels te tellen en voldoende steun te mobiliseren voor je standpunt. Als NSC een meerderheid had georganiseerd voor een andere koers, had de Kamer het kabinet wellicht in beweging kunnen brengen.
Het eind van het liedje is echter dat Veldkamp weg is, dat VVD-minister Brekelmans het Gaza-beleid overneemt en dat de oproep om dan toch tenminste de handel met de bezette gebieden stil te leggen, in de Kamer werd verworpen omdat VVD en BBB natuurlijk gewoon konden rekenen op het blok van PVV, SGP, ChristenUnie en JA21.
Het enige dat Van Hijum nu heeft bereikt, is dat NSC’s politieke machteloosheid nog eens in de schijnwerpers is gezet.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant