McLaren heeft in de laatste vier races telkens een één-twee-finish geboekt en staat daardoor maar liefst 299 punten voor op Ferrari in het constructeurskampioenschap - en dat met nog maar tien races te gaan. Als McLaren deze vorm weet vast te houden, zou het de titel al binnen kunnen halen tijdens de Grand Prix van Azerbeidzjan.
Het racetempo is nauwelijks ter discussie gesteld, dankzij de MCL39 die vriendelijk omgaat met de banden en zeer consistent is in langere stints. Daarbij komt dat de topteams Ferrari, Mercedes en Red Bull een wisselvallig seizoen doormaken, wat McLarens dominantie verder heeft versterkt. Hoewel beide coureurs in staat zijn gebleken om pole-positions te pakken, blijft de kwalificatieprestatie het zwakkere punt van de auto. De MCL39 is dan misschien geen zenuwslopende uitdaging zoals de RB21 van Red Bull, maar zowel Lando Norris als Oscar Piastri heeft moeite gehad om de auto over een vliegende ronde volledig naar zijn hand te zetten.
Oscar Piastri merkt op dat de MCL39 niet altijd even makkelijk te besturen is.
Foto door: James Sutton / Formula 1 / Formula Motorsport Ltd via Getty Images
"In de tests in Bahrein hadden we zorgen – niet zozeer over de besturing of de voorwielophanging, maar de auto was gewoon erg lastig te rijden op de limiet", legt Piastri uit in een exclusief interview met Motorsport.com. "Onze racesimulaties waren altijd sterk, maar bij de kwalificatiesimulaties hadden we echt moeite. We moesten veel werk verrichten om dat op te lossen. En ik denk dat je daar door het seizoen heen nog steeds af en toe iets van ziet – zoals in Canada, en op enkele andere circuits waar de auto lastig te besturen was op de limiet. Dat is waarschijnlijk het punt waar we het meest open over zijn geweest, deels omdat de rest zo goed is."
In het begin van het seizoen was vooral Norris erg uitgesproken over dit probleem – en het gebrek aan gevoel dat beide coureurs ervoeren werd bevestigd door teambaas Andrea Stella. Dat was een van de redenen waarom McLaren besloot een aangepaste voorwielophanging te ontwikkelen. Die aangepaste ophanging bracht een verandering in de casterhoek met zich mee (de helling van de stuuras gezien van opzij), wat vervolgens ook een verandering in de kingpin-hoek vereist (de hoek van de ophangpunten, maar dan gezien van voren).
Door die wijziging ontstaat er een zelfuitlijnend koppel tijdens het sturen, wat zorgt voor meer feedback in het stuur. Norris, die veel waarde hecht aan wat hij via zijn handen voelt, heeft hier dus baat bij gehad – meer dan coureurs die het gedrag van de auto eerder via hun onderrug inschatten. Natuurlijk zijn er ook nadelen: meer caster vraagt om meer stuurinspanning – al speelt dat bij Formule 1-auto's met stuurbekrachtiging nauwelijks een rol. Maar de dynamische invloed op andere ophangvariabelen moet niet worden onderschat; caster is bijvoorbeeld niet onafhankelijk van camber, wat weer invloed heeft op het bochtengedrag.
Waar Norris koos voor het nieuwe ophangingspakket, deed Piastri dat niet. Hij vond het niet nodig om het gevoel in het stuur aan te passen en wilde de balans van de auto niet veranderen zoals Norris dat deed. Hoewel hij er minder uitgesproken over was, gaf Piastri alsnog zijn kijk op het rijgedrag van de MCL39. "Ik heb eigenlijk nooit echt last gehad van dat gevoel of die sensatie", zegt hij. "We hebben wel wat dingen geprobeerd met de voorophanging om te zien of het veel veranderde. Maar voor mij voelde het gewoon goed aan. Voor mij is het nooit echt een groot probleem geweest, al had ik in het begin wel deels dezelfde indruk dat de auto onder bepaalde omstandigheden lastig te besturen was. Ik denk dat we dat nu veel beter aanpakken via de afstelling en dat ik zelf ook simpelweg meer gewend ben geraakt aan de auto en realistische verwachtingen heb. Er is nu eigenlijk geen specifieke eigenschap meer van de auto die ik vervelend vind."
Watch: Oscar Piastri Exclusive: From Rookie to F1 Title Contender in His Own Words
Source: Motorsport