Fris gewassen softrock Op het vierde album van Wolf Alice gooit de Britse rockband het donkere van zich af. Frontvrouw Ellie Rowsell stort zich, in flamboyante seventiesglam, vol overgave op theatrale rockzang.
De Britse band Wolf Alice met in het midden zangeres Ellie Rowsel.
Wat voor rockband willen we zijn? Die vraag hield de Britse formatie Wolf Alice het afgelopen jaar intensief bezig – een muzikale identiteitskwestie die geen band vreemd is. ‘Bloom Baby Bloom’, het in mei verschenen eerste voorproefje van de nieuwe, vierde Wolf Alice-plaat The Clearing is daar een verklanking van. Dit heerlijk extatische nummer openbaart zich kleur voor kleur als een toverbal van stijlen: van een zwoel verleidend pianootje, een repetitief basritme tot uitbarstingen van theatrale rockbravoure met een speelse ondertoon.
Dat nummer was het begin van hun muzikale zoektocht, zegt Wolf Alice-zangeres Ellie Rowsell (33) via Zoom, vanuit haar huis in Londen. Ze zat midden in een soort muzikale omslag en was „wel een beetje klaar met de donkere, gruizige rock, grunge en zo”. Ze herontdekte classic rock: Led Zeppelin, Pink Floyd. „Maar eerlijk, ik vind het vaak moeilijk om die albums helemaal uit te zitten. Ik waardeer die sound, maar het jammen trekt me minder en qua zanglijnen voel ik me nu meer aangetrokken tot meer folky pop.”
Toch wilde ze iets met dat genre doen. „Ik wilde de kracht van die muziek pakken, maar dan in een vorm die beter bij mij past: compacter, vrouwelijker, poppier misschien. Dus zie ‘Bloom Baby Bloom’ als mijn poging om classic rock te vertalen naar iets dat ik ben én wij als band kunnen dragen.”
Eindelijk is het album The Clearing er. De Londense alternatieve rockband Wolf Alice heeft er vorig jaar intensief aan gewerkt. Het werd tijd, zucht Rowsell met gevoel voor drama en een klein lachje. „Ik heb lang uitgekeken naar dit moment, de afgelopen maanden stonden in het teken van zo veel praten over dat album – met media, het label en met fans – dat het surrealistisch werd. Uiteindelijk draait het maar om één ding: dat mensen de muziek gaan horen.”
De Wolf Alice begon in 2010 als rockduo van zangeres Ellie Rowsell en gitarist Joff Oddie en debuteerde in 2015 met My Love Is Cool. Toen waren ze twintigers. Sindsdien verschenen drie albums, waarvan het goed ontvangen Blue Weekend (2021) de laatste was, een mix van gruizige grunge, dromerige indiepop en felle gitaarrock. Nationaal is de band ruimschoots in de prijzen gevallen (van Mercury Prize tot Brit en NME Awards). Internationaal groeit hun succes gestaag. Ze zijn eerder cult dan massaal. Wolf Alice is geen band van grote hits, maar wel een grote festivallieveling. Zoals het refrein van een van hun bekendste nummers ‘Don’t Delete The Kisses’ een massaal meezingmoment is, met de weifelende maar allesomvattende vraag: „What if it’s not meant for me? Looooove…”.
Live is de band sowieso een trekker. Met rockdiva Rowsell als het blikvangende middelpunt in rocksexycool minuscule outfits en met een stem die even scherp als krachtig kan uithalen. Soms klinken er, zoals in ‘Bloom Baby Bloom’ wel drie verschillende Ellies in één nummer.
Goed, het album The Clearing dus, een warm klinkend, door jarenzeventigmuziek geïnspireerd poprockalbum. Wolf Alice, nu een rockkwartet van dertigers, live met zijn vijven, een extra komt met fris gewassen vintage softrock, vol flair en een volwassener uitstraling. Het donkere is afgegooid.
The Clearing refereert aan hun muzikale heroriëntatie. „Lang zaten we vast in het idee: we zitten in een rockband, dus we móéten rockmuziek blijven maken. Ik raakte geïnteresseerd in melodieuze rock gespeeld op piano en gitaar uit de jaren 60 en 70. En ook traditionele folk, rootsmuziek waarin het draait om ritme, akoestiek en melodie.” Ze draaide muziek van The Beatles, Fleetwood Mac, Crosby, Stills & Nash, Neil Young, Carole King en Steely Dan. En ziet een verband: „Allemaal muziek die licht aanvoelt, maar extreem rijk is aan gelaagde harmonieën en melodiegedreven.”
Ze beschrijft hoe dat luistergedrag haar schrijven is gaan kleuren. Maar ook musicals fascineren haar ineens. „Niet per se hoe ze gezongen of geproduceerd zijn, daar heb ik vaak moeite mee, maar wel door dat uitvoerende karakter. Ik dacht veel na over hoe leuk het is om muziek te maken die fysiek voelt, theatraal, bijna over the top. En toen kwam de vraag: kan ik zoiets maken dat én leuk is om te zingen, én cool blijft, én past bij wie wij als band zijn?
Tot haar verbazing én plezier coverde Wolf Alice laatst zelfs het ‘lichte’ (met zwaarmoedige tekst!) liedje ‘Dirty Work’ van jazzrockband Steely Dan op BBC Radio 2. Ze knikt, verandering in stijl brengt ook onzekerheid met zich mee. „Misschien willen onze fans of de muziekpers ons wel enkel blijven zien als shoegaze- of grungeband? Maar uiteindelijk dacht ik: dit is wat ik wil maken, omdat het eh... eerlijk voelt. En dat is misschien wel het moeilijkste – echt kiezen, los van verwachtingen van buitenaf.”
Rowsells stem komt op The Clearing veel meer naar voren, soms bedwelmend meerstemmig in nummers als het folky ‘Midnight Song’. Zo zingen, cirkelend rond de melodie, daagt haar meer uit. „Ik heb mijn stem nu echt als een expressief instrument gebruikt, niet als geluid wat je er op het eind even overheen plakt.”
Ze verbaast zich erover dat bands de zang vaak verrassend laat aandacht geven in het maakproces. „Eigenlijk bizar”, zegt ze. „Je bent uren bezig met welke pedalen je gaat gebruiken, welk gitaargeluid je zoekt, en dan neem je de zang op het laatst op met een willekeurige microfoon. Terwijl de stem juist vaak het eerste is dat mensen horen, samen met de drums. Dat is wat binnenkomt.”
Dat Wolf Alice nu een contract heeft bij major platenlabel Sony is merkbaar een grote stap vooruit. Er is niet alleen geld gestoken in een plaat met de door de wol geverfde producer Greg Kurstin (Adele, Foo Fighters), maar de band heeft ook een nieuwe look en style – alles komt in een flamboyante seventiesglam retrosfeer. Ook de visuals die horen bij de komende najaarstournee moeten zinderen. De band treedt 23 november op in de Afas Live in Amsterdam.
Deze zomer gaf de band met een aantal festivalshows al een voorproefje, op zeker niet de minste plekken: Glastonbury in Engeland, Primavera in Barcelona en Open’er in Polen. Ter opwarming was er begin juni tevens een klein tussenshowtje (de muziekindustrie noemt dat een ‘underplay’) in het kleinste zaaltje van TivoliVredenburg in Utrecht. Zie het als warmdraaien. Voor een paar honderd mensen werd duidelijk dat de nieuwe liedjes live werken, en ook de oude nummers een zwiep geven.
Voor Ellie Rowsell was dat precies de bedoeling. „Een distortion-pedaal intrappen en gaan schreeuwen is de makkelijke manier om een liveshow intens te laten lijken. Maar ik wil niet leunen op shockeffect. Voor mij moet een optreden draaien om melodie én performance.”
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC