De lezersbrieven, over Lisa, Bouchra, Laura, Nadine en Eva, over Geert Wilders, Erik Scherder en Monique van de Ven als Lobke.
Ik heb een verbijsterend goed plan, dat de politieke partijen in dit land weer wat dichter bij elkaar kan brengen, zodat de hoop op een werkbare coalitie straks niet ijdel blijkt te zijn.
Stemt u in principe VVD en bent u misschien ook nog lid van die partij? Word dan ook lid van bijvoorbeeld GroenLinks/PvdA. En andersom kan dat natuurlijk ook. Stemt u D66? Word dan ook CDA- lid. Ja dat mag, niets staat u in de weg om van meerdere politieke partijen dan ‘de uwe’ lid te worden.
Goed, alleen lid worden zet natuurlijk geen zoden aan de dijk, u zult wel in ledenvergaderingen, commissies en wat niet al plaats moeten nemen en uw visie moeten ventileren. Dat ze u wellicht snel als een lastige vreemde eend in de bijt zullen gaan behandelen, moet u zien als een noodzakelijk kwaad.
Boeiend zal het zeker zijn en zolang u er niet met de kas vandoor gaat, zal het nog een hele toer worden om u te royeren. Ikzelf weet nog niet precies welke, maar hier alvast mijn oproep: word allen lid van uw eigen tegenpartij!
Ralf Ruysink, Lexmond
Lisa. Bouchra. Laura. Nadine. Eva. Geroofd - niet verdwaald, uit avondschemering gesneden, een catastrofe-in-het-meervoud die de kranten koppen, maar onze kelen vol stilte laat.
Weefwerken van potentie.
Noem haar naam, nog eens, niet om te verklaren, maar om te bewaren, niet om schuld te verleggen, om toekomst terug te eisen.
Waar is onze voortvarendheid die niet alleen vergadert, maar deuren uit hun scharnieren tilt, straatlantaarns aanslingert tot ze zingen, met zoveel soelaas dat het donker vermoeid raakt.
Schouder aan schouder is geen metafoor, het is een stoet die niet uiteenvalt, bij de eerste regen van commentaar, het is een sleutelbos bij elke halte, een hand die een hand niet loslaat, tot de ochtend echt arriveert.
Recht op de nacht.
Zeg het hardop tot het pleister wordt op elke route, recht op de nacht voor onze dochters die nog geen woorden hebben, voor onze moeders die te vroeg het licht uitdeden, voor onze zussen die hun eigen huis soms niet uit durven, voor onze vriendinnen die pas lachen na het appje ‘ik ben er’.
Noem hun namen nog één keer. En nog eens. Tot taal geen omweg meer zoekt. Noem wat er geroofd is: adem, toekomst, alledaagse plannen.
Moge de stad leren wat waken is, moge elke fietsbel klinken als een beveiligde hemel en elk donker pad een koraalrif aan vensters. Tot de nacht zich herinnert dat ze ook van meisjes is.
Margo den Ouden, Utrecht
Het was dagenlang stil in mij, al wilde ik het liefst alles uitschreeuwen. Ik was stil van misselijkheid om de zoveelste femicide. Wilders was ook stil, maar niet om die reden. Geen woord kwam er van hem, tot het moment dat duidelijk werd dat de verdachte van de moord op de 17-jarige Lisa uit het COA afkomstig was en hij vooraan stond op X.
Pas zodra Wilders het zo kon inkleuren dat hij er zelf weleens baat bij kon hebben, was een vrouwenleven ineens heel veel waard.
Ik was al misselijk, maar nu des te meer. Alle statistieken laten zien dat daders niet per definitie te vinden zijn in asielzoekercentra, maar ‘gewoon’ in de eigen huizen van slachtoffers.
De PVV heeft een verleden met het introduceren van kliklijnen, maar ik stel liever een ander nummer voor: een apart, laagdrempelig noodnummer voor vrouwen die zich onveilig voelen. ‘118, red de nacht.’
Carmel de Groot, Monster
Erik Scherder vindt mensen maar dom, lui, gemakzuchtig en onnadenkend. Iemand die in een fietsenstalling zijn fiets op foto zet om hem terug te kunnen vinden, is belachelijk volgens de neuropsycholoog.
Als ik naar mensen kijk, dan zie ik iets heel anders. Mensen krijgen van alle kanten ingepeperd dat ze het niet goed doen, dat ze ongezond zijn, dat ze lelijk zijn en dat ze niet voldoen. De ander doet het altijd beter dan jij.
Als wetenschapper Scherder mensen vooruit wil helpen met de kennis van zijn vakgebied, dan kan hij beter duidelijk maken dat iedereen meetelt, ertoe doet en van waarde is. Of je op een e-bike fietst of op een stationskrot maakt niet uit, als je maar omkijkt naar de ander.
Ik wens Erik Scherder toe dat hij niet al te veel kilometers meer hoeft te fietsen totdat hij tot dat inzicht komt.
Eric Baars, Haarlem
Mooi interview met Monique van de Ven„ mooie vrouw van binnen en van buiten. In haar CV miste ik echter de serie Sil de Strandjutter, waarin Monique zo geniaal de rol van Lobke vertolkte. Ik was 10 jaar oud en onder de indruk van Lobke.
We hebben onze dochtertje later zelfs Lobke genoemd. Helaas verloren ook wij, net als Monique, ons kindje, op vijfjarige leeftijd overleed onze lieve Lobke. Bijzonder hoe deze connectie met Monique al zoveel jaren bestaat, zonder dat we elkaar kennen.
José Jorritsma, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant