Onder belangstelling van honderden sympathisanten stond de Noord-Ierse rapper Mo Chara woensdag terecht in Londen op verdenking van het verheerlijken van een terreurorganisatie. Zijn advocaat verzocht de rechter om ontslag van rechtsvervolging wegens een vormfout. ‘Er is toch vrijheid van meningsuiting?’
is correspondent Groot-Brittannië van de Volkskrant. Hij doet verslag bij de rechtbank in Londen, waar Kneecap-lid Mo Chara terechtstaat.
‘Op een dag dat Mo Chara voor de rechter staat, kan ik niet lekker op de bank blijven zitten in een Londense buitenwijk. Het vrije woord staat op het spel.’ En dus was Helen Pakenham (71) met een grote Ierse vlag om haar schouder en een kleine Palestijnse vlag in haar hand naar de rechtbank van Westminster gekomen. Zo’n drie- à vierhonderd andere pro-Mo- en pro-Palestina-activisten hebben hetzelfde gedaan. De opkomst is iets groter dan twee maanden geleden, tijdens de pro-formazitting.
De 27-jarige zanger van Kneecap arriveerde om half tien onder luid gejuich bij het gerechtsgebouw vlak bij Baker Street, vergezeld door de twee andere leden van de controversiële rapgroep uit Belfast: Móglaí Bap en DJ Próvaí. Liam Óg Ó hAnnaidh, zoals zijn echte naam luidt, staat terecht omdat hij vorig jaar november tijdens een concert in het Londense Kentish Town een vlag van Hezbollah omhooghield, vergezeld van een vocale steunbetuiging aan de groepering die door de Britse staat als terreurorganisatie is bestempeld.
Op de tweede zittingsdag is vooral de advocaat aan het woord, over een technische fout die de aanklager volgens haar heeft gemaakt bij de tenlastelegging. De zanger krijgt nog geen gelegenheid om zichzelf te verdedigen. Op het straatfestival dat voor de deur van het gerechtsgebouw is ontstaan, doen zijn fans een goed woordje voor hem. ‘Hij had die vlag tijdens het concert van het podium opgeraapt’, voert de Ierse Abbey (32) tot zijn verdediging aan. Ze is met haar 2 jaar oude dochter Eira komen kijken, en wil net als de meeste andere geïnterviewden haar achternaam niet geven. ‘Afgezien daarvan, er is toch vrijheid van meningsuiting?’
De jonge moeder, die de Ierse taal aan het leren is, zingt mee met Grace, een van de Ierse balladen die vanaf een podium worden uitgevoerd door het Na Chairde Collective. Tussen de Ierse muziek door zijn er toespraken waarin steun wordt betuigd aan de inwoners van de Gazastrook. Een spreker noemt premier Keir Starmer ‘de grootste oorlogsmisdadiger uit de Britse geschiedenis’, terwijl een ander ‘de overwinning van de intifada’ uitroept. De organisator constateert dat het protest vreedzaam is en dankt de tientallen agenten voor hun terughoudende optreden.
De bobby’s staan het toe dat de groep twee rijbanen van Marylebone Road bezet houdt, zodat op een van de drukste verkeersaders van Londen een ochtend lang alleen eenrichtingsverkeer mogelijk is. Het leidt tot chaos in de smalle straten van de dure wijk. De politie houdt scherp in de gaten of er geen steunbetuigingen zijn aan groepen die worden aangemerkt als terroristisch, niet alleen IS, Hamas en Hezbollah, maar ook Palestine Action. Het is een kleine versie van de pro-Palestina-protesten die elke zaterdag in de Britse hoofdstad te bewonderen zijn.
‘Defend Kneecap, drop the charges’, staat op de tientallen, door de linkse krant Socialist Worker voorgedrukte borden die omhoog worden gehouden. Huisvlijt heeft gezorgd voor borden met teksten als ‘DJ Provai For President’ en ‘Fuck You Netanyahu’. Een vrouw draagt een bebloede babypop met zich mee, een ander gaat verkleed als watermeloen. Op de schouder van een chic ogende dame rust een vlag met een plattegrond waarop de Gazastrook wordt aangeduid als een paradijs, met kamelen in de woestijn en dolfijnen in de zee, in plaats van de ‘openluchtgevangenis’ waar een van de sprekers het over heeft.
De Britse-Ierse Pakenham, een gepensioneerde docent Frans, vertelt dat de Palestijnse zaak overeenkomsten heeft met de Noord-Ierse. ‘Het gaat om bezetting, in het ene geval door Israël, in het andere geval door de Britten en door jullie koning Willem III. In de jaren negentig voerde ik actie bij de rechtbank waar de dochter van de Noord-Ierse activist Bernadette Devlin terechtstond, en nu sta ik hier.’ Op het podium citeert een van de sprekers een tekst van Bobby Sands, het IRA-lid dat stierf als gevolg van een hongerstaking. Hij is een held van het Kneecap-trio.
Tijdens het urenlange wachten op het moment dat de leden van Kneecap tevoorschijn komen, is de 27-jarige activist Sarah, samen met haar twee jaar jongere vriendin Florence, druk met het verkopen van het huisorgaan van de Revolutionaire Communistische Partij. ‘Deze rechtszaak is een afleiding van de westerse betrokkenheid bij een genocide’, zegt ze terwijl ze het periodiek verkoopt voor 3 pond per stuk. ‘Ze willen Mo Chara monddood maken omdat hij opkomt voor de Palestijnen. Wat in dit gebouw gebeurt, is het tegenovergestelde van rechtvaardigheid.’
Na ruim drie uur gaan de automatische schuifdeuren open en verschijnt, onder luid gejuich, het raptrio. Tijdens een korte toespraak vertelt de verdachte, om wiens nek een Palestijnse keffiyeh hangt, dat de zaak niet om hem draait, maar om de Palestijnen. Op 26 september mag de popster voor de derde keer in het verdachtenbankje plaatsnemen.
‘Free, free Mo Chara’, klinkt het uit het publiek. ‘Free, free Palestine’, antwoordt Mo Chara, alvorens hij met de andere groepsleden naar een gereedstaand personenbusje stapt, dat direct in een verkeersopstopping tussen zijn sympathisanten belandt.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant