Yangon Delight in Amsterdam, het eerste en enige Myanmarese restaurant in Nederland, is dé plek om een spetterende keuken te ontdekken.
is culinair recensent van de Volkskrant. Ook schrijft ze over culinaire (pop-)cultuur.
Yangon Delight
Linnaeusstraat 83 Amsterdam
www.yangondelight.nl
Cijfer: 8
Myanmarees eethuis met een uitgebreide kaart. Gefrituurde snacks, soepen, salades en curry’s. Er zijn verschillende combinatiemenu’s en rijsttafels vanaf € 35,50.
Na water is thee het populairste drankje ter wereld: maar liefst tweederde van de wereldbevolking slurpt of nipt het regelmatig. Waar dit theesucces begon, is duidelijk te zien aan het woord dat er in verschillende talen voor wordt gebruikt. Het betreft vrijwel altijd een variatie van chá of té, twee verschillende uitspraken van het Chinese karakter 茶. Chá verspreidde zich via de zijderoute over land naar de talen en magen van onder andere India, Centraal-Azië, het Midden-Oosten, Rusland en Oost-Afrika. Het té van kustgebieden Fujian en Taiwan ging met de Nederlanders en Engelsen de wereldzeeën over, naar West-Europa en de koloniën in Indonesië, West-Afrika en Australië.
Grote uitzonding hierop vormt het Birmaans, waarin thee geen cha of té maar lapet heet. In Myanmar (voorheen Birma geheten) hadden ze namelijk al thee voordat de VOC of zelfs de zijderoute goed en wel op stoom waren – het betreft de botanische geboortegrond van de plant. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat het Birmese volk de theeplant traditioneel op andere manieren gebruikt dan de rest van de wereld. Deze wordt niet alleen als aftreksel gedronken, maar ook gegeten als ingelegde groente, in een friszure, substantiële salade. De jonge blaadjes en knoppen worden gestoomd en daarna onder druk gezet in bamboe vaten of kleien potten – een proces van melkzuurfermentatie dat vergelijkbaar is met dat van onze zuurkool.
Dát willen we proeven en sinds kort kan het, dankzij een jonge Myanmarese die in Amsterdam haar restaurant begon. Thandar Soe werd geboren in Yangon, de grootste stad van Myanmar, en ze zag in Singapore en Los Angeles de restaurants met de keuken van haar geboorteland als paddenstoelen uit de grond schieten.
Myanmar, dat grenst aan zowel Thailand als India, Bangladesh, China en Laos, kent een bloederige, onrustige geschiedenis vol burgeroorlog en corruptie. Na de laatste militaire coup van 2021 verlieten meer dan een miljoen vluchtelingen het land. Ik vind het altijd een wrang gegeven hoe ellende en ontwrichting op de ene plek vaak aanjager is van interessante nieuwe restaurantkeukens op de andere. Yangon Delight is het eerste en enige Myanmarese restaurant van Nederland, maar het zou me niet verbazen als er binnenkort meer volgen.
Op een regenachtige zomeravond schuifelen we er het trappetje af naar een fris ingericht souterrain met daklicht. Op de grote kaart voorzien van handige foto’s zien we direct hoezeer de keuken van Myanmar overlapt met die van zijn buren, in die zin dat de meeste gerechten in een vijzel beginnen, met een geurige specerijenpasta waaruit het gerecht vervolgens in de pan wordt uitgebouwd. Ook wordt veel gebruik gemaakt van gefermenteerde vissaus en -pasta, zijn er curryschotels, noedels, Indiaas aandoend brood en zowel gestampte als gehusselde salades. De opdeling in gerechtenfamilies en de smaakbalans van friszuur, hartig en pittig (chin ngan sat in het Birmaans) doen denken aan die van Laos en Noord-Thailand. Wie niet kan kiezen, kan een rijsttafel nemen met van alles wat – ook veganistisch te bestellen.
Van het lijstje gefrituurde snacks nemen we de samosa’s in krakend wontonvel (€ 8,50), gevuld met piepkleine blokjes aardappel die nog wat beet hebben. Ook de sham tribe tofu van kikkererwten (€ 8,50, zie kader) bevalt. Bij beide krijgen we een stevige, fruitigzure tamarindesaus. Natuurlijk is er Birmese thee: groene met de smaak van geroosterde kleefrijst, en brimming milk tea – loeisterke zwarte waarvan het bittere randje wordt verzacht met zowel gecondenseerde melk als melkpoeder. Er zijn geinige koude drankjes als de Mandalay Cooler met de gegeleerde balletjestextuur van basilicumzaad, en frisse, met honing gezoete limonade.
De zaak loopt alras vol met een opvallend divers publiek van Aziatische studenten, klassieke veganisten en geboren Amsterdammers. Wat ook opvalt is de muziek, daar we eerst worden blootgesteld aan de volle 8 minuten en 57 seconden van Guns ‘n Roses’ November Rain, gevolgd door een woest eclectische mix van Starship, Sugababes, Bananarama, Brian Hyland en Take That. Het is niet echt mijn smaak, maar toch heb ik altijd tien keer liever een eigengereide playlist met favorieten van de eigenaar dan de eeuwige karakterloze brrm-knor-tsj-hotellounge-riedel.
Daar is de theesalade (laphet thoke, € 15,25). Je kunt hem voorgehusseld bestellen, of met alle ingrediënten los om zelf naar smaak te husselen – als complete nieuwelingen nemen we de eerste. Het is heerlijk: de frissige, malse theeblaadjes vormen zowel qua textuur als qua smaak een prachtcontrast met de andere ingrediënten: krokant gefrituurde tuinbonen, pinda’s en sesam; dungesneden kool, tomaat en radijs en een heerlijke friszure saus met zoetgebakken knoflook, gember, vissaus, limoensap en sesamolie. Het stevige, lichtwrange looizuur in de thee geeft de boel volwassen substantie: het is echt een volwaardig gerecht. Ook de salade van zijdezachte, rokerig gebrande aubergine (€ 8,75) met sjalottenolie en ngapi (pasta van gefermenteerde vis) is vreselijk lekker.
We bestellen ook de runderstoof (€ 20,50) en realiseren ons pas later dat rundvlees in een groot deel van het boeddhistische Myanmar taboe is. Het betreft evenwel een prima stukje stoofvlees in een rijke saus met gember en kurkuma, waarin ook wat in kurkuma kanariegeel gekleurde aardappelen dobberen. Er wordt langkorrelige rijst bij geserveerd, een smakelijk klein soepje en een werkelijk verrukkelijke sambal van tomaat en gefermenteerde vis.
Mohinga of noedelsoep met zoetwatervisbouillon, gember en zwarte peper (€ 18,25) wordt naast de theesalade ook wel gezien als het nationale gerecht van Myanmar. In opzet doet het gerecht ons (ook door de combinatie van gekookte en gefrituurde noedels en de toevoeging van gekookt ei en lotuswortel) denken aan het Noord-Thaise gerecht khao soi dat we eerder in Amsterdam aten, maar mohinga wordt gemaakt met rijstnoedels en visbouillon (en zonder kokosmelk). De smaak van de soep is prima, helaas zijn de gefrituurde rijstnoedels die in grote hoeveelheden bovenop liggen ernstig oudbakken. Als dessert nemen we de paratha (€ 7,45, krokant laagjesbrood) met gecondenseerde kokosmelk – heerlijk zoet en kleverig. We kiezen ook de mango sago (€ 7,25), een puddingtoetje van piepkleine, in kokosmelk gegeleerde tapiocaballetjes met frisse mangocoulis.
Yangon Delight is een prima gelegenheid om de spetterende keuken van Myanmar te gaan ontdekken – en om je kopje thee eens op een compleet nieuwe manier te nuttigen.
Peulvruchtentofoe
Bij Yangon Delight aten we een helgele, smakelijke gefrituurde snack: shan tribe tofu. Deze kikkererwtenbereiding, ook wel simpelweg Birmese tofoe genaamd, mag dan de textuur van sojabonentofoe hebben, het is een totaal ander product. Tofoe werd vroeger in natuurvoedingswinkels sojakaas genoemd en dat is niet zo verwonderlijk, want het maakproces komt behoorlijk overeen met dat van kaas. Eiwitrijke sojamelk wordt gestremd, waarna de eiwitten coaguleren tot een netwerk en de vaste delen tot een min of meer stevig geheel kan worden geperst. Birmese tofoe wordt gemaakt door kikkererwten te malen en koken, of ook wel met kant-en-klaar kikkererwtenmeel. Het bindt door het aanwezige zetmeel tot een dikke pap, die bij afkoelen opstijft en daarna krokant kan worden gebakken. Shan tofu is daarmee een directe broer van Zuid-Franse panisse of de Siciliaanse panelle, en nabijere familie van bijvoorbeeld polenta (mais) of lontong (rijst) dan van normale tofoe. Peulvruchtentofoe is eenvoudig te maken van alle gedroogde peulvruchten die je maar bedenken kunt, en met peulvruchtenmeel is het helemaal een fluitje van een cent.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant