Het dancefestival Mysteryland heeft aangekondigd een jaar te pauzeren. Is dat het begin van het einde? De editie van dit jaar laat zien dat dat ontzettend jammer zou zijn.
is popredacteur van de Volkskrant.
Een magisch moment, bij het vallen van de avond op Mysteryland: de Duitse dj Paul van Dyk start Underworlds Born Slippy (Nuxx) in, net als het donker wordt. Heel rustig mixt hij er de tranceklassieker Universal Nation van Push doorheen. Gehypnotiseerd staren de bezoekers naar Paul van Dyk en de lichtgevende pilaren achter hem, in gedachten wegzwevend op zijn betoverende trancewolkjes.
Mysteryland, het festival op het Floriadeterrein in Haarlemmermeer met zo’n honderdduizend bezoekers, gaat er prat op het langstlopende jaarlijks terugkerende dancefestival ter wereld te zijn. Maar juist dat jaarlijks terugkerende is nu in gevaar. Het festival kondigde aan na deze editie een jaar pauze te nemen. Dat is volgens organisator ID&T nodig om toekomstbestendig te blijven. Net als andere festivals heeft Mysteryland het moeilijk met stijgende kosten, inflatie, de naweeën van de coronacrisis en een veranderende festivaleconomie.
Zo’n aankondiging is gevaarlijk, want er zijn voorbeelden van festivals die zo’n hiaat nooit te boven komen. Denk aan het Britse T In The Park, Welcome To The Village in Leeuwarden of Parkpop in Den Haag. Wat zou er verloren gaan als Mysteryland ons ontvalt? We nemen een kijkje op het Floriadeterrein in Haarlemmermeer, waar dancefans uit 81 landen dit weekend samenkwamen om te dansen.
In de hardstyle-tent wordt om half twee op zaterdagmiddag alleen nog door een enkeling wat voorzichtig gehakt. Na een opwarmfestivaldag op vrijdag moet het publiek nog even wakker worden, een groot deel moet de weg naar het terrein zelfs nog vinden. Abba schudt de vroege vogels echt wakker. DJ Imperatorz start zomaar Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight) in, en het publiek kijkt in blijde verwachting op: wanneer gaat deze brave discobanger knallen?
Na het eerste refrein maakt Imperatorz van het iconische synth-melodietje van de Zweden een steeds snellere beat, die na een ‘everybody lose control!’ uiteraard eindigt in een serie overstuurde kicks. Een paar minuten later, na nog meer van dat soort gillende drumgeluiden, zegt een vrouw vanuit een van de dixi’s naast het podium: ‘Dit is wel heel heftig.’ Na haar handen te hebben gewassen loopt ze verder het terrein op.
Mysteryland een dancefestival noemen is geen oversimplificatie. Andere festivals voor elektronische muziek richten zich op een genrehoek, zoals Defqon 1 op de hardere stijlen, of op een bepaalde insteek, zoals Draaimolen op experimentele en verrassende muziek voor avontuurlijk publiek. Mysteryland doet dat niet. In de eerste tien minuten op het terrein wandel je al langs een podium voor trance, via een podium voor hardstyle naar een podium voor urban stijlen.
Voor alles daar tussenin is ook een hoekje vrijgemaakt op het Floriadeterrein. Zolang de muziek elektronisch gedreven is, vindt zij hier haar plek. En uit al die genres staan hier dan ook meteen de grootste namen. Hardwell met z’n stadionhouse, Marlon Hoffstadt voor de tranceliefhebbers, Brennan Heart voor de hardstylebeukers en Ronnie Flex voor de billenschudders. Dat biedt de bezoeker met een brede smaak ongekende rijkdom, maar je kunt je voorstellen dat het in ieder genre boeken van grote namen de festivalboekhouding wat ingewikkeld maakt.
Wie het hoofdpad van het festival volgt komt een hoop leuks tegen. Het urban-eiland van hiphop- en r&b-organisatie Vunzige Deuntjes bijvoorbeeld, waar Nems tegen het einde van de middag de zon tevoorschijn draait met haar ontspannen dancehall en Caribische beats. Iets verderop: het imposante hoofdpodium. De festivals van ID&T staan bekend om hun spektakel en waanzinnige podia, met Defqon.1 als uiterste. Het Mysteryland-podium dit jaar stelt niet teleur.
Twee enorme handen lijken een ronde kooi omhoog te houden, waarbinnen de dj staat te draaien. Daarachter verrijst een soort postapocalyptisch rotslandschap dat niet zou misstaan in de game of serie The Last Of Us. In die rotsen zijn enorme gezichten uitgesneden, à la Paaseiland. In de ogen branden enorme lampen.
Het is een wat grimmig decor voor hoe vrolijk er over het algemeen gedraaid wordt. Neem Fisher, de immer jolige techhousedj die in 2018 definitief doorbrak met zijn megahit Losing It. Hij verschijnt aan het begin van de avond in die ronde kooi, en een dancestem maakt meteen de intenties duidelijk: ‘Get ready for the bass to put a smile on your face, cause Fisher’s in the club.’ Er volgen twee uur vol grotendeels speelse remixes van pophits, waarbij de lach inderdaad niet van Fishers gezicht verdwijnt.
Tussen de luchtigheid zit ook diepgang, gek genoeg bijvoorbeeld in een remix van Sexy Bitch van David Guetta. Zo ontzettend fout dat het eigenlijk weer heerlijk is. Het wordt door Fisher knap onder handen genomen; hij trekt het nummer veel dieper in de bas, waardoor het opeens best chic klinkt, en isoleert de hook, die daardoor een beetje griezelig klinkt. De herkenbaarheid van de hit blijft, maar het effect is totaal tegenovergesteld.
Volg het hoofdpad verder en je steekt plots de N205 over, met een sfeervolle brug van de noordkant naar de zuidkant van het festival. Aan de zuidkant zijn meer verstopte podia en grappige hoekjes, minder rechte paden en meer gekkigheid. Hier heeft bijvoorbeeld Radio De Koperen Hond een heel bosje voor z’n rekening genomen. Het collectief duikt vaak op festivals op en stelt zich vooral tot doel verwarring te zaaien. Op zaterdagmiddag loop je via de afwerkplek in het frikandellenbos langs de slecht bevoorrade bar Bar Weinig zo op trucker annex volkszanger Dick Fijn af, die in een geïmproviseerd tankstation Jan Smit staat te zingen.
Iets verderop nog zo’n fascinerend podium: de Paardenrave. Dj’s staan hier te draaien voor een ouderwetse schuur, waar hitsige cowboys, -girls en -persons in en op het raamkozijn van de bovenste verdiepingen dansen. Paardenknuffels zijn er ook.
Minder lacherig is het Artcore-podium, waar de wat experimentelere en alternatievere dj’s dit weekend staan. Bijvoorbeeld Française Lola Cerise, die totaal eigenzinnige rave-techno draait. Ze laat zich niet kennen door het nog opstartende publiek en gooit haar verraderlijk vrolijke melodieën met duidelijk plezier over snerpende kicks. Stuiterend en eigenwijs krijgt ze langzaamaan iedereen aan haar kant.
De vastberaden vrolijkheid van de artiesten lijkt over te slaan op het publiek. De gemoedelijke massa drinkt meer uit blikjes (seltzer, mixdrankjes, tequilabier, Red Bull) dan uit plastic bekers en knoopt met iedereen praatjes aan. Weinig agressie en ergernis, veel uitgewisselde glimlachen.
Die hele massa trekt rond half tien naar het hoofdpodium voor de eindshow van de Bredase vedette Hardwell. Een groot deel van het publiek beklimt voor deze set de piramide tegenover het hoofdpodium, een typische Mysteryland-ervaring. Vanaf deze (ooit voor de Floriade kunstmatig aangelegde) piramide-vormige heuvel is het zicht op dat indrukwekkende hoofdpodium perfect.
Hardwells geluid is een beetje gedateerd, al is hij de kunst van het draaien niet verleerd. Hij kent z’n publiek, en eindigt met een halfuurtje hardstyle. En ja hoor, bij zijn hardstylebanger Brace For Impact met Sub Zero Project barst het vuurwerk los. Handjes in de lucht, of omhoogkijken met open mond en staren naar de pijlen.
Na Hardwells set lopen de bezoekers al struikelend, glijdend en zich aan elkaar vasthoudend de piramide af, maar de vuurwerkvoorraad is nog niet op. De organisatie start The Chemical Brothers’ Hey Boy Hey Girl in, en als de Mysteryland-bezoekers iets hebben geleerd dit weekend, is het wel het aan komen voelen van een spectaculaire drop. De geniepige opbouw in het nummer rekt zich lang uit, tot er nog een doos gouden vuurwerk wordt opengetrokken achter het podium. Misschien wel de spectaculairste ontploffing van de avond, die eindigt met een zware mannenstem en een tekst op het scherm: ‘See you in 2027’. Laten we het hopen, Mysteryland.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant